پل باش که پیوند وصالی باشی

گل باش که همجنس جمالی باشی

بی پل نرسد جهان به آزادی و عشق

بی پل نشود جهان پر از شادی و عشق

کاشانی

اگر ترامپی هست که دیوار دوست دارد و آن را میان آدمیان می‌کشد، این زن ایرانی پل دوست داشت و «پیوند» را می‌ستود.

همه می‌آییم و می‌رویم، با چند سالی کم و بیش. آمدنِ همه زیباست، آغاز است و شور دارد. رفتن اما، نه. تنها برخی از ما زیبا می‌رویم. آن دو، زیبا رفتند.

الهام (نرگس) و سپهر، درد مشترک شدند و رفتنشان دیگران را به هم نزدیک‌تر کرد. جامعهٔ ایرانی ونکوور اندوهگین است ولی غمی سبز دارد، غمی که مخرب نیست، سازنده است. نگاهی کوتاه به پیام‌های رد و بدل شده در صفحهٔ گروه فیس‌بوکی «همیاری ایرانیان ونکوور»، نشان می‌دهد که هر چه سردی و دوری داشتیم، کم‌رنگ شد. در تسلیت‌هایی که ابراز می‌شوند، مخاطب همگان‌اند. یکی‌شدن و فراتر از خانواده‌اش رفتن، گامی‌ست بلند در وحدت و رشد.

هر کسی هر چه را می‌تواند پیشکش می‌کند، از دعاهای خالصانهٔ مؤمنان تا پیشنهاد روان‌شناسان برای مشاوره و کار رایگان رانندهٔ تاکسی، از شرکت بسیارانی در نشست گرامی‌داشت آن دو عزیز، تا دعوت از نوجوان بازمانده به مهمانی در خانه‌شان، و از دعوتِ او برای شرکت در تمرینات مختصِ کودکان و نوجوانان توسط مربی ورزشی خصوصی، از همکاری و حمایت گروه‌ها و رسانه‌ها برای گردهمایی یادبود و یاوری تا بالندگی نوجوانانمان در کار گروهی و تعاون و مددجویی، همه و همه از آن دو و غمِ سبز ماست… .

هم‌زبان بودیم، همدلمان کردند، چه خوش گفت: همدلی از هم‌زبانی بهتراست.

روحشان شاد و یادشان گرامی باد.

پی‌نوشت: از زمانی که در گروه «همیاری ایرانیان ونکوور» یاری خواستیم، تا به‌حال بیش از بیست هزار دلار به صفحهٔ کمک‌خواهی دُرسای گرامی در GoFundMe واریز شده است و در نشست ۱۷ ژوئن (June) نیز دوازده هزار دلار پیشکش شد. صفحهٔ کمک‌خواهی همچنان برقرارست و در صورت تمایل می‌توانید از طریق لینک زیر در این کمپین مشارکت کنید:

https://www.gofundme.com/fundraiser-for-soheil-amp-hes-family

یا مبلغ مورد نظرتان را به آدرس ایمیل زیر e-Transfer کنید:

minasabz15@gmail.com

برای سهولت کار، لطفاً Password انتقال وجه را Dorsa قرار دهید.

نوشته پیوند – دلنوشته‌ای برای الهام (نرگس) کاس‌نژاد و سپهر خوشخوی دلشاد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز یکشنبه، ۱۷ ژوئن، شش روز پس از حادثهٔ آتش‌سوزی عظیم در منطقهٔ لین ولی، برنامه‌ای از ساعت ۴ بعد از ظهر تا ۶ عصر در سالن کاردینالِ مرکز اجتماعات لین ولی واقع در شهر نورث ونکوور برگزار شد که طی آن یاد و خاطرهٔ دو قربانی این حادثهٔ تلخ، الهام (نرگس) کاس‌نژاد و پسر ۷ ساله‌اش، سپهر خوشخوی دلشاد، گرامی داشته شد. علی‌رغم زمان بسیار کوتاه فراخوان برای برگزاری این مراسم، استقبال بسیار خوبی از این برنامه شد و کوتاه‌مدتی پس از آغاز مراسم همهٔ صندلی‌های سالن پر شد، به‌گونه‌ای که عدهٔ قابل توجهی دورتادور سالن ایستاده برنامه را دنبال کردند.

