جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور از ۲۸ سپتامبر تا ۱۳ اکتبر ۲۰۱۷ در چندین سینمای شهر برگزار خواهد شد. مثل همیشه شاید مهم‌ترین سؤال یک علاقه‌مند به سینما و فیلمِ بین جشنواره‌ای این باشد که از بین بیش از ۳۰۰ فیلم کدام را بهتر است زودتر ببیند. شاید این راهنمای کوچک بتواند راهگشا باشد.

برای خرید بلیت آنلاین از وب‌سایت رسمی جشنواره، روی عنوان یا تصویر پوستر هر فیلم کلیک کنید.

مربع (Square)

اگر فقط فرصت دیدن یک فیلم را دارید، احتمالاً بهترین انتخاب این فیلم است: «مربع» ساختهٔ روبن اوستلوند؛ کارگردان سوئدی دو فیلم دلپذیر و بسیار ستایش‌شدهٔ «بازی» (۲۰۱۱) و «فورس ماژور» (۲۰۱۴) که هر دو را در ویفِ سال‌های قبل دیده‌ایم. برندهٔ نخل طلای کن ۲۰۱۷ یک کمدی سیاه است که به تعبیر وحید مرتضوی منتقد سینمایی وب‌سایت گرینگوی پیر«هجویه‌ای است بر هنر مدرن؛ تلاشی است در بی‌معنایی و ابتربودن قلمروهای از پیش طراحی‌شده و گسست‌شان از جهان بیرون و واقعیت، و البته مواجهه‌ای است با ایدهٔ «دیگری» و عیان‌شدن تناقضات خود».

Friday, September 29, 2017 at 9:00 PM The Centre

Tuesday, October 3, 2017 at 3:15 PM Vancouver Playhouse

کشتن گوزن مقدس (The Killing of a Sacred Deer)

پیتر دبراج در ابتدای نوشته‌اش بر این فیلم در ورایتی می‌آورد: «در نارا پارک ژاپن، از دیرباز این باور وجود داشته که گوزن خال‌دار خصوصیاتی الهی و مقدس دارد. کشتن یکی از آن‌ها حتی سهواً، جرمی نابخشودنی است و مستحق عذابی الیم. در سوی دیگر کرهٔ خاکی، در یونان باستان آگاممنون پادشاه، این نکته را به تلخی آموخت وقتی‌که برای طلب آمرزش از خشم خدایان، که در پس کشتن یکی از گوزن‌های عزیز آرتمیس فوران کرد، مجبور شد دخترش ایفیگنیا را قربانی کند. درس اخلاقی: هیچ‌وقت گوزنی را نکشید!». این ایده برای یورگوس لانتیموس کافی‌ست تا یک‌بار دیگر خلاقیت عجیب خود و نویسندهٔ همراهش را، که سال قبل برای «خرچنگ» کاندید اسکار شدند و همین امسال نیز در کن برندهٔ بهترین فیلمنامه شدند، به کار گیرد و درامی اخلاقی اما پرتعلیق را، که هم‌زمان مضحک و هولناک است، روی پرده ترسیم کند.

Monday, October 2, 2017 at 9:00 PM The Centre

ضربان در دقیقه (Beats Per Minute:BPM)

فیلمی که بسیاری در کن گذشته آن را مستحق نخل طلا می‌دانستند. روبَن کامپیو در این فیلم ما را به اوایل دههٔ نود می‌برد. درامی پرحرارت که با تلفیقی از عناصر عشق، زندگی و دوستی، بر مبارزهٔ نسلی از فعالان اجتماعی در جامعه‌ای بی‌تفاوت تمرکز می‌کند و با خلق فضایی رئالیستی و مستندگونه تلاش گروه‌های حامی مبتلایان به ایدز را به تصویر می‌کشد.

Saturday, September 30, 2017 at 3:15 PM Vancouver Playhouse

Monday, October 2, 2017 at 6:15 PM Vancouver Playhouse

در حال محوشدن (In The Fade)

فاتح آکین را بیشتر با لبهٔ بهشت به‌یاد داریم. فیلم‌سازی آلمانی و ترک‌تبار که دغدغه‌های مهاجران در آثارش برجسته است و در سال‌های اخیر مسیر رو به افولی طی کرد. «درحال محوشدن» تریلری پرالتهاب است که به موضوعات داغ اروپا نظیر زندگی مهاجران، تروریسم و ظهور افراطی‌گری نئونازی‌ها می‌پردازد. فیلمی که در آن دایان کروگر – با بازی ستایش‌شده‌ای که او را به جایزهٔ بهترین بازیگر زن در کن رساند – با مفاهیمی چون عدالت‌جویی و انتقام دست به گریبان است. دبورا یانگ منتقد هالیوود ریپورتر این درام نفس‌گیر را بازگشت دوبارهٔ آکین می‌داند.

Sunday, October 1, 2017 at 3:15 PM The Centre

Wednesday, October 4, 2017 at 9:00 PM The Centre

بی عشق (Loveless)

«تبعید»، «بازگشت»، «النا» و «لویاتان»، این‌ها فیلم‌های پیشین آندری زویاگینتسف است و دیدن هرکدام از آن‌ها می‌تواند شما را متقاعد کند که نمی‌شود از دیدن آخرین کار او به آسانی گذشت.  زویاگینتسف این بار متأثر از «صحنه‌هایی از یک ازدواج» اینگمار برگمان یا «ماجرا»ی میکل‌آنجلو آنتونیونی یا شاید «دربارهٔ الی» اصغر فرهادی (یا شاید همه آن‌ها. کسی چه می‌داند؟) دوربین خود را به دنیای بی‌عشق یک زوج نزدیک می‌کند و آهسته‌آهسته آن‌ها را در درام داستان اسیر می‌کند و عکس‌العمل آن‌ها را بعد از مواجهه با بحران به نظاره می‌نشیند. پیتر بردشا منتقد گاردین فیلم را که برندهٔ جایزه ویژهٔ هیئت داوران شد، یک شاهکار دیگر خوانده است.

Sunday, October 1, 2017 at 9:00 PM The Centre

Sunday, October 1, 2017 at 9:00 PM The Centre

Monday, October 9, 2017 at 9:15 PM Vancouver Playhouse

پایان خوش (Happy End)

همه‌چیز از این عنوان کنایه‌دار شروع می‌شود. طبعاً در جهان تلخ و تیرهٔ میشاییل هانکه پایان خوشی وجود ندارد. فیلم‌های هانکه اغلب چنین‌اند؛ ظاهری دلفریب اما درونی برآشوبنده. اینجا نیز با اثری مواجه‌ایم که گویی در امتداد فیلم پیشین او، «عشق»، ایستاده است با این تفاوت که این‌بار به خانهٔ شلوغ خانواده‌ای بورژوا می‌رود که چشمان خود را به آنچه در جهان اطرافشان می‌گذرد، بسته‌اند. وحید مرتضوی دربارهٔ پایان خوش نوشته است: «فیلمی است پارادوکسیکال. و شاید همین پارادوکسیکال‌ بودن است که بخشی از طرفداران همیشگی سینمای هانکه را فراری داده ولی در مقابل احتمالاً دوستداران جدیدی را هم برای فیلم دست‌وپا کرده باشد. در هر حال فرصتی است دوباره برای دیدار با ژان لویی ترینتیان و ایزابل هوپر در کنار یکی از برجسته‌ترین کارگردان‌های زندهٔ اروپا.»

