امیرحسین توفیق – ونکوور

وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا اغلب هر سال در ماه نوامبر، الزامات، فرم‌ها و مدارک مورد نیاز این برنامهٔ مهاجرتی را به‌روز رسانی می‌کرد، اما سال ۲۰۱۶ کاملاً متفاوت بود.

ماه دسامبر هم آغاز شد و به نیمه‌اش نزدیک بود، اما همچنان از به‌روزرسانی این برنامهٔ مهاجرتی خبری نبود و علی‌رغم پیگیری و مکاتبه، خبر جدیدی دریافت نشد تا نهایتاً در نیمهٔ ماه دسامبر سال ۲۰۱۶، وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که شیوهٔ پذیرش پرونده برای این برنامهٔ مهاجرتی در سال ۲۰۱۷ متفاوت خواهد بود.

استنباط آن‌ها این بود که تاکنون پرونده‌هایی پذیرش و بررسی می‌شدند که اولاً کامل بوده و در ثانی پیش از تکمیل‌شدنِ سهمیه دریافت شده باشند و طبعاً متقاضیانی که قصد ورود به این برنامه را داشتند، می‌بایستی زمان خود را به‌نحوی تنظیم می‌کردند که درخواست‌شان به‌همراه مدارک و فرم‌های تکمیل‌شده و بدون نقص، در روز آغاز پذیرش پرونده‌های این برنامهٔ مهاجرتی توسط مسئولان مربوطه دریافت می‌شد و استفاده از سیستم ارسال بسته‌های پستی چالشی بود که همه‌ساله متقاضیان با آن دست‌به‌گریبان بودند.

شیوهٔ جدید پذیرش بدین نحو معرفی شد که متقاضیانِ «علاقه‌مند» به اسپانسرکردن والدین یا پدربزرگ یا مادربزرگشان، می‌بایستی در ابتدا فرمی آنلاین را تکمیل کنند و پس از مدت زمان مشخص یک‌ماهه، از بین «علاقه‌مندان» تعداد ۱۰ هزار پرونده انتخاب و از آنان خواسته می‌شود که فرم و مدارک مورد نیاز این برنامه را ارسال کنند. اعتقاد بر این بود که شیوهٔ جدید «عادلانه» بوده و دیگر رسم و شیوهٔ «هر پرونده‌ای که زودتر برسد، در برنامه قرار می‌گیرد» حذف خواهد شد.

انجام لاتاری و قرعه‌کشی برای اولین‌بار در سیستم مهاجرتی کانادا اجرا می‌شد و طبیعتاً می‌توانست اشکالات زیادی را در بر داشته باشد.

در هفتهٔ دوم آغاز ثبت‌نامِ «علاقه‌مندان»، اشکالاتی که مشاهده شد، کتباً به وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا اعلام شد که پاسخی دریافت نشد و نهایتاً نزدیک به سه‌ماه پس از اتمام مهلت ثبت‌نام، در ۲۵ ماه آوریل ۲۰۱۷ آنچه انتظار می‌رفت، اتفاق افتاد و بنا به اعلام رسمی وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا، بیش از ۹۵ هزار درخواست دریافت شده بود و از بین آن‌ها، ۱۰ هزار متقاضی انتخاب و برایشان دعوت‌نامه جهت ادامهٔ پروسه ارسال شد و البته مابقی را هم از عدم انتخاب مطلع نمودند.

اما اشکالات این برنامه چه بود و چرا مسئولین و کارشناسان وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا، از آن‌ بی‌اطلاع بودند؟

اشکالاتی که به این برنامه و شیوهٔ لاتاری یا قرعه‌کشی وارد است، بدین شرح است:

۱- در معرفی این شیوه، اعلام شده بود که شروع ثبت‌نام از سوم ماه ژانویه است و فرم‌ها و الزامات این برنامه در روز نهم ژانویه اعلام خواهد شد. بدین معنی که یک هفته پس از آغاز ثبت‌نام، تازه متقاضیان از زیر و بم این برنامه اطلاع حاصل خواهند کرد!