آذر ضیامنش، از اعضای هیئت مدیرهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی در ونکوور، که مدیریت این برنامه را به‌عهده داشت، در ابتدا از حاضران در جلسه خواست که به پا خیزند و بنا به اعتقاد خود با دقیقه‌ای سکوت یا خواندن فاتحه‌ای، به درگذشتگان ادای احترام نمایند.

سپس فرهاد کاس‌نژاد، همسر خواهر زنده‌یاد الهام کاس‌نژاد، به نمایندگی از طرف خانوادهٔ درگذشتگان ضمن ایراد سخنانی به زبان فارسی و انگلیسی، از گروه افرادی که آن مراسم را ترتیب داده بودند، تشکر و قدردانی کرد.

سپس امیر باجه‌کیان، عضو شورای چندفرهنگی بی‌سی، چند کلامی به زبان انگلیسی صحبت کرد. در میان شرکت‌کنندگان در این برنامه، تعدادی غیرایرانی از جمله ویکتوریا روباثم (Victoria Rowbotham)، دستیار دفتری جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور، به‌نمایندگی از طرف وی در این برنامه حضور یافته بود.

در ادامه، سیما غفارزاده، سردبیر و مدیر مسئول رسانهٔ همیاری، و ترانه یادگاری، از اعضای هیئت مدیرهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان، سخنان کوتاهی ایراد نموده و تسلیت گفتند.

پس از آن، اسلایدشویی از تصاویر دو تازه‌درگذشته پخش شد و سپس الی لطفی پیام تسلیتی را از طرف زری بهبهانی، مدیر کانون سینیورهای همدل، خواند و به‌دنبالِ آن خانم نهضت اشعاری از حافظ را خواند. بعد نوبت به مهدیار بیاضی رسید تا پیام بوئن ما، نمایندهٔ استانی حوزهٔ نورث ونکوور-لانزدیل، را برای شرکت‌کنندگان در جلسه بخواند.

در ادامه، حمید رضازاده، که اخیراً برادر خود را در سانحهٔ کشتی سانچی از دست داده بود، ضمن ابراز همدردی با بازماندگان، دو سه آواز از آوازهای مورد علاقهٔ زنده‌یاد الهام کاس‌نژاد را خواند.

سپس، مینا سبزواری، مدیر دفتر ونکوور خیریهٔ پردیس، طی سخنانی ضمن تسلیت به بازماندگان، از مشارکت خوب مردمی و همچنین گروه‌ها و نهادهای فرهنگی و اجتماعی شهر برای حمایت از بازماندگان این حادثهٔ تلخ قدردانی کرد و یاد درگذشتگان را که با رفتنشان «غمی سبز» بر دل‌های اعضای جامعهٔ ایرانی ونکوور نشانده‌اند، گرامی داشت.

وی از آن جهت این غم را سبز نامید که گرچه همه را اندوهگین کرده، باعث اتحاد جامعهٔ ایرانی ونکوور شده است؛ به‌گونه‌ای که در این حادثه، مردم تنها به خانواده و بازماندگان تسلیت نمی‌گویند، بلکه به یکدیگر و به جامعهٔ ایرانی تسلیت می‌گویند. و در آخر، مینو لالمی، از دوستان بسیار نزدیک این خانواده، طی ایراد صحبت‌هایی از قدمت کوتاه اما پربار دوستی‌اش با زنده‌یاد الهام کاس‌نژاد گفت.

از اینکه او انسانی بود مسئولیت‌پذیر، وقت‌شناس و منظم که با لبخندی بر چهره‌اش، می‌شد حضور ذهن و هوشیاری‌اش نسبت به پیرامون را حس کرد. وی او را انسانی فرشته‌صفت با روحی بزرگ و قلبی مهربان توصیف کرد که خلأ وجودش همواره احساس خواهد شد.

با سخنان مینو لالمی، در واقع بخش اول برنامه به پایان رسید و خانواده و نزدیکان قربانیان این حادثه سالن را ترک کردند. در ادامهٔ این برنامه، شرکت‌کنندگان با اهدای مبالغ نقدی یا چک، یا خرید آثار هنری تعدادی از هنرمندان شهر که کارهایشان را به همین منظور اهدا کرده بودند، موجبِ جمع‌آوری مبلغی بالغ بر ۱۲٬۰۹۵ دلار شدند که همان‌جا به خانوادهٔ پدرود، مسئول صفحهٔ جمع‌آوری کمک آنلاین از طریق وب‌سایت GoFundMe، تقدیم شد. همچنین مبلغ ۱٬۴۵۰ دلار نیز در روزهای پس از این مراسم اهدا شده بود، به خانوادهٔ پدرود تحویل داده شد.