Tuesday, October 3, 2017 at 6:15 PM The Centre

Thursday, October 5, 2017 at 3:30 PM The Centre

Sunday, October 8, 2017 at 6:15 PM The Centre

مهمانی/حزب (The Party)

Saturday, September 30, 2017 at 1:30 PM Rio Theatre

Monday, October 9, 2017 at 4:15 PM Vancouver Playhouse

Friday, October 13, 2017 at 5:00 PM The Centre

وسترن/غربی (Western)

ده سال پیش والسکا گریزباخ با فیلم دیدنی تمنا به ویف آمد و پارسال هم مشاور فیلم‌نامهٔ تونی اردمن بود. حالا در سومین فیلم بلند خود یکی از بهترین‌های سال را به جشنوارهٔ کن معرفی کرده است. فیلمی که با شمار زیادی نابازیگر ساخته شده است، به مواجهه فرد/فردیت در برابر جمع/جامعه می‌پردازد و تلاش می‌کند اهمیت برقراری گفتمان میان انسان‌هایی را که زبان مشترک ندارند، به تصویر بکشد. محمد وحدانی در تمجید این فیلم نوشته است که سینمای داستانی با اصلی ساده اما بنیادی آغاز می‌شود. فضا و آدم‌های قصه را باید باور کرد تا با شخصیت‌ها در مسیر قصه همراه شد. تار و پود هر نما و بافت فیلم‌ها می‌تواند چنین باوری را برای بیننده شکل دهد: ایجاد حسِ ملموس بودنِ لحظهٔ حال در هر نما. از این نظر وسترن/غربی یک اثر نمونه‌ای است.

Monday, October 2, 2017 at 10:45 AM Vancity Theatre

Wednesday, October 4, 2017 at 6:15 PM SFU Goldcorp

Friday, October 13, 2017 at 9:00 PM SFU Goldcorp

سوی دیگر امید  (The Other Side of Hope)

آخرین اثر آکی کوریسماکی، کارگردان فنلاندی  که پس از «لوآور(Le Havre)» دومین بخش از سه‌گانه‌اش را ساخته است، نیز به زندگی پناه‌جویان می‌پردازد اما برخلاف «پایان خوش» یا «در حال محو شدن» این‌بار با اثری روبروئیم که با خلق روایتی نیمه‌واقعی-‌نیمه‌فانتزی و دیالوگ‌های طنزآمیز، اروپاییان ناشکیبا را به مدارا با همسایگان جدید خود دعوت می‌کند. منتقد تایم آت دربارهٔ آثار کوریسماکی می‌نویسد که علی‌رغم ظاهر سرد و بی‌روح و اتاق‌های دلگیر، فیلم‌هایش می‌توانند تأثیرگذار و دلگرم‌کننده باشند. او فیلم را عمیقاً انسانی و هم‌زمان کاملاً مفرح خواند. سوی دیگر امید در جشنوارهٔ بین‌المللی برلین برندهٔ خرس نقره‌ای بهترین کارگردان شد.

Saturday, September 30, 2017 at 11:00 AM SFU Goldcorp

Monday, October 9, 2017 at 6:30 PM The Centre

Friday, October 13, 2017 at 6:30 PM SFU Goldcorp

بدون تاریخ، بدون امضا (No Date, No Signature)

در اولین نمایش، فیلم در آمریکای شمالی و پس از کسب چند جایزه در جشنوارهٔ فیلم فجر و بخش افق‌های جشنوارهٔ ونیز «بدون تاریخ، بدون امضا» به ویف راه یافت. در آخرین ساختهٔ برادران جلیلوند – که فیلم قبلی‌شان نیز با نام «چهارشنبه، ۱۹ اردیبهشت» دو سال پیش در ونکوور با استقبال خوبی روبه‌رو شد – امیر آقایی، نوید محمدزاده و هدیه تهرانی بازی می‌کنند. در خلاصهٔ داستان آن آمده است که کاوه نریمان یکی از پزشکانِ اداره پزشکی قانونی در محل کارش با جسدی مواجه می‌شود که پیش از این او را دیده است. به‌نظر می‌رسد باز هم با درام اخلاقی دیگری از سینمای ایران سروکار داریم که بنا به نوشتهٔ منتقد ورایتی حضور نوید محمدزاده در نقش مکمل، برجسته و به‌یادماندنی شده است. پس از «ناهید» (۲۰۱۵) و «لانتوری» (۲۰۱۶) این سومین سال پیاپی است که ونکووری‌ها به دیدار فیلمی می‌نشینند که محمدزاده در آن نقش دارد. گویا توان بازیگری او چشم گروه گزینش فیلم‌ها در ویف را گرفته است.

Saturday, September 30, 2017 at 9:30 PM International Village 9

Sunday, October 1, 2017 at 3:45 PM International Village 10

آذر (Azar)

محمد حمزه‌ای کارگردان جوانی است که در نخستین تجربهٔ فیلمسازی‌اش زنی را محور داستان قرار داده که با تصویر متعارف و کلیشه‌ای زن‌ها در سینمای ایران فاصله دارد و می‌کوشد مستقل باشد و جهان مردانهٔ پیرامون را که بی‌رحمانه دایره را بر او تنگ می‌کند، پس بزند. همانند وارونگی ساختهٔ بهنام بهزادی که سال پیش در ویف کوشید تصویر تازه‌ای از زنان مستقل را به روی پرده آورد، این‌بار نیز با اثری روبروئیم که نقد مستقیم نابرابری‌های جنسیتی را در دستور کار دارد و برای ترسیم این چهره، از نیکی کریمی در نقش آذر استفاده کرده است. آذر در اولین حضور جهانی‌اش قدم به ونکوور خواهد گذاشت.

Saturday, September 30, 2017 at 10:30 AM Vancity Theatre

Sunday, October 8, 2017 at 6:00 PM Vancity Theatre

Wednesday, October 11, 2017 at 9:00 PM SFU Goldcorp

۲۴ فریم (24 Frames)

آخرین ساختهٔ عباس کیارستمی شامل ۲۴ قطعهٔ بی‌کلام با زمان یکسان چهاردقیقه و نیم است که در هرکدام فریمی ثابت را به نظاره می‌نشینیم. هر فریم شامل یکی از عکس‌هایی است که کیارستمی خود از طبیعت و ساحل دریا یا حیوانات گرفته است. در این مجموعه یک بازسازی دیجیتالی از نقاشی «شکارچیان در برف» اثر هنرمند مشهور هلندی پیتر برویگل وجود دارد که کیارستمی کوشیده نشان دهد احتمالاً برویگل پیش و پس از هر تصویر چه چیزی را تخیل کرده است. ادای احترام دیگری از کیارستمی فیلمساز به عکاسی و نقاشی که خود در هر دو عرصه چهرهٔ برجسته‌ای است.