۲- در زمان معرفی این برنامه، اعلام شده بود که اگر «علاقه‌مند» به اسپانسرکردن والدین خود هستید، فرم آنلاین اعلام‌شده را تکمیل کنید. خب، آیا وجود دارد شخصی که «علاقه‌مند» نباشد والدینش در کنارش باشند؟

۳- فرم آنلاین ثبت‌نام، بسیار بسیار ساده بود. در آن فرم، تنها مشخصات متقاضی، آدرس و تاریخ تولد پرسیده می‌شد، بدون «هیچ» اشاره‌ای به الزامات برنامه و حداقل درخواست چند مدرک که اثبات‌کنندهٔ واجد شرایط بودن متقاضی باشد.

۴- مسئولان محترم و کارشناسان عزیز وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا حتی به این فکر نکردند که چه اتفاقی در این بین می‌تواند افتاده باشد که حجم دریافت پرونده که در سال ۲۰۱۶، حدود ۱۴ هزار درخواست بود، به یک‌باره و در ظرف یک‌سال به ۹۵ هزار درخواست رسیده است.

۵- همه‌ساله یکی از الزامات این برنامه ارائهٔ برگه مالیاتی «سه سال» منتهی به آغاز پذیرش این برنامه بود و سال پیش از آن، در هیچ یک از سال‌های قبل محاسبه نمی‌شد. حتی در نهم ژانویهٔ سال جاری که فرم‌ها به‌روزرسانی شد، از متقاضیان، برگهٔ مالیاتی سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ درخواست شده بود. اما در روز ۲۵ آوریل و هم‌زمان با اعلام نتایج این قرعه‌کشی، در کمال شگفتی، فرم مربوطه به‌روزرسانی شد و در آن برگهٔ مالیاتی سال‌های ۲۰۱۴، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ درخواست شده بود. این عمل وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا ناعادلانه بود و موجب شد حجم زیادی از متقاضیانی که تصور می‌کردند سال آینده واجد شرایط خواهند بود، فرم «علاقه‌مندی» را تکمیل نکرده و شانس خود برای شرکت در این قرعه‌کشی را از دست دادند چرا که با روال پیشین برگهٔ مالیاتی سال ۲۰۱۶ آن‌ها جزو محاسبات وزارت مهاجرت کانادا قرار نمی‌گرفت.

در هر حال، علی‌رغم آنکه وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا از ارائهٔ سیستمی عادلانه جهت این برنامهٔ مهاجرتی یاد کرده بود، به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، وکلا و مشاوران مهاجرت، این شیوه، بسیار «ناعادلانه» بود و متقاضیانی که سال‌ها انتظار کشیدند تا واجد شرایط بشوند، انتخاب نشدند و به آن‌ها وعدهٔ سال بعد داده شد!

و اما چه کسانی انتخاب شدند؟ قطعاً در بین این ده هزار نفر، هستند متقاضیان واجد شرایط، اما بر اساس تماس‌های تلفنی‌ای که در یک‌هفتهٔ اول اعلام نتایج دریافت شد، در بین «علاقه‌مندانی» که برای ادامهٔ پروسه انتخاب شده بودند، افرادی بودند که اصلاً واجد شرایط نیستند، مانند:

۱- یک متقاضی که با ویزای دانشجویی در کانادا حضور دارد.

۲- یک متقاضی که با ویزای کار در کانادا حضور دارد.

۳- چندین متقاضی که در سال‌های ۲۰۱۵ و یا ۲۰۱۶ در کانادا «لند» کرده‌اند.

۴- چندین متقاضی که تنها یک برگهٔ مالیاتی و آن هم با درآمد زیر ۱۲ هزار دلار به ادارهٔ دارایی و مالیات گزارش کرده‌اند.

۵- برادر و خواهری که از دوشهر مختلف در کانادا شانس خود را امتحان کرده‌ بودند و هر دو انتخاب شدند در حالی‌که هیچ‌کدام واجد شرایط نبودند.