نوشته گزارشی از مراسم گرامی‌داشت یاد قربانیان حادثهٔ آتش‌سوزی لین ولی نورث ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

عکس‌ها: ژوبین غازیانی – ونکوور

خبر کوتاه بود، کوتاه و جانگداز: «دو ایرانی در آتش‌سوزی جان باختند.»

مادر و فرزندی از تبار ما، در همین شهر، سر کوچه. افسوس و تسلیت.

با ژوبین به آنجا می‌رویم . سهیل خوشخوی نوجوان، تنها مانده، با مادر و برادری ازدست‌رفته، پدری مجروح در بخش ویژهٔ بیمارستان، خانه‌ای مخروبه که از چند ده متری نمی‌شود به آن نزدیک شد.

هر چند با بزرگواری پذیرای ماست، ولی دلمان نمی‌آید که به گفت‌وگویش بگیریم تا کابوس شبانه‌اش را بازگوید، شاید که هنوز باورش نکرده باشد.

تلخی این حادثه همهٔ محله را در برگرفته، اما ازسویی دیگر مثل همیشه از دل رنج‌های بشری زندگی هم می‌جوشد.

با دختر نوجوانی بنام دُرسا پدرود آشنا می‌شویم و با دوستان سهیل، سورنا رضایی، رادین فرورگان و آروین افشاری گفت‌وگو می‌کنیم: جوانه‌هایی که می‌رویند و بالندگی را به ما می‌آموزند.

دُرسا که همسایهٔ آن‌هاست، از آن شبِ هراس‌انگیز می‌گوید که با فریادهای «آتش! آتش!» پدرش از خواب پریده، به‌سرعت گربه را برداشته و با آن‌ها به بیرون خانه دویده است. همه‌جا را پر از آتش و دود دیده و ناله‌ها شنیده و…

هنوز شب‌ها در اتاق نشیمن خانه می‌خوابد و از تنهایی و تاریکی می‌گریزد.

با همهٔ این‌ها، از «زندگی» سرد نشده و آن را به همسایهٔ رنج‌دیده‌اش هم پیشکش می‌کند. به ابتکار او و همراهی دوستانش، صفحهٔ کمک‌خواهی در اینترنت گشوده شده و از همه، به‌ویژه هم‌وطنان برای کمک به بازماندگان این خانواده، یاری خواسته و تا زمان نگارش این متن، نزدیک به ۴۵٬۰۰۰* دلار جمع‌آوری کرده است.

شما هم می‌توانید برای حمایت از او از طریق لینک زیر به صفحهٔ ایجاد‌شده توسط این نوجوانان بروید:

https://www.gofundme.com/fundraiser-for-soheil-amp-hes-family

چه خوب است که با احترام و اعتماد به این نوجوانان مسئول و مهربان، گامی نیک برای سلامت جامعهٔ ایرانی مقیم ونکوور برداریم. موفقیت آن‌ها را تا به امروز گرامی داریم و در ادامهٔ راه یاورشان باشیم. شفقت و مهرورزی‌شان پایا و راهشان پررهرو باد!

دُرسا و دوستان، روز یکشنبه ۱۷ ژوئن (June)، در گردهمایی یادبود و جمع‌آوری کمک‌های مهربانان شرکت خواهند داشت.

اطلاعیهٔ گردهمایی یادبود و جمع آوری کمک برای سهیل و خانواده‌اش:

دوستان گرامی،

در سوگ دو تن از هموطنان نشسته‌ایم؛ هموطنانی که در آتش‌سوزی بامداد دوشنبه، ۱۱ ژوئن، در منطقهٔ لین ولیِ نورث ونکوور جان باختند و البته تعدادی نیز مجروح شدند.