Friday, September 29, 2017 at 3:15 PM Vancity Theatre

Wednesday, October 4, 2017 at 9:00 PM The Cinematheque, Vancouver

تهران تابو Tehran Taboo

علی سوزنده، انیماتور ایرانی ساکن آلمان، در اولین اثر سینمایی‌اش فیلم-انیمیشنی ساخته که «تهران تابو» نام دارد و با روایت سه داستان در هم‌تنیده، بی‌پروا به زندگی جنسی، فساد اجتماعی – سیاسی و استانداردهای دوگانه موجود در جامعهٔ ایران می پردازد. این فیلم در بخش هفتهٔ منتقدین فستیوال کن به نمایش درآمد. دبورا یانگ در هالیوود ریپورتر نوشت که هر صحنه از فیلم به سرکوب‌های سیاسی و مذهبی در زندگی شخصی در ایران اشاره دارد که البته پیش‌تر نیز در فیلم‌های ایرانی دیگر دیده شده است و هرچند رویکرد صادقانهٔ فیلمساز نویدبخش است، اما آنچه غایب است روزنهٔ امید در دل این تباهی و سیاهی ترسیم شده است. چیزی از جنس عشق یا نشان دادن این واقعیت که چرا هنوز ایرانیان زیادی ترجیح می‌دهند در ایران زندگی کنند. پرویز جاهد منتقد مجلهٔ سینما چشم نوشت که فیلم «تصویری اغراق‌آمیز و به‌شدت کلیشه‌ای و تیره از تهران امروز و زندگی جاری در آن است. تهرانی که هیچ روزنه‌ای از روشنایی در آن نیست و همه غرق در فساد و تباهی‌اند. کاملاً روشن است که فیلم بر موج این نوع فیلم‌های جشنواره‌پسند سوار است»

Saturday, September 30, 2017 at 7:00 PM International Village 9

Monday, October 2, 2017 at 4:00 PM International Village 9

ونسان دوست داشتنی (Loving Vincent)

در این انیمیشن جاه‌طلبانه، ۱۱۵ نقاش حرفه‌ای در حوزهٔ رنگ روغن با الهام از ۱۳۰ نقاشی ونسان ونگوگ، ۶۵٬۰۰۰ فریم را خلق کردند تا در آن پرده از این راز بردارند که چگونه در طی شش هفته، ونسان ونگوگ این هنرمند هلندی آرام، به نقطه‌ای می‌رسد که اقدام به خودکشی می‌کند. این داستان معمایی و کاراگاهی را پیتر دبراج منتقد مجلهٔ سینمایی ورایتی یکی از نوادر عرصهٔ انیمیشن نامیده است.

Thursday, September 28, 2017 at 6:30 PM Rio Theatre

Saturday, September 30, 2017 at 4:30 PM The Centre

فرانک سرپیکو (Frank Serpico)

او را شاید بتوان مهم‌ترین افشاگر قرن بیستم آمریکا دانست: پلیسی که فساد گستردهٔ ادارهٔ پلیس نیویورک را برملا کرد. سال‌ها پیش از ساخته‌شدن این مستند، سیدنی لومت فیلمی سینمایی بر اساس این داستان ساخت که در آن آل پاچینوی جوان، بازی به یادماندنی‌ای ارائه داد. حالا سرپیکوی پا به سن گذاشته، روبه‌روی دوربین مستندساز نشسته و با انرژی داستان واقعی زندگی خود را بازتعریف می‌کند و از آن به وضعیت کنونی رفتار پلیس‌های آمریکایی می‌رسد.

Friday, October 6, 2017 at 9:00 PM SFU Goldcorp

Sunday, October 8, 2017 at 11:00 AM International Village 9

Friday, October 13, 2017 at 6:30 PM The Cinematheque

نوشته چه فیلم‌هایی را در جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور ۲۰۱۷ ببینیم؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نویسندهٔ اول: دکتر مهدی عابدی، جامعه‌شناس – ونکوور

نویسندهٔ دوم: دکتر ناهید دبیری، محقق امور آموزشی – ونکوور

مرگ فروشنده، مرگ باورهاست، مرگ ارزش‌هاست و مرگ انسانیت

در یک نگاه، فیلم کنکاش مفهومی‌ عمیقی نسبت به مسائل پیچیدهٔ اجتماعی است. تضادهایی که اگر در زندگی عادی تجربه نکرده باشیم، به‌ندرت در مورد آن می‌اندیشیم، پیچیدگی معنائی، تقابل معنا و ارزش‌ها در روابط عِلّی متناقض، همه و همه سبب گردیده تا بار دیگر این اثر مانند بسیاری دیگر از آثار باارزش جای کنشگران را تغییرداده تا جائی‌که گاه متهمان در جایگاه قربانیان و بالعکس قرار گیرند، به‌گونه‌ای که در سکانس‌های واپسین مخاطب دیگر متجاوز را به دید متجاوز نمی‌بیند و حتی قربانی در صدد بخشش برمی‌آید. اگرچه در برداشت‌های عینی و آسیب‌شناسانه نگاه‌های سنگین جامعه پیرامون و انگ این پدیده به‌ظاهر دلیل بخشش قربانی است، ولی در بطن معنائی احساس ترحم و حقارت در نگاه‌های قربانی نسبت به متهم موج می‌زند و بخشش اگر نه در ظاهر، بلکه در باطن به‌دلیل حس ترحم است. این تقابل مفاهیم و برداشت‌های انتزاعی در سایر سکانس‌های فیلم نیز به‌زیبائی به تصویر کشیده شده است. به‌راستی چه تفاوتی بین پول باقیمانده از متهم و سایر پول‌های دیگر وجود داشت که این‌گونه غذای دلچسب را برای شخصیت داستان به خوراکی غیرقابل‌استفاده بدل می‌نماید. این سکانس نشان از این دارد که تا چه حد رفتارهای اجتماعی و کنش‌های نمادین ما بر مفاهیم انتزاعی استوار و تا چه حد این مفاهیم پیوندهای گسست‌ناپذیر با ارزش‌های اجتماعی و اعتقادی دارد .

فیلم به‌زیبائی رد یکی از شخصیت‌های اصلی نادیده و پنهان فیلم (مستأجر ناجور) را به تصویر کشیده و مخاطب را به قضاوتی دشوار در مورد نقش این کنشگر اجتماعی در متن ناسالم جامعهٔ پیرامونی (حتی کارگردان تئاتر) دعوت می‌نماید تا جایی‌که به‌سختی می‌توان تشخیص داد که او یک نیاز است یا نیازمند، معلول است یا علت و اصولاً در این جریان متهم اصلی است یا قربانی اصلی و البته استعاره‌های نقش بدکاره در نمایشنامه تلنگری است به درک بهتر این کنش پیچیده .