پتیشنی هم تهیه شده و مشکلات و انتظارات اعلام شد و نهایتاً باید دید که پروندهٔ «برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین سال ۲۰۱۷» کِی و چگونه بسته خواهد شد؟

پایان

نوشته برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها در گذر زمان (بخش پایانی) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برنامهٔ مهاجرتی اسپانسرشیپی والدین یکی از جذاب‌ترین برنامه‌های مهاجرتی کانادا بوده و در طول سالیان گذشته چه از حیث شیوهٔ اقدام آن و چه از حیث مدارک مورد نیاز، دستخوش تغییرات بسیاری شده است.

متقاضیانی که قصد اسپانسرکردن والدین خود را داشتند، می‌بایستی حداقل ۱۸ سال سن داشته، مقیم دائم کانادا یا شهروند کانادا می‌بودند و از حداقل درآمد سالانه برای اسپانسرکردن والدینشان، برخوردار می‌بودند.

این برنامهٔ مهاجرتی تا سال ۲۰۱۱ با تغییراتی هرازچندگاه، همه‌ساله اجرا می‌شد تا آنکه وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا اعلام کرد به‌دلیل حجم بسیار بالای پرونده‌های دریافتی و انباشته‌شده، از سال ۲۰۱۲ موقتاً این برنامهٔ مهاجرتی به‌حالت تعلیق در می‌آید. استنباط مسئولان هم از آن تعلیق این بود که فرصتی باشد تا پرونده‌های دریافت‌شده را بررسی و نهایی نمایند و پروسهٔ بررسی این برنامهٔ مهاجرتی به حد معقول برسد، چرا که تا آن سال، پروسهٔ بررسی این‌گونه پرونده‌ها تا چهار سال هم به‌طول می‌انجامید.

در همان سال، وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا نوعی ویزای خاص را که مختص والدین و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها است، به‌نام «سوپر ویزا» معرفی کرد. با بررسی شرایط و الزامات «سوپر ویزا» مشخص شد که این برنامه یا ویزا، با آنچه تحت نام «اسپانسرشیپی» اجرا می‌شد، کاملاً متفاوت است و در واقع نوعی «ویزای توریستیِ پرهزینه» است با این تفاوت که اجازهٔ ماندن بدون خروج از کانادا یا تمدید آن تا ۲ سال، امکان پذیر است. پرهزینه‌بودن آن به این دلیل است که متقاضی می‌بایستی نسبت به تهیهٔ بیمهٔ درمانی یک‌ساله برای هر کدام از والدین خود با تحت پوشش قراردادن حداقل ۱۰۰ هزار دلار هزینه‌های درمانی، اقدام نماید که بسته به سن والدین، هزینهٔ این بیمه می‌تواند از مبلغ ۱۵۰۰ دلار شروع شود.

سوپر ویزا از سال ۲۰۱۲ معرفی شد و همچنان در حال اجرا است و هرازچندگاهی نیز وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا به متقاضیانی که قصد اسپانسرکردن والدینشان را دارند، به‌عنوان راه جایگزین، این نوع ویزا را پیشنهاد می‌دهد اگرچه با برنامهٔ اسپانسرشیپی، بسیار متفاوت است.

برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین به‌مدت دو سال در حالت تعلیق بود و در دهم ماه مهٔ سال ۲۰۱۳، وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا نوید بازگشایی مجدد این برنامهٔ مهاجرتی را از سال ۲۰۱۴ داد و اعلام کرد که از دوم ژانویهٔ سال ۲۰۱۴، این برنامهٔ مهاجرتی «با شرایط و شیوهٔ جدید» بازگشایی می‌شود و وزارت مهاجرت کانادا نسبت به پذیرش پرونده‌های جدید، اقدام خواهد کرد.

