سیما غفارزاده – ونکوور

به‌دنبال فاجعهٔ سیل‌های پی در پی در چندین شهر ایران، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور و سازمان غیرانتفاعی MusicGives بر آن شدند تا با همکاری یکدیگر برنامه‌ای هنری به‌نفع آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر در ایران ترتیب دهند. البته چند تن از دیگر هنرمندان شهرمان نیز به این دو سازمان غیرانتفاعی پیوسته‌اند تا این برنامه را هر چه پربارتر کنند. به‌همین بهانه، گفت‌وگویی با اعضای این دو سازمان و دیگر دوستانی که در برگزاری این برنامه نقش دارند، ترتیب دادیم. آن‌طور که خواهید خواند، برنامه‌ای بسیار متنوع توسط هنرمندان خوش‌ذوق شهرمان برای مخاطبان تدارک دیده شده است و از همه مهم‌تر اینکه همهٔ عواید این برنامه توسط خیریهٔ پردیس برای کمک به هم‌وطنانمان که شاید خیلی از ما به‌دلیل دوری امکان کمک به آن‌ها را نداشته باشیم، اختصاص خواهد یافت. امید آنکه با شرکت در این برنامه بتوانیم باری هر چند ناچیز از دوش آسیب‌دیدگان برداریم.

بلیت این برنامه در فروشگاه افرا واقع در خیابان پمبرتون نورث ونکوور یا از طریق تماس با تلفن‌های: ‎۶۰۴-۹۸۰-۴۶۷۸ و ‎۶۰۴-۸۸۹-۹۵۴۵ به فروش می‌رسد.

ترانه یادگاری و آذر ضیامنش از جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور برایمان بگویید؟

ترانه یادگاری: من ترانه یادگاری هستم. حدود ۳۷ سال است در ونکوور زندگی می‌کنم. تحصیلاتم در رشتهٔ مدیریت بازرگانی و زبان انگلیسی بوده و حدود ۳۱ سال است که به‌عنوان مترجم رسمی در زمینه‌های جزایی، خانواده، جوانان و ترافیک در دادگاه‌های استانی و عالی در ونکوور مشغول به کار هستم. همچنین در این مدت برای دادگاه‌های مهاجرت، پناهندگی، آی‌سی‌بی‌سی و دادگاه مدنی، ترجمهٔ کتبی و شفاهی انجام داده‌ام. در حال حاضر مدیر و یکی از مؤسسان جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور هستم. یکی از اهدافم ارتباط جامعهٔ ایرانی با جامعهٔ کانادایی و غیرایرانی است که ارتباط گستردهٔ من به‌دلیل شرایط کاری‌ام در این مسیر کمک‌کننده است.

آذر ضیامنش: من آذر ضیامنش هستم و بیش از ۷ سال است در ونکوور زندگی می‌کنم. تحصیلاتم در زمینهٔ روان‌شناسی و مشاوره است و بیش از ۲۲ سال سابقهٔ کار در ایران و ونکوور دارم. ۱۰ سال تجربهٔ تدریس در دانشگاه‌های ایران دارم و کارشناس برنامه‌های خانواده بوده‌ام. در حال حاضر مدیر و مؤسس مرکز مشاورهٔ روان پویا هستم و خدمات روان‌شناختی به جامعهٔ فارسی‌زبان ارائه می‌دهم. از بدو ورود به ونکوور فعالیت‌های داوطلبانه انجام داده‌ام. در حال حاضر در سازمان Hope Centre مربی Peer support group هستم و بیش از یک سال است که در جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور فعالیت می‌کنم. اهداف جامعه با اهداف فعالیت من که کمک به هم‌میهنان عزیزم است خیلی نزدیکی دارد و خوشحالم که این همکاری را دارم.

ترانه یادگاری: جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور بیش از ۱۴ سال است که فعالیت خود را شروع کرده و هدفش ایجاد یکپارچگی و انطباق‌پذیری بین جامعهٔ ایرانیان با جامعهٔ کانادایی به‌ویژه فرهنگ‌سازی برای ایرانیان بوده است. بازخوردهایی که از هم‌وطنان عزیز دریافت کرده‌ایم، کارنامهٔ مثبتی بوده که یکی از عوامل دلگرمی برای ادامهٔ راه ماست. جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور همچنین از پیشروان یاری رساندن به تمام سازمان‌ها و نهادهایی است که نیاز به کمک دارند و خالصانه و بدون هیچ چشمداشتی در مسیر اهداف خود حرکت کرده و می‌کند و در شرایط بحران‌های طبیعی به یاری هم‌وطنان آسیب‌‌دیده می‌شتابد. برای مثال، هنگام زلزلهٔ کرمانشاه، بعد از جمع‌آوری کمک‌های نقدی به تهیهٔ کانکس‌هایی در کرمانشاه اقدام کرد.