در لایه‌های سطحی‌تر فیلم می‌توان به‌خوبی تبعات و پیچیدگی‌های روانی و اجتماعی تجاوز را در جوامع، خصوصاً جوامع در حال گذار مشاهده نمود. عجز در تحلیل این واقعه، تضادهای مفهومی‌ و مرگ ارزش‌های نهادینهٔ شخصیت فیلم، همه در سکانس مرگ فروشنده در تابوت رقم خورد، مرگ باورها، مرگ ارزش‌ها و مرگِ بودن در انگارهٔ خودساخته. انگاره‌هایی که دیربازی است مانند ترک‌های عمیق و دهشت‌آور دیوارهای ساختمان درحال فروریختن در نمایه‌های مختلف فیلم نمایش داده می‌شود.

در برداشت‌های سطحی‌ترِ فیلم به‌طور استعاری و گاه به‌طور مستقیم‌تر اشارت‌هایی به گسست‌های خانوادگی شده است. مادر مجردی که فرزند خود را در محل کار به‌همراه داشته و فرزند را به‌دلیل جدایی والدین محروم از سیر طبیعی خانوادگی نموده و یا فقدان پدر دانش‌آموزی که تصاویر نامتعارف در گوشی همراه خود دارد.

از سوی دیگر دنیای درون قربانیِ تجاوز پر است از آشفتگی، پر از اما و اگرها و آماده‌سازی برای مماشاتی خودخواسته و تن‌دادن به سکوت اجباری در پس عدم فهم ناآگاهانه از علت آن علی‌رغم کلنجار درونی در درک واقعیت.

شخصیت‌های سکانس آخر فیلم شخصیت‌های ابتدای فیلم نبودند، در آن‌ها درک جدیدی از رخدادها و روابط شکل گرفته بود، شاید به‌تدریج داشتند گاو می‌شدند.

نوشته مرگ فروشنده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور (ویف) از ۲۹ سپتامبر کار خود را آغاز خواهد کرد و تا روز ۱۴ اکتبر فیلم‌های منتخبی از سینمای جهان را در ۷ نقطهٔ شهر به‌نمایش خواهد گذاشت.

این جشنواره از آن جهت قابل توجه است که در پایان فصل جشنواره‌های بین‌المللی سینمایی برگزار می‌شود و معمولاً بهترین فیلم‌های جشنواره‌های درجه یک سینمایی نظیر برلین، کن، ونیز و… برای این جشنواره گزینش می‌شوند و به‌مدت دو هفته چشم و گوش و هوش سینمادوستان را با خود همراه می‌کند.

سؤالی که همواره مطرح است، اینکه در میان خیل زیاد فیلم‌های انتخاب‌شده، کدام فیلم‌ها را باید دید؟ سهم سینمای ایران در این جشنواره چقدر است؟

در این نوشته کوشیده‌ایم نگاهی به ردپای سینمای ایران در جشنوارهٔ ویف ۲۰۱۶ بیاندازیم. اگر به سینمای ایران علاقه‌مندید، احتمالاً دیدن این فیلم‌ها برایتان جذاب خواهند بود، چون یا محصولی از آن سینمایند و در نتیجه بازتابی از ایران خواهند بود یا در آن‌ها رد و نشانی از ایران پیدا می‌شود.

برای آگاهی از زمان پخش فیلم‌ها و خرید بلیت آنلاین از وب‌سایت رسمی جشنواره، روی عنوان یا تصویر پوستر هر فیلم کلیک کنید.

فروشنده (The Salesman):

فیلمی‌ که بدون شک اولین انتخاب برای دیدن اثری از سینمای ایران در سال ۲۰۱۶ است. اصغر فرهادی در آخرین ساختهٔ خود که به‌تازگی در ایران روی پرده رفت و با استقبال مخاطبان روبرو شد، همچون آثار قبلی‌اش داستانی اخلاقی را با ساختاری معمایی تعریف می‌کند. این فیلم پس از موفقیت در کن، حال به‌عنوان نمایندهٔ ایران به اسکار معرفی شده است.

وارونگی (Inversion):

نیلوفر (سحر دولتشاهی)، دختر جوان و مستقلی ساکن تهران است که کسب‌وکار خود را دارد. مادر نیلوفر دچار عارضهٔ تنفسی می‌شود و دکتر تنها راه درمان را خروج او از تهران می‌داند. او که به‌تازگی در کشاکش ماجرای عاشقانه‌ای با سهیل قرار گرفته است، حالا باید بینِ رفتن از شهر به‌خاطر مادر، و ماندن در تهران برای حفظ کار و عشقش تصمیم بگیرد. تصمیمی‌ که او را رودروی سایر اعضای خانواده از جمله برادرش (نقش تازه‌ای برای علی مصفا) قرار می‌دهد. فیلم بهزادی با رگه‌های پررنگ فمینیستی توجه اوئن گلیبرمن منتقد ورایتی را جلب کرد تا جایی‌که او سحر دولتشاهی را با آدری هیپورن مقایسه کرد و سرزندگی و شادابی نیلوفر را در تقابل با زشتی و آلودگی شهر و توقعات خانواده، کلید وارونگی دنیای نیلوفر دانست.

لانتوری (Lantouri):

فیلم عصیانگرایانهٔ دیگری از رضا درمیشیان که پس از فیلم «من عصبانی نیستم» (که هنوز نمایش آن در ایران توقیف است)، دوباره به قلب تاریکی در زندگی شهری زده و این‌بار موضوع اسیدپاشی را برگزیده است. هر فیلم درمیشیان مخاطبان را دو دسته می‌کند: یا آن‌ها فیلم را دوست دارند یا از آن بیزار می‌شوند. شنیده‌ها حکایت دارد که لانتوری فیلم سختی برای دیدن است اما در عین حال فیلمی‌ نیست که بتوان آن‌را نادیده گرفت. شاید این فیلم در کنار فروشندهٔ فرهادی بتواند فصلی تازه از نقد خشونت و انتقام‌گیری شخصی در سینمای ایران بگشاید.

زیر سایه (Under the Shadow):

زیر سایه نخستین فیلم بلند بابک انوری، فیلمساز ایرانی ساکن بریتانیا است که محصول مشترک بریتانیا و اردن است، اما داستان آن در تهران و در روزهای بمباران می‌گذرد.

فیلم، داستان مادر جوانی به نام شیده (با بازی نرگس رشیدی) و دختر خردسال او، درسا (آوین منشادی)، است که در نبود پدر خانواده که پزشک جبههٔ جنگ است، خانه‌ٔشان مورد اصابت موشکی قرار می‌گیرد که عمل نمی‌کند و منفجر نمی‌شود. درسا پس از این واقعه دچار مشکلات شدید روحی می‌شود و شیده، پس از مشورت با همسایه‌ها به این نتیجه می‌رسد که بمب عمل‌نکرده در واقع طلسم نفرین‌شده‌ای بوده که «جن»ها با خود آورده‌اند تا روح دخترش را تسخیر کنند.