همان‌طور که در پنجم نوامبر سال ۲۰۱۱، زمانی که وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا با اعلام متوقف‌کردن این برنامهٔ مهاجرتی، نگرانی و ناراحتی بسیاری را برای واجدین شرایط به‌همراه داشت، دهم ماه مهٔ سال ۲۰۱۳، یادآور شادی متقاضیانی بود که پس از دو سال انتظار، می‌توانستند برای والدینشان اقدام کرده و آن‌ها را به خانواده‌شان در کانادا ملحق نمایند.

شادی این متقاضیان تنها تا ۳۱ دسامبر سال ۲۰۱۳ به‌طول انجامید و در این تاریخ با اعلام شرایط و قوانین جدید، آه از نهاد بسیاری بر آمد. وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا در تاریخ ۳۱ دسامبر سال ۲۰۱۳، دو روز پیش از بازگشایی این برنامهٔ مهاجرتی، در اعلامیه‌ای رسمی، اعلام کرد که در تاریخ دوم ژانویه سال ۲۰۱۴، فرم‌های جدید و لیست مدارک مورد نیاز برای متقاضیان این برنامهٔ مهاجرتی به‌روزرسانی خواهد شد و تغییراتی که به‌شرح زیر است نیز از این پس اعمال می‌شود:

۱- متقاضیان اسپانسرکردن والدین می‌بایستی من‌بعد تعهد می‌کردند که به‌مدت ۲۰ سال، والدین یا پدربزرگ یا مادربزرگ‌های خود را اسپانسر مالی نمایند که پیش از این، مدت زمان مورد نظر ۱۰ سال بود.

۲- حداقل میزان درآمد متقاضیان می‌بایستی بر اساس جدول «حداقل درآمد» می‌بود به اضافه ۳۰ درصد که من‌بعد افزایش می‌یافت.

۳- متقاضیان این برنامهٔ مهاجرتی که تا پیش از آن برگه‌های مالیاتی سال آخر خود را ارائه می‌کردند، می‌بایستی من‌بعد سه سال آخر منتهی به زمان اقدام را ارائه می‌نمودند و در تمامی این سه سال، می‌بایستی میزان حداقل درآمد در آن رعایت می‌شد.

۴- مرجع مورد تأیید میزان درآمد متقاضیان، تنها برگه‌های مالیاتی صادره توسط CRA بود.

۵- آفیسرهای پرونده‌های مهاجرتی اسپانسرشیپی والدین، پدربزرگ و مادربزرگ‌ها این اختیار را پیدا کردند که در طول پروسه، آخرین برگهٔ مالیاتی را از متقاضیان درخواست نمایند و می‌بایستی برگه‌های ارائه شده، بر اساس قانون و جدول مربوطه می‌بود و الزامات این برنامه رعایت می‌شد. بدان معنی که متقاضی تا زمان صدور ویزای والدین می‌بایستی، همچنان درآمد مناسب می‌داشت.

این تغییرات به‌همراه ظرفیت پذیرش پنج‌هزارپرونده‌ای تعیین‌شده، بسیاری از متقاضیانی را که تصور می‌کردند واجد شرایط‌اند، از گردونه خارج کرد و در لیست انتظار ماندند تا با تلاش و کار بیشتر بتوانند سه‌سال برگهٔ مالیاتی با درآمد مناسب و مورد تأیید وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا را فراهم نمایند.

سال ۲۰۱۵، سال برگزاری انتخابات فدرال کانادا بود و رهبران احزاب مختلف کانادا، تبلیغات می‌کردند و وعده‌های انتخاباتی می‌دادند و هر آنچه در چنته داشتند به‌کار می‌بستند تا پیروز این میدان رقابت باشند. یکی از وعده‌های انتخاباتی حزب لیبرال و شخص جاستین ترودو (نخست‌وزیر فعلی کانادا)، تغییر در ظرفیت این برنامهٔ مهاجرتی و افزایش آن به ۱۰ هزار پرونده بود و اعتقاد داشت، دولت کانادا برای ملحق‌شدن خانواده‌ها به یکدیگر اهمیت به‌سزایی قائل خواهد شد.