نمونهٔ دیگری از فعالیت‌های ما، جمع‌آوری کمک‌های مالی و برگزاری برنامهٔ تسلیت و همدلی با خانواده‌ای بود که خانه‌شان در نورث ونکوور در آتش سوخت و عزیزان خود را از دست داده بودند.

همچنین با همکاری کلیسای United Church موفق به جمع‌آوری بیست و پنج هزار دلار برای حمایت از پناهندگان شدیم. اخیراً هم دو بار از طریق خیریهٔ پردیس توانستیم به کودکان نیازمند در ایران کمک کنیم. علاوه بر این، به بیمارستان کودکان، بیمارستان لاینزگیت، خانهٔ رونالد مک‌دونالد، زنان بی‌پناه ترای‌سیتیز و چند نهاد دیگر هم کمک کرده‌ایم.

چه شد که به فکر برگزاری این برنامه افتادید؟

ترانه یادگاری: روال کار ما تشکیل نشست‌های فرهنگی-اجتماعی در هر ماه است. زمانی که در تدارک برنامهٔ ماه آوریل بودیم، با خبر شدیم که گروه MusicGives در صدد اجرای برنامه‌ای حمایتی برای آسیب‌دیدگان سیل ایران است. از آنجا که یکی از اهداف ما در فرهنگ‌سازی، تقویت موقعیت کارهای گروهی است، پیشنهاد همکاری با آن‌ها و دعوت از سایر گروه‌ها دادیم تا بتوانیم با کیفیت بهتر و کارایی بیشتر، این برنامهٔ حمایتی را به جلو ببریم. در ادامه، گروه‌های دیگر از جمله گروه هنری واچیک و خانم‌ها فرناز اوحدی و فرشته ذاکری به جمع ما پیوستند.

آذر ضیامنش: گر چه از میهن و هم‌میهنان خود دوریم، ولی فاصلهٔ جغرافیایی از عشق و صمیمیت ما به آنان چیزی کم نکرده است. از آسیب دیدنشان متأثریم و آنچه از دستمان بر می‌آید مثل برگزاری همین برنامه را به‌قول معروف در طبَق اخلاص گذاشته و پیشکش آن‌ها می‌کنیم. کوشیده‌ایم برنامه‌ای پربار و با کیفیت را با همکاری گروه MusicGives ساماندهی کنیم و امیدواریم مردم نیز با شرکت در آن، به حمایت از آسیب دیدگان نیرو ببخشند.

چه کسانی در برگزاری این برنامه به شما کمک می‌کنند؟

ترانه یادگاری: از همراهان همیشگی و تمام کسانی که دلشان برای ایران و ایرانی می‌تپد، دعوت می‌کنیم که به یاری هم‌میهنان بشتابند. از همهٔ صاحبان کسب‌وکار درخواست می‌کنیم که در صورت تمایل اسپانسر برنامه شوند و ما را همراهی نمایند. پیشاپیش از همهٔ اسپانسرهای گرامی که تاکنون حمایت خود را به ما اعلام کرده‌اند، سپاسگزاریم.

اسامی آن‌ها بدین قرار است: خانم‌ها دکتر شادان کبیری، فریبا راکر، نیلوفر معیری، شهناز جیلانی، آقای فرهاد صوفی و همچنین مرکز مشاورهٔ روان پویا، صرافی مانی‌وی، داروخانهٔ سیف مید، گالری فرش دلیری، گلفروشی طلا، نشریهٔ رسانهٔ همیاری و Eclat Decor.

کمک‌های جمع‌آوری‌شده چطور به آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر خواهد رسید؟

آذر ضیامنش: کلیهٔ عواید حاصل از بلیت‌فروشی، کمک‌های نقدی از مردم و اسپانسرها از طریق خیریهٔ پردیس برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل در ایران فرستاده خواهد شد.

امین ثامنی و نگار روغنیان از MusicGives

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ MusicGives برایمان بگویید؟

امین ثامنی: سلام و ممنون از مجلهٔ همیاری برای ترتیب دادن این مصاحبه. MusicGives در سال ۲۰۱۷ با ایدهٔ استفاده از موسیقی به‌عنوان راه حلی برای کمک به اهداف بشردوستانه شکل گرفت. هدف ما حمایت از آسیب‌دیدگان حوادث طبیعی، کودکان و دیگر افراد از طریق اجرای برنامه‌های موسیقی و اختصاص درآمد آن برنامه‌ها به اهداف خیریه است.