این فیلم که برای اولین بار ژانر وحشت را با پس‌زمینهٔ جنگ ایران و عراق در هم آمیخته است،‌ از فیلم‌های قابل توجه جشنوارهٔ سینمایی ساندنس بود که در بخش جنبی میدنایت به‌نمایش درآمد و پخش آن توسط شبکه نت فلیکس خریداری شد.

باید دید آیا پس از فیلم «دختری در شب تنها به خانه می‌رود» که دو سال پیش موفقیت‌های زیادی را برای کارگردان جوانش آنا لیلی امیرپور به‌همراه آورد و راه او را به‌ هالیوود باز کرد و همین هفتهٔ گذشته جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران فستیوال ونیز را نصیب آخرین ساختهٔ او کرد، «زیر سایه» نیز می‌تواند نام بابک انوری را روی زبان‌ها بیندازد یا اینکه او نیز از نام‌هایی خواهد بود که دیر یا زود فراموش می‌شود.

سونیتا (Sonita):

رخساره‌ٔ قائم‌مقامی‌، مستندساز شناخته‌شدهٔ ایرانی، در آخرین ساختهٔ خود به سراغ سونیتا علیزاده، دختر ۱۸ ساله‌ٔ افغان می‌رود تا تلاش‌های او را برای خواننده‌شدن تصویر کند. زندگی سونیتا و در ادامه سرانجام فیلم با حضور مادر سونیتا که از افغانستان به تهران آمده تا برای تأمین هزینه‌ ازدواج پسرش، سونیتا را به مرد کهنسالی بفروشد تغییر می‌کند. سونیتا یکی از مستند‌های ایرانی موفق در یک‌سال اخیر در جشنواره‌های بین‌المللی است.

رویاهای رادیویی (Radio Dreams):

شرکت فیلمسازی بوتیمار که چند سال پیش با تولید مستند درخشان «فی فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» یکی از اتفاق‌های خوب ویف را رقم زد، با فیلم رؤیاهای رادیویی ساختهٔ بابک جلالی به ویف بازگشته است. فیلمی‌ که سال‌ها پس از «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین» بازگشتِ محسن نامجو به عرصهٔ سینما است. او که در سال‌های اخیر و با اتکا به دیدن کنسرت اخیرش در ونکوور به یک پرفورمر قهار و شوخ‌طبع تبدیل شده است، امیدها را برای دیدن این فیلم بالا برده است.

پترسون (Paterson):

پیتر بردشاو می‌گوید جیم جارموش مثل ریچارد لینکلیتر و جان سِیلز فیلمسازی به‌شدت آمریکایی‌ست بدون اینکه‌ هالیوودی باشد. پترسون ساختهٔ جارموش است. فیلمی‌که تاد مک کارتی آن‌را قصیده‌ای می‌داند منحصربه‌فرد دربارهٔ یک زندگی شسته‌ورفته، واجد یک هماهنگی درونی. فیلمی‌ در ستایش شعر و شاعرانگی به‌عنوان چیزی که ارزش زندگی‌کردن را دارد و دربارهٔ یک زوج خوشبخت با بازی ادم درایور و گلشیفته فراهانی. این‌ها برای دیدن فیلم کافی نیست؟

پنجرهٔ اسب‌ها (Window Horses):

این انیمیشن بلند دربارهٔ دختری است بنام رزی مینگ اهل نورث‌ونکوور و از تباری آسیایی که پس از انتشار اولین کتاب شعرش، برای جشنوارهٔ شعری به شیراز دعوت می‌شود. سفری که برای او آگاهی و خودباوری به ارمغان می‌آورد. تولید شرکت معتبر نشنال فیلم بورد کانادا (National Film Board of Canada) اثری است در ستایش رواداری و پذیرش ارزش‌های فرهنگی ملل دیگر. ضیافتی خوش آب و رنگ، مملو از سرخوشی و موسیقی.

پی نوشت:

اگر مایل‌اید سراغ بهترین فیلم‌های سینمای جهان در جشنوارهٔ فیلم ونکوور بروید و دنبال راهنما می‌گردید، به شمارهٔ ۵ «رسانهٔ همیاری» رجوع کنید، که در آن تعدادی از فیلم‌های مهم سال که در جشنوارهٔ کن حضور داشتند و حدس می‌زدیم در ویف هم به‌نمایش درآیند، معرفی شده‌اند. برای آشنایی بیشتر با دیگر فیلم‌های مهم جشنواره نیز می‌توانید صفحهٔ گروه سینمایی پلان را در فیس‌بوک دنبال کنید که فیلم‌های بیشتری را برای دیدن در جشنواره معرفی خواهند کرد.

نوشته ردپای سینمای ایران در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سرآغاز:

جشنوارهٔ کن فانوس دریایی سینمای هنری است. همهٔ گمشدگان در دریای پرتلاطم فیلم‌های تجاری دنیا، از هالیوود گرفته تا ایران، چشم به این جشنواره دارند تا مسیر راه سال بعد را لابه‌لای فیلم‌های این جشنواره ببینند و شاید سرِ آخر جایی در ساحل کن آرامش بیابند. از همین حالا علاقه‌مندان جدی سینمای هنری، فیلم‌های برگزیدهٔ این جشنواره را به فهرست فیلم‌هایی که باید در  طول سال آینده ببینند، اضافه کرده‌اند. ما نیز در شهر ونکوور می‌توانیم امیدوار باشیم که شماری از این فیلم‌ها را چند ماه دیگر در جشنوارهٔ فیلم شهر (ویف) ببینیم. از این‌رو و برای اینکه خود را برای آن‌روز آماده کرده باشیم، نگاهی بیاندازیم به مهم‌ترین فیلم‌ها و نام‌های ۶۹‌امین دورهٔ جشنوارهٔ کن و نظر منتقدان بر فیلم‌ها را جمع‌بندی کنیم.

برای شروع، چرا این‌کار را با آخرین ساختهٔ اصغر فرهادی آغاز نکنیم. «فروشنده» – که به‌دلیل تشابه اسمیِ آن با فیلمی دیگر که همین اواخر در فرانسه تولید و پخش شده بود، در کن با عنوان «مشتری» عرضه شد – داستان زوج جوان بازیگری است که خود را برای بازی در نمایشنامهٔ «مرگ یک فروشنده» (نوشتهٔ آرتور میلر) آماده می‌کنند. آن‌ها به‌خاطر ساخت‌وساز غیراصولی در همسایگی ساختمانشان و احتمال ریزش آن، مجبور به ترک محل شده و به پیشنهاد یکی از دوستان تئاتری‌شان به آپارتمان جدیدی نقل مکان می‌کنند، غافل از آنکه خانه پیش از آن به زنی فاحشه اجاره داده شده بود. در اثر یک بی‌توجهی از سوی زن جوانِ بازیگر (با بازی ترانه علیدوستی) یکی از مشتریان مستأجر قبلی وارد خانه شده و برای زن جوان مزاحمت ایجاد می‌کند. خشونت و وحشت ناشی از این حادثه، آغازی است بر درهم‌ریختگی روانی زن و تلاش همسرش (با بازی شهاب حسینی) برای یافتن مرد متجاوز. فیلمی در نقد خشونت که در همین خلاصهٔ چندخطی، راه را برای تأویل‌های فلسفی، سیاسی و اجتماعی باز گذاشته است.