سال ۲۰۱۶ با آغاز پذیرش مجدد پرونده‌های این برنامهٔ مهاجرتی، در کمتر از یک‌هفته، این برنامه به‌دلیل پذیرش کافی پرونده‌ها، بسته شد و چندی بعد اعلام شد که تعداد ۱۴ هزار پرونده دریافت‌ شده و بنا به وعده و قول دولت، ظرفیت پذیرش این برنامه از ۵ هزار پرونده به ۱۰ هزار پرونده افزایش می‌یابد و مابقی پرونده‌های دریافتی که ناقص یا خارج از ظرفیت پذیرش باشد، به متقاضیان مسترد می‌شود.

شاهکار وزارت مهاجرت کانادا در سال ۲۰۱۷ رخ داد که در شمارهٔ بعد به آن خواهیم پرداخت.

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید 

نوشته برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها در گذر زمان (بخش اول) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیرحسین توفیق – ونکوور

«سلام. الهام هستم، منو یادتون میاد؟»

«سلام. بله، یادمه. انشاءالله که همه‌چیز خوب باشه و راضی باشید.»

«بله، همه‌چیز خوبه و مشکلی نیست. غرض از مزاحمت این بود که می‌خواستم بدونم می‌شه مامانم رو اسپانسر بشم؟ و اگر بله، چه شرایطی باید داشته باشم؟»

«خیر. شما نمی‌تونید اسپانسر مادرتون بشید. بذارید یه توضیح نسبتاً جامع و کمال بدم:

برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین، همه ساله به‌جز دو سال که کاملاً متوقف شده بود و جایگزین اون برنامهٔ سوپرویزا رو معرفی کرده بودند که همچنان در حال اجراست، از ژانویهٔ هر سال شروع می‌شه. سال آینده، قراره این برنامه از سوم ژانویه شروع بشه و تعداد ۱۰ هزار تقاضانامه رو مورد پذیرش قرار خواهند داد و مازاد احتمالی اون رو برگشت می‌زنن.

شما با ویزای کار در کانادا حضور دارید و متقاضیان این برنامه، باید یا اقامت دائم کانادا رو داشته باشند یا سیتیزن کانادا باشند. مهم‌ترین بخش و شرط لازم این برنامه اینه که شخصی که قصد داره والدین خودش رو اسپانسر بشه، باید سه سال متوالی برگهٔ مالیاتی‌ای داشته باشه که در اون‌ها میزان درآمدش، معادل و یا بیشتر از عددی باشه که وزارت مهاجرت کانادا اعلام کرده.»

«درآمد متقاضی یا خانواده؟»

«درآمد کل خانواده. اگر متقاضی میزان درآمدش کمتر از اون عدد باشه، می‌تونه همسرش رو هم به‌عنوان اسپانسر، به پرونده اضافه کنه. نکتهٔ مهم دیگه اینه که این شرط حداقل حقوق سالانه باید برای تمام سال‌های آتی که پرونده در حال بررسیه، حفظ بشه.»

«یکی از دوستان من تعریف می‌کرد که سال‌ها پیش یکی از فامیل‌هاشون برای والدینش اقدام کرده بود و پروسه اون‌قدر طولانی شده بود که پدرش فوت می‌کنه و زمانی که نوبت اون‌ها می‌شه، پرونده‌شون رو رد می‌کنند، درسته؟!»

«بله، متأسفانه کاملاً درسته. اگر در طول پروسه یکی از والدین فوت بشن، کل پرونده رد می‌شه یا حتی اگر از نظر آزمایشات پزشکی که در انتهای پروسه انجام می‌شه، یکی از والدین فاقد صلاحیت شناخته بشه، باز هم پرونده رد می‌شه.»

«آیا والدین بعد از اومدن، مشابه بقیهٔ مقیمان دائم کانادا از حق و حقوق یکسانی برخوردارند؟»

«به‌طور کامل و مشابه همهٔ مقیمان دائم کانادا، نه. معنیش اینه که اون‌ها از کمک‌های دولتی نمی‌تونند استفاده کنند و شما باید برای ۲۰ سال متعهد بشید که اون‌ها رو از لحاظ مالی حمایت می‌کنید.»