بیایید گرد هم آییم تا با ابراز همدلی با سهیل و پدرش و گرامی‌داشت یاد آن‌ عزیزان، در التیام این اندوه بی‌پایان گامی برداریم. کمک‌های نقدی شما و هر آنچه از فروش آثار هنری که هنرمندان پیشکش کرده‌اند، در همان نشست به بازماندگان تقدیم خواهد شد.

به امید حضور گرم و مهربان شما

*در لحظهٔ انتشار این مطلب در وب‌سایت، میزان کمک مالی به ۵۴٬۵۱۱ دلار رسیده است.

نوشته بالندگی جوانه‌ها از میان آتش هولناک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

اتفاقات مهم بسیاری در همین یک هفتهٔ گذشته افتاد؛ در جهان، و نیز در کانادا. جهان را که نگاه کنی، واقعهٔ تاریخی روز ۱۲ ژوئن، دیدار رئیس جمهور آمریکا با رهبر کرهٔ شمالی در سنگاپور، که مهم‌ترین دیدار قرن عنوان شد، فرصت جلوه به خبرهای دیگر نمی‌دهد. دیداری که به‌زعم دو طرف، نتایج مثبت و درخشانی داشته است. دانلد ترامپ که کیم جونگ-اون را سال گذشته «مرد کوچک موشکی» نامیده بود، پس از این دیدار، وی را فردی باهوش خوانده است که می‌تواند با او وارد معامله (business) بشود.

اما اینکه یمن همچنان زیر فشار جنگ در حال له‌ شدن است، اینکه سازمان ملل متحد هشدار داده است ۳۰۰٬۰۰۰ کودکی که در اصلی‌ترین شهر بندری یمن در معرض خطر مرگ و قحطی‌اند اگر که شدت گرفتن این جنگ جلو رسیدن مواد غذایی و نیازهای حیاتی را از راه بندر حدیده بگیرد، خبر چشمگیری نیست. مرگ حدود سی صد هزار کودک یا تعداد نادقیق کل کشتگانی که این جنگ سه‌ساله بر جای گذاشته است، به‌قول «رفیق استالین» تنها آمار است.

کمی آن‌طرف‌تر، پنجشنبه شب هفتهٔ گذشته در پی حملات هوایی شبانه به روستایی در استان ادلبِ سوریه، منطقه‌ای که همچنان تحت کنترل مخالفان رژیم اسد است، ۴۴ کشته و ۵۰ مجروح بر جا مانده است. حملهٔ پنجشنبه شب، مرگبارترین حمله به استان ادلب از ماه مارس تاکنون بوده است. اما این نیز خبری نیست که در فیدِ شبکه‌های اجتماعی به چشم بخورد. اخبار و حاشیه‌های عروسی سلطنتی شاهزاده هری و مگن مارکل هنوز پس از سه چهار هفته جذابیت بیشتری دارد.

به کانادا که می‌رسیم، ۴۴امین اجلاس سران کشورهای گروه ۷ که در روزهای ۸ و ۹ همین ماه، با حاشیه‌های پررنگی چون بگومگوهای جاستین ترودو و دانلد ترامپ، در کبک برگزار شد، انتخابات استان انتاریو با نتیجهٔ شگفت‌انگیز بُرد قاطع حزب محافظه‌کار و نشستن حزب نیودمکرات بر صندلی اپوزیسیون، و نهایتاً رأی مثبت اکثریت نمایندگان فدرال به طرح توقف مذاکرات دیپلماتیک با ایران علی‌رغم وعده و سیاست حزب لیبرال برای تجدید رابطه با ایران، همه خبرهای مهمی بوده‌اند که یک هفتهٔ گذشته شنیده‌ایم و در این شماره از نشریه نیز کمابیش به آن‌ها پرداخته‌ایم.