نگار روغنیان: من نگار روغنیان هستم. فارغ‌التحصیل مقطع دکتری مهندسی عمران از دانشگاه یو‌بی‌سی. در زمینهٔ هنری، اولین گروه کُر فارسی ونکوور را به‌همراه دوستانم در سال ۲۰۱۳ تأسیس کردیم که اجراهای زیادی در برنامه‌های هنری مختلف در ونکوور داشته‌ایم. به‌همراه آقای امین ثامنی، در سال ۲۰۱۷ سازمان غیرانتفاعی MusicGives را تأسیس کردیم تا با اجرای برنامه‌های موسیقی بتوانیم برای اهداف خیریه پول جمع‌آوری کنیم. الان هم بعد از اتفاق ناگوار سیل اخیر ایران تصمیم گرفتیم تا با برگزاری برنامه‌ای هنری برای کمک به آسیب‌دیدگان پول جمع‌آوری کنیم. امیدوارم همهٔ خوانندگان این گفت‌وگو را هفتم ماه مه در برنامهٔ «ایران ما» ببینیم.

این چندمین کار MusicGives در ونکوور است؟

امین ثامنی: اولین فعالیت هنری ما چند ماه بعد از شکل‌گیری گروه بود. «موسیقی برای ایران» اولین کنسرت خیریهٔ ایرانی ونکوور و بزرگ‌ترین اتفاق خیریه در حمایت از آسیب دیدگان زلزلهٔ کرمانشاه بود که در سالن سنتنیال و با استقبال خیلی خوبی برگزار شد. بیش از ۲۵ موزیسین ایرانی و غیرایرانی در این برنامه اجرا کردند و تمام ۱۲٬۳۰۰ دلار عواید برنامه، با همکاری خیریهٔ پردیس به کرمانشاه فرستاده شد و صرف کمک به بازسازی مناطق زلزله‌زده و رفع نیازهای هم‌وطنان آسیب‌دیده شد.

چه برنامه‌های هنری‌ای برای روز هفتم مه‌ در نظر گرفته‌اید و چه هنرمندانی با شما همکاری می‌کنند؟

امین ثامنی: در برنامهٔ «ایران ما»، من علاوه بر کمک به‌عنوان برگزارکنندهٔ برنامه، به همراه دوستان خوبم آقای رضا آل داوود و اسد بیگی به اجرای موسیقی خواهیم پرداخت. قطعات مختلفی از آثار موسیقی پاپ و همین‌طور از ساخته‌های من و اسد اجرا خواهد شد. تمام درآمد این برنامه هم توسط خیریهٔ پردیس تقدیم هم‌وطنان آسیب‌دیده از سیل خواهد شد.

ما خیلی خوشحال‌ایم که در این برنامه با چند گروه هنری-فرهنگی دیگر در ونکوور همکاری می‌کنیم. امیدواریم که همکاری بین گروه‌های هنری-فرهنگی ایرانی در ونکوور متداول‌تر شود و گام‌های بزرگ‌تر و مؤثرتری را با کمک هم برداریم.

مینا سبزواری، مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ خیریهٔ پردیس برایمان بگویید؟

مینا سبزواری هستم، مربی کودک (بازنشسته) و مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور. خیریهٔ پردیس در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد و به ثبت رسید و سال‌هاست که در کانادا فعالیت می‌کند. این خیریه، مستقل (بدون وابستگی دولتی، سیاسی، عقیدتی) است که تمرکز بر یار‌ی رساندن به هم‌وطنان در ایران به‌ویژه کودکان دارد.

خیریهٔ پردیس عواید این برنامهٔ هنری را چطور به آسیب‌دیدگان خواهد رساند؟

از طریق یک یا دو خیریهٔ تحت پوشش که یا در آن مناطق فعال‌اند یا دسترسی خوبی به آسیب‌دیدگان سیل دارند. تمام فاکتورهای خرید، عکس‌ها و فیلم‌ها و گزارشات چگونگی خرج شدن کمک‌های مالی ارسالی قبلی هم‌اکنون در کانال تلگرامی خیریهٔ پردیس در آدرس: https://t.me/Paradisecharity قابل دیدن است و به‌تدریج هم گزارشات بعدی ارائه خواهد شد.

آیا امکان ارسال کمک‌های غیرنقدی هم هست؟

خیر چون از کانادا به‌صرفه نیست که کمک‌های غیرنقدی جمع‌آوری و به آسیب‌دیدگان رسانده شود.

