دهان باز می‌کند

و بشارتی نوین

بر عرصهٔ سکوت می‌نوازد

شمالش

رأس‌السرطانِ ویرانه‌های باختری  

جنوبش

رأس‌الجدی خرابه‌های خاوری

انقلابش

آتشفشان تفتانی‌ست بر کمربند استوایی 

شرابش

برگرفته از خوشه‌های پروین نصف‌النهاری

عروسی مردگان است و ظهور مدینه‌ای فاضله 

رقص کودکان طلسم‌شده و هم‌بستری مردان و زنان گمشدهٔ آتلانتیس 

سنگ‌ها

دوباره به‌هم ساییده

و الهه‌ها آبستن ربّ‌النوع

خورشید می‌شوند 

آمون دوباره متولد

و اهرام ثلاثه

قتلگاه سربازان اندیشه می‌شود

مژده‌ای برمی‌خیزد

دوباره جنگلی تحتِ امر شامپانزه‌ای

دوباره گوریل‌ها میدان‌داری می‌کنند

و میمون‌ها فرمانروایی 

اصالت وجودی ماست

که نسل‌هاست، قانون را

با دست‌های حیوان دوپا می‌نویسیم  

اینک آخرالزمانی‌ست

که بزغالهٔ نر شیر می‌دهد

و تیتر یک اخبار می‌شود

اینک آخرالزمانی‌ست

که ویروسی

تا ختنه‌گاه بشریت نفوذ می‌کند

و خدایان را به سخره می‌گیرد

آخرالزمان اینک است و گوسالهٔ سامری بر تخت 

آخرالزمان اینک است و الواح سنگیِ طور 

حرام‌زادگانی بر کرسی

خطابهٔ ده فرمان موسی را

بر پیشانی، حک کرده 

و فرزندان نامشروع خود را

به دایگی اموات می‌سپارند

اینک زمان

بر لب پیرزنی‌ست که می‌خواند

دهان باز کنید

باشد

تا «سپیده‌ای بتراود»

نوشته تا «سپیده‌ای بتراود»؛ شعری از اعظم اسعدی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.