تجربهٔ سالیان گذشته نشان داده است که به‌دلیل ناآشنایی منتقدان خارجی با فرهنگ و شرایط ایران و گهگاه نامفهوم‌بودن زیرنویس فیلم‌ها، اغلب آن‌ها در مواجههٔ اولیه خود با فیلم‌های ایرانی درک درستی از آن ندارند و نظرهای شتابزده‌شان به‌مرور تعدیل می‌شود یا تغییر می‌کند. از این‌رو هیچ‌چیز بهتر از ارجاع به نوشتهٔ یک منتقد ایرانی که فیلم را در کن دیده است، نیست، وقتی که می‌نویسد: «چطور می‌شود با «فروشنده» به وجد نیامد و چطور می‌شود مدلی را که اصغر فرهادی در قصه‌گویی در آن به استادی رسیده، ستایش نکرد؟ ترکیب قصه‌گویی دراماتیک با مایه‌های ملتهب به اضافهٔ رئالیسم افراطی باز هم منجر به اثری درجه یک شده است… براي اولين بار چیزهایی به سینمای فرهادی اضافه شده که نویدبخش ادامهٔ فیلم‌سازی اوست. بالاخره قاب‌های زیبا (هر چند بی‌تأکید) و برای اولین بار موسیقی وارد بافت فیلم‌هایش شده (هرچند با ترفندی) و براي اولين بار «شخصیت اصلی» به اندازهٔ «موقعيت اصلی» پيچيده است. کشتیِ فرهادی به راهش ادامه می‌دهد».

جشنوارهٔ کن یازده روز پیش از این اتفاق با فیلم «کافه سوسایتی» ساخته وودی آلن شروع شد. این فیلم ظاهراً بازگشت دوبارهٔ آلن به روزهای اوجش در «نیمه‌شب در پاریس» و «جاسمین غمگین» است. امیدها به این پیرمرد خستگی‌ناپذیر سینمای آمریکا، پس از فیلم‌های کم‌فروغ اخیرش، دوباره بازگشته است.

«من، دنیل بلیک» ساختهٔ کن لوچ، فیلمساز کهنه‌کار و مخالف‌خوان و چپگرای بریتانیایی، نگاهی دارد به موضوعات اجتماعی روز در بریتانیا و كمك‌های دولتی به بازنشستگان و افراد بی‌سرپناه. فیلم در همان روزهای نخست، شماری از منتقدان نظیر پیتر بردشاو را با خود همراه می‌کند، اما در مقابل، از دید برخی دیگر، «من، دنیل بلیک» همچون فیلم «قانون بازار» که سال پیش در بخش مسابقهٔ کن بود، سهمِ سوسیالیزم در سفرهٔ سالانهٔ جشنوارهٔ کن است. با این وصف فیلم برای بار دوم نخل طلای کن را به دستان کن لوچ رساند.

اندکی بعدتر سینمای رومانی یکی از نمایندگان خود را روی پرده فرستاد. کریستی پویو با فیلم سه‌ساعتهٔ خود به‌نام «سیه‌رانوادا» بسیاری از منتقدان و هنرمندان را شگفت‌زده کرد. فیلمی که با سکانس-پلان‌های طولانی دربارهٔ یک روز تعطیل خانواده‌ای پرجمعیت، پدری كه چهل روز پیش مرده و حالا خانواده باید مراسم یادبودی برایش برپا کند، نقبی می‌زند به جامعهٔ امروز رومانی با همهٔ مصائب و مشکلاتش.

«خلیج اسلک» آخرین ساختهٔ فیلمساز فیلسوف سینمای فرانسه، برونو دومون که با نگاهی طناز و به‌مانند سریال «کن‌کن کوچک»، مایه‌های پلیسی را به اثر خود افزوده بود، به روابط آدم‌های فقیر و بورژواهای آخر قرن نوزدهم فرانسه پرداخته است. فیلمی که طرفداران خود را دارد اما درنهایت راضی‌کننده نبود.

مارن اده که چند سال پیش با فیلم «هرکس دیگر» درام پیچیده‌ای را پیرامون یک زوج (زن-مرد) ساخته بود، این‌بار در فیلم «تونی اردمن» با لحنی شوخ به پیچیدگی‌های روابط زوجی دیگر (پدر-دختر) پرداخته است. فیلم توجهات بسیاری را برانگیخت و تا روزهای پایانی بیشترین ستاره‌ها را به خود اختصاص داد و از امیدهای جدی نخل طلا بود. امیدهایی که با معرفی فیلم کن لوچ، مدرسهٔ برلین را باز هم در کن ناکام گذاشت. چنین به‌نظر می‌رسد که کن به فیلم‌های کمدی روی خوش نشان نمی‌دهد.

آندره‌آ آرنولد که دیگر فیلمسازِ زن بخش مسابقه بود، بعد از دو فیلم بریتانیایی خود با نام‌های «تنگ ماهی» و به‌ویژه روایت معاصر، مدرن و درخشانش در «بلندی‌های بادگیر»، محبوب منتقدان و جشنواره‌ها شده بود، به آمریکا می‌رود تا ما را با دختری جوان در یک فیلم جاده‌ای سه‌ساعته با دوربینی سیال و موسیقی‌ای دلنشین همراه کند. با خاطره‌ای که از این دو ویژگی در کار قبلی آرنولد سراغ داریم، برایمان کفایت می‌کند تا به انتظار دیدن این فیلم بنشینیم حتی اگر فیلم جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران کن را نیز از آنِ خود نمی‌کرد.

«خواب دیدم که در ایران باستان بودیم و تو سوار بر فیلی نقره‌ای!» این‌ها جملات گلشیفته فراهانی است در صبح سه‌شنبه در بخشی از فیلم «پترسن» ساخته جیم جارموش. فیلمی بسیار ساده، کم‌هزینه، صمیمی و شاعرانه در ستایش شعر. فیلمی که یک هفته از زندگی زوجی را در شهری به همین نام نشان می‌دهد. مردی که رانندهٔ اتوبوس است و برنامهٔ همیشگی زندگی خود را دنبال می‌کند و درکنارش شعر نو می‌گوید؛ اما زن که خانه‌دار است، عاشق طراحی‌های سیاه و سفیدی است که بر تمامِ خانه و لباس و کیک‌هایی که درست می‌کند، نقش بسته است. این فیلم شاید مهم‌ترین حضور گلشیفته فراهانی در سینمای آمریکا باشد و احتمالاً راه او را برای ایفای نقش‌های بیشتر و شاید جدی‌تر در این سینما بازخواهد کرد. پترسن فیلمی است که بسیاری از منتقدان در کن آن‌را ستودند و حتماً جایی در فهرست سینمادوستان و جارموش‌بازها برای خود باز خواهد کرد.