«بیمه دارند؟»

«بله، از لحاظ بیمه و استفاده از خدمات درمانی، کاملاً مشابه مقیمان دائم کانادا هستند.»

«فرمودید، ژانویه سال ۲۰۱۷، پذیرش پرونده‌ها آغاز می‌شه. خب اون زمان که عملاً برگهٔ مالیاتی دریافت نشده.»

«درسته، متقاضی باید برگهٔ مالیاتی سال ۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ رو ارائه کنه.»

«خواهر یا برادر رو هم می‌شه اسپانسر شد.»

«خواهران و برادران زیر ۱۹ سال هم می‌تونند در تقاضانامهٔ والدین قرار بگیرند.»

«تمام مدارک باید کامل ارسال بشه یا اگر مدرکی باقی موند، به ما اطلاع می‌دن تا تکمیل کنیم؟»

«خیلی حساسه، مراقب باشید که پرونده کاملاً تکمیل باشه، چون در غیر این‌صورت، کل پرونده برگشت داده می‌شه و اقدام مجدد، موکول می‌شه به سال بعد.»

«می‌شه فقط پدر یا مادر را اسپانسر شد؟»

«بله، می‌تونید تنها یکی از والدین رو اسپانسر بشید، اما در پایان کار و زمان انجام آزمایشات پزشکی، هر دو باید آزمایشات رو انجام بدن.»

«اشاره کردید که تو مقطعی سوپرویزا جایگزین برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین شد و همچنان هم در حال انجامه، آیا شرایط سوپرویزا هم مشابه اسپانسرشیپیه؟»

«نه، برنامهٔ سوپرویزا کاملاً تفاوت داره. یعنی اینکه متقاضی با یه ویزای قاعدتاً ۱۰ ساله می‌تونه به کانادا تردد داشته باشه.»

«خب؟ یعنی اقامتِ دائم نیست؟ می‌شه از بیمهٔ پزشکی استفاده کرد؟»

«نه. اقامتِ دائم نیست و دارندگان این نوع ویزا از خدمات درمانی کانادا هم نمی‌تونند استفاده کنند.»

«پس تفاوتش با ویزای توریستی معمولی چیه؟»

«یه مقیم کانادا، زمانی می‌تونه درخواست سوپرویزا برای والدینش بکنه که:

– بتونه با ارائهٔ برگهٔ مالیاتی نشون بده که درآمد مناسبی داره.

– برای یه سال والدینش رو بیمه کنه.

– دارندگان این نوع ویزا می‌تونن تا سقف دو سال بدون نیاز به خروج از کشور در کانادا حضور داشته باشند.

تنها تفاوتش با ویزای توریستی بخش اقامتشه، دارندگان ویزای توریستی معمولی مجازند نهایتاً تا شش‌ماه در کانادا حضور داشته باشند و قبل از پایان اعتبار ویزا، یا باید کشور رو ترک کنند  یا زمان اقامتشون رو تمدید کنند. البته همون‌طور که عرض کردم، متقاضی سوپرویزا در مقایسه با متقاضی ویزای توریستی معمولی، شرایط سخت‌تری رو باید طی کنه.»

«خب پس با این شرایط، من برای مادرم درخواست سوپرویزا هم نمی‌تونم بدم.»

«قطعاً خیر. جدای از مسائل مالی، کاری و برگهٔ مالیاتی، شما باید مقیم دائم کانادا باشید تا واجد شرایط بشید، بنابراین اصلاً نمی‌تونید این‌کار رو انجام بدید.»

«پس یعنی تنها راهی که مادر من می‌تونه بیاد کانادا، درخواست ویزای توریستیه؟»

«بله»

«بسیار خب، مادر من با شما تماس می‌گیره تا مقدمات کار رو شروع کنیم.»

پایان قسمت هفتم

ادامه دارد.

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا (۷) – اسپانسرشیپی والدین اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.