من اما، از تمام این خبرهای درشت می‌گذرم و توانِ بیشتر پرداختن به آن‌ها را ندارم… چرا که دو روز است حرف‌های سهیل، نوجوانی که بامداد دوشنبهٔ گذشته مادرش*، برادر کوچک‌ترش* و تمام خانه و زندگی‌اش را ظرف چند دقیقه از دست داد، در سرم می‌چرخد و گلویم را می‌فشارد. حرف‌هایی که اغلب با بغضی فروخورده و با حفظ متانت رو به گزارشگر می‌زند. از لحظه‌ای که با فریادِ «آتش، آتش» پدرش از خواب بیدار می‌شود، می‌گوید و از دویدن به‌سمت اتاقی که مادر و برادرش، سپهر که آنفولانزا داشته، کنار هم خوابیده‌اند. از هل دادن توری پنجره و تلاش در هل دادن سپهر به بیرون به‌سمت ترمپالین، مادر منتظر می‌ماند تا بچه‌ها اول بروند، سپهر می‌ترسد و پس می‌زند و همین موجب می‌شود که خودِ او به بیرون پرت شود و روی ترمپالین بیافتد. از اینکه پدرش را در بالکن می‌بیند و فریاد می‌زند «بپر، بپر» و از اینکه لحظه‌ای بعد از پریدن پدر، کپسول منقل گازی در بالکن خانه‌شان منفجر می‌شود. از اینکه دیگر چیز زیادی معلوم نبوده؛ همه‌جا آتش بوده و دود، ولی او به مادر و برادری که دیده‌ نمی‌شوند، می‌گوید «بپر، بپر»… اما دیگر از پنجرهٔ آن خانه کسی به بیرون نمی‌پرد. تنها آتش سرکش است که از پنجره چون هیولایی به بیرون می‌زند و خودنمایی می‌کند تا آنکه خانه را به‌تمامی ببلعد… سهیل با آمبولانسی که پدرش را به بیمارستان عمومی ونکوور می‌برند، می‌رود و می‌گوید که اقوامش فکر می‌کرده‌اند مادر و برادرش زنده‌اند و حتی بیمارستان‌های دیگری مانند بیمارستان برنابی را می‌گشته‌اند؛ او به آرامی می‌گوید که آن‌ها واقعیت را از درون انکار می‌کرده‌اند. سهیل در طول این گفت‌وگو چند بار می‌گوید که فکر می‌کند شاید می‌توانسته کار بهتری بکند و آن‌ها را نجات دهد، احساس گناه می‌کند که او زنده است و آن‌ها نه. او در محوطهٔ خانهٔ سوخته ایستاده و حرف می‌زند و وقتی گزارشگر از احساس او دربارهٔ خانه‌ای که هیچ از آن نمانده می‌پرسد، او که چند دقیقه‌ای با آرامشی نسبی حرف زده، بغضش می‌شکند و می‌گوید که خانه و هر چه داشته‌اند، هیچ اهمیتی ندارد. او تنها آرزو می‌کند که مادر و برادرش هم توانسته بودند به بیرون بپرند. آرزو می‌کند کاش آن‌ها به‌جای او به بیرون پریده بودند، چرا که خانواده‌اش به ‌آن‌ها بیش از او نیاز دارند. میان خنده و گریه از برادرش می‌گوید که چقدر همیشه در حال بازی و شیطنت بود و چقدر او را اذیت می‌کرد، اما او خیلی دوستش داشت. سهیل در حالی‌که با سرازیرشدن اشک‌هایش کلنجار می‌رود، می‌گوید که او خیلی کم‌سن بود. بعد از مادرش می‌گوید، از اینکه چقدر مهربان بود، از اینکه نیمی از خانواده‌اش را به اینجا آورد و اینکه همیشه هر کمکی از دستش برمی‌آمده برای همه انجام می‌داده است. سهیل در آخر می‌گوید که حداقل خوشحال است که آن‌ها با هم رفتند، چرا که مادرش بدون برادرش نمی‌توانسته دوام بیاورد و برادرش هم نمی‌توانسته بدون مادرش زندگی کند؛ می‌گوید لااقل او به اندازهٔ کافی بزرگ شده که بتواند این فاجعه را از سر بگذراند…

حرف‌های سهیل هنوز در سرم می‌چرخد، هنوز گلویم را می‌فشارد. دلم می‌خواهد در آغوش بگیرمش و به او اطمینان بدهم که در از سر گذراندنِ این فاجعه، تنهایش نخواهیم گذاشت.

____________________________________________

*نرگس کاس‌نژاد و پسر خردسالش سپهر خوشخوی دلشاد که در حادثهٔ آتش‌سوزی بامداد دوشنبه، ۱۱ ژوئن، در منطقهٔ لین ولی در نورث ونکوور جان باختند.

نوشته یادداشت سردبیر: شعله تا سرگرم کار خویش شد… اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.