«خولیه‌تا» آخرین ساختهٔ آلمودوار است با همان مایه‌های تصویری و داستانی مشابه دیگر آثارش. همان تأکیدات بر استفاده از نورهای تند و رنگ‌های گرم زرد و قرمز و همان مسائل پیشتر گفته‌شده نظیر موضوع هویت، رنجِ ازدست‌دادنِ عزیزان، عشق، جدایی و تصادفِ تقدیرباورانه. اما برخلاف انتظار، این ویژگی‌ها دیگر او را – و به‌تبع‌اش ما را – به روزهای اوج در «با من حرف بزن» یا «بازگشت» نمی‌رساند. به نظر می‌رسد آلمودوار در این فیلم بی‌حوصله است و دیگر ظرافتی در کارهایش نیست. با این وصف می‌توان حدس زد که اگر سینمای کیمیایی یا مهرجویی در سال‌های اخیر هواداران سینه‌چاک خود را دارد، این فیلم نیز مشتری‌های خود را پیدا خواهد کرد.

سال گذشته «سروصداهای همسایگی» ساخته کلبر مندونسا فیلو اتفاق مهمی در سینمای برزیل بود. به‌نظر می‌رسد مندونسا با «آکواریس» همان مسیر را طی کرده است و با استفاده از همان موتیف‌های قبلی دربارهٔ خانه و همسایگی، خانم منتقد موسیقیِ سالخورده‌ای را نشان می‌دهد که در آپارتمانی رو به دریا زندگی می‌کند و می‌کوشد خانه‌اش و جوانی‌اش و حس زیستن را در سالخوردگی حفظ كند.

اگر برادران داردان را دوست داشته باشید، دیگر مهم نیست فیلم جدید او دربارهٔ چیست. فیلم‌های داردان‌ها همواره چیزی دارد که جایی در ذهن آدم را قلقلک دهد. «دختر ناشناس» با همان بازمایهٔ همیشگی آزمون وجدان سروکار دارد و وقتی دو فیلمساز اندیشمند با تفکرات انسان‌مدارانه پشت دوربین‌اند تا این آزمون را به تصویر بکشند، دیدن فیلم آن‌ها یک «باید» است.

در کنار تریلر اروتیک «او» ساخته پل ورهوفن (یادآوری کاملی از «غریزه اصلی»)، «سگ‌ها» اولین ساختهٔ بوگدان میرچیا تریلری پلیسی/جنایی است برای تغییر مزاجی بینندگان فیلم در کن که در آثار هنری و گاه کند و کسالت‌بار غرق شده‌اند. کار خوب این فیلمساز رومانیایی که ظاهراً به‌لحاظ سبک یادآور «جایی برای پیرمردها نیست» ساختهٔ برادران کوئن است، نشان می‌دهد سینمای رومانی در روزهای اوج و طراوت خود قرار دارد و استعدادهای زیادی در آن در حال ظهورند. سومین استعداد این کشور که پس از فیلم‌های «چهار ماه و سه هفته و دو روز» و «فراتر از تپه‌ها» دوباره به کن آمد، کریستین مونجیو است با فیلم «فارغ‌التحصیلی». فیلمی با سناریویی ریزبافتِ درگیرکننده که مخاطب را با پزشکی میانسال و دغدغه‌هایش در خصوص فارغ‌التحصیلی و سرنوشت دختر جوانش همراه می‌کند و آرام‌آرام مخاطب را وارد گردابی اخلاقی به سبک اصغر فرهادی می‌کند. مونجیو این بار نیز دست خالی از کن نرفت و جایزهٔ بهترین کارگردانی را در کنار اولیویه آسایاس (برای فیلم «خریدار شخصی» که منتقدان آن‌را هو کرده بودند)، به خود اختصاص داد.

زَویه دولان، فیلمساز جوان کانادایی که به‌شدت مورد توجه مدیران جشنوارهٔ کن است و دوربین طلایی و جایزه هیئت داوران را هم پیش از این تصاحب کرده بود، با فیلم آخرش، «اینجا فقط انتهای دنیاست» نیز جایزهٔ بزرگ جشنواره کن را به خانه برد. فیلم علی‌رغم دراختیارداشتن چند هنرپیشهٔ حرفه‌ای و طراز اول فرانسوی، تجربی‌ترین فیلم بخش مسابقه است، با کادربندی خاص و بازی‌های اغراق‌شده و سرشار از موسیقی و نماهای نزدیک – از عناصر محوری در کارهای قبلی دولان – که در بعضی از آن آثار لذت‌بخش است و در برخی دیگر آزاردهنده. باید منتظر ماند و دید این یکی کدام طرف می‌ایستد.

در یک جمع‌بندی کلی شاید بتوان گفت که هیئت داوران کن، امسال به آرای منتقدان بی‌توجهی کرد و فیلم‌هایی را که آن‌ها هو کرده بودند، بر صدر نشاند و از کنار فیلم‌های محبوب منتقدان به‌راحتی گذشت. ماحصل این بی‌تفاوتی اما، خوشبختانه به سود سینمای ایران بود. «فروشنده» دو جایزهٔ اصلی بازیگر مرد و فیلمنامه را نصیب شهاب حسینی و فرهادی کرد و آن‌ها را به کلکسیون سینمای ایران افزود. از حالا تا زمان اکران فیلم در ایران باید منتظر ترجمه‌های جدید متعدد از داستان «مرگ یک فروشنده» آرتور میلر و فروش بالای این کتاب در بین مردم کتابخوان نیز بود.

پی نوشت:

جوایز فوق قطعاً مهم‌ترین دستاورد سینمای ایران در کن بوده‌، اما تنها تقدیرِ کن از ایرانیان نبوده است. چند روز قبل‌تر از آن حمید احمدی فیلمساز جوان ایرانی که در لندن سینما می‌خواند، با فیلم کوتاه «روی تپه‌ها»، جایزهٔ دوم «سینه فونداسیون» جشنواره کن را نصیب خود کرد. این فیلم داستان مهاجر جوان منزوى‌ای است كه براى آشنايى با جامعهٔ ميزبان، روشى غيرمتعارف را انتخاب می‌کند. «سینه فونداسیون» بنیادی است که تحت پوشش جشنوارهٔ فیلم کن فعالیت می‌کند و از نسل جوان فیلمسازان بین‌المللی که در مؤسسات سینمایی تحصیل می‌کنند، حمایت می‌کند. آیدا پناهنده فیلمساز ایرانی و کارگردان فیلم سینمایی «ناهید» نیز، که سال پیش حضور موفقی در فستیوال‌های جهانی داشت، در مراسم رسمی‌ای که با حضور چهره‌های بین‌المللی در کن برگزار شد، جایزهٔ استعداد جوان «زنان در عرصهٔ سینما» یا Women in Motion را از جینا دیویس و سوزان ساراندن بازیگران فیلم «تلما و لوییز» دریافت کرد.     

نوشته «فروشنده»: از کن (Cannes) تا ویف (VIFF) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

اصغر فرهادی و شهاب حسینی موفق به دریافت جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه و بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم فروشنده شدند و زاویه دولان کارگردان کانادایی هم موفق به دریافت جایزهٔ گراندپریکس برای فیلم «Juste la fin du monde» (اینجا تازه آخر دنیاست) شد. جایزه‌ای که مهم‌ترین جایزهٔ این جشنواره پس از نخل طلای کن است.

اصغر فرهادی به‌هنگام دریافت جایزه گفت: «فیلم های من معمولا شاد نیستند ولی خوشحالم که با جایزه‌هایی که امشب گرفتم، توانستم بخشی از مردم کشورم را خوشحال کنم.». شهاب حسینی هم ضمن تشکر از هیئت داوران و همکارانش در این فیلم از جمله اصغر فرهادی و ترانه علیدوستی گفت که با این جایزه کار او از این پس سخت‌تر خواهد شد و باید تلاش بیشتری بکند و جایزه‌اش را نیز به مردم ایران تقدیم کرد.

سیمای ایران در جشنوارهٔ کن امسال با دوفیلم فروشنده در بخش رقابتی و وارونگی در بخش نوعی نگاه حضور داشت. کانادا هم به‌جز فیلم دولان با ۴ فیلم دیگر در این جشنواره حضور داشت.فیلم فروشنده تازه‌ترین ساختهٔ اصغر فرهادی روایتگر داستان زوج جوانی است که در حال اجرای نمایشنامهٔ مرگ فروشندهٔ آرتور میلر هستند. رابطهٔ آن‌ها پس از نقل مکان به خانه‌ای که پیش‌تر زنی به نام آهو در آن ساکن بود، به خشونت کشیده می‌شود.
فیلم «Juste la fin du monde» هم براساس نمایشنامه‌ای اثر ژان لوک لاگارس ساخته شده که روایتگر داستان مردی است که پس از غیبتی طولانی نزد خانواده‌اش باز می‌گردد تا به آن‌ها بگوید در حال مرگ است.

علاوه‌براین سینمای ایران و کانادا در بخش داوری جشنواره هم حضوری چشمگیر داشت. امسال دونالد ساترلند بازیگر سرشناس کانادایی و کتایون شهابی تهیه‌کنندهٔ ایرانی در بین داوران بخش رقابتی جشنوارهٔ کن بودند و ماری-ژوزه کروز هم یکی از داوران بخش سینه‌فونداسیون و فیلم‌های کوتاه بود.

جشنوارهٔ كن هرساله توجه هزاران علاقه‌مندِ سينما را به‌خود جلب می‌كند، اما امسال حضور سینماگران ایرانی در بخش‌های مختلف، اخبار كن را برای ایرانیان جذاب‌تر کرده بود. هر اندازه حضور جدیدترین فیلم اصغر فرهادی با نام «فروشنده» به فهرست نهایی از مدت‌ها قبل قابل پیش‌بینی بود، در مقابل غافلگیری بزرگ، اعلام نام كتايون شهابى، تهيه‌كننده و پخش‌كننده بین‌المللی فیلم از ایران در جمع هيئت داوران كن امسال بود. شهابی که هرساله مهمان جشنواره‌هاى مختلف سينمايى است و در معرفی سینمای ایران به جهانیان نقش مؤثری داشته است، در این‌دوره، در كنار جرج میلر، کارگردان سری فیلم‌های «مد مکس» در مقام رئیس هیئت داوران، آرنو دپلشن، کارگردان و نویسندهٔ فرانسوی، کیرستن دانست، بازیگر آمریکایی، مدس میکلسن، بازیگر دانمارکی فیلم «شکار» و سریال «هانیبال»، لازلو نِمِس، کارگردان فیلم «پسر شائول» و برندهٔ جایزه اسکار اهل مجارستان، ونسا پارادی، بازیگر و خوانندهٔ فرانسوی به قضاوت فیلم‌های بخش مسابقه نشست. به اين فهرست بايد حضور گلشيفته فراهانى در آخرين ساختهٔ جيم جارموش بنام «پترسن» را نيز افزود که آن‌هم در بخش اصلی نمایش داده خواهد شد. در بخش نوعی نگاه این جشنواره نیز فیلم سینمایی «وارونگی» به کارگرانی بهنام بهزادی و با بازی سحر دولتشاهی و علی مصفا به‌عنوان نمایندهٔ سینمای ایران روی پرده رفت. در برنامه‌های جانبی دیگر چهار فیلم‌ساز جوان ایرانی در جشنوارهٔ کن ۲۰۱۶ حضور خواهند داشت. فرشته پرنیان که با فیلم کوتاه «بعد از کلاس» انتظارات را بالا برده بود، امسال با فیلم کوتاه «آرام» و حمید احمدی با فیلم کوتاه «در تپه‌ها» در بخش مسابقه سینه فونداسیون شرکت کرد و علی عسگری و فرنوش صمدی نیز با فیلم کوتاه «سکوت» در بخش مسابقهٔ فیلم‌های کوتاه. در بخش مسابقه همچون همیشه، در بخش مسابقهٔ اصلی نام‌های بزرگ در کنار چهره‌های جوان‌تر به رقابت پرداختند. پدرو آلمودوار اسپانیایی با فیلم «خولیتا»، زاویه دولان کانادایی با فیلم «این فقط پایان جهان است»، آندرا آرنولد انگلیسی با فیلم «عزیز آمریکایی»، برادران داردانِ بلژیکی با فیلم «دختر ناشناس» و کریستین مونجیو رومانیایی با «فارغ‌التحصیلی» تنها تعدادی از رقبای جدی بودند. شصت‌ونهمین دورهٔ جشنواره فیلم کن در تاریخ ۱۱ ماه مه با فیلم «کافه سوسایتی» ساختهٔ وودی آلن آغاز شد و روز یکشنبه ۲۲ مه با اهدای نخل طلای کن به کن لوچ فیلم «I, Daniel Blake» (من، دانیل بلیک) و دیگر برندگان این جشنواره به کار خود خاتمه داد.

موفقیت اصغر فرهادی و شهاب حسینی در جشنوارهٔ فیلم کن ۲۰۱۶ با واکنش تعدادی از هنرمندان ایرانی مواجه شد.

پرویز پرستویی بازیگر نام آشنای سینمای ایران نیز در پیامی اینستاگرامی نوشت: آقای فرهادی عزیز؛ تبریک، تبریک، تبریک؛ خدا را شکر که سینمای ایران شما را دارد.

نوشته افتخارآفرینی سینمای ایران و کانادا در جشنوارهٔ فیلم کن ۲۰۱۶ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.