خیریهٔ پردیس به‌جز مشارکت در این برنامه از چه شیوه‌های دیگری امکان یاری‌رسانی به آسیب‌دیدگان سیل را فراهم می‌کند؟

به‌جز مشارکت در این برنامه، می‌توان از طریق ای‌ترانسفر به ایمیل خیریه در تورنتو یا نمایندگی‌اش در ونکوور کمک شود. آدرس ایمیل برای دریافت کمک‌ها از طریق ای‌ترانسفر در ونکوور این است: minasabz15@gmail.com لطفاً به‌عنوان پاسخِ سؤال امنیتی (security question) از کلمهٔ pardis استفاده کنید.

علاوه بر این امکان واریز وجوه به حساب‌های بانکی زیر هم هست:

RBC Bank (Transit# 00888 Account# 1017086)‎

Scotiabank (Transit# 45922 Account# 0072311)‎

اگر مورد دیگری هست که بخواهید با خوانندگان ما در میان بگذارید، لطفاً بفرمایید.

از آنجایی‌که خیریهٔ پردیس در کانادا به ثبت رسیده، نیکوکاران برای کمکی که می‌کنند، در صورت تمایل می‌توانند رسید مالیاتی دریافت کنند که حدود یک چهارم آنچه می‌بخشند، در واقع به شکل تخفیف مالیاتی به آن‌ها برمی‌گردد. ولی لطفاً توجه شود اگر از طریق بانک کمک می‌کنید، حتماً به نمایندگی یا مرکز خیریه اطلاع داده و کپی رسید بانک را در اختیارشان قرار دهید، چرا که صرف فرستادن از طریق بانک برای پردیس روشن نمی‌کند که فرستنده کیست و آدرسش کجاست تا رسید مالیاتی بفرستد و در مورد (ای‌ترانسفر) هم حتماً تلفنی یا آدرس ایمیلشان را بدهند.

شمارهٔ دفتر خیریه در ونکوور: ‎۶۰۴-۹۸۰-۴۶۷۸

دیگر هنرمندانی که در این برنامه اجرا خواهند داشت

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ فعالیت‌های هنری‌تان برایمان بگویید؟

فرناز اوحدی: من فرناز اوحدى هستم، خواننده و آهنگ‌ساز فلامنکو به فارسى. از سال ٩٨ در هنر رقص و از سال ٢٠٠٢ در خواندن آواز فلامنکو فعالیت می‌کنم. پروژهٔ آهنگ‌سازى و خواندن فلامنکو به فارسى پروژهٔ ویژهٔ من است که از سال ٢٠١٠ شروع کرده‌ام. اولین آلبوم من در ٢٠١٧ و دومین در ٢٠١٩ منتشر شد. در حال حاضر روى ألبوم سوم مشغول به کار هستم که در سال ٢٠٢٠ منتشر خواهد شد.

اسد بیگی: من اسد بیگی هستم. از سال ۲۰۰۷ به ونکوور آمدم. سال‌هاست که در زمینهٔ خوانندگی در ایران و ونکوور فعالیت داشته‌ام. در سال ۲۰۱۲ گروهی در ونکوور شکل دادیم به اسم پان و کارهای آلترناتیو پاپ و راک اجرا کردیم که نتیجه‌اش همکاری در چند قطعه بود که منتشر هم شد. هم‌زمان کار تئاتر را شروع کردم که در دو سال گذشته خیلی جدی‌تر شده و در حال حاضر، با گروه‌های مختلفی همکاری می‌کنم.

فرشته ذاکری: من فرشته ذاکری، رقصنده و طراح حرکت‌های ایرانی مدرن (Persian Contemporary) و فولکلور هستم که در این برنامه در استایل سماع تلفیقی ایفای نقش خواهم کرد.

طوفان مهردادیان: من به نمایندگی از تمامی اعضای گروه هنری واچیک سلام عرض می‌کنم خدمت شما و مخاطبان محترم رسانهٔ همیاری.

هستهٔ مرکزی گروه تئاتر واچیک در دههٔ هشتاد خورشیدی به اتفاق دوست هنرمندم بنفشه اعرابی در تهران شکل گرفت که حاصل آن اجرای چندین نمایش صحنه‌ای مانند «جنگا» و «پیکنولپسی» و چند فیلم کوتاه از جمله «همین الآن یهویی» و «ریکاوری» و ساعت‌ها برنامهٔ رادیویی در قالب برنامهٔ «هزارتو» در شبکهٔ نمایش بود. سپس در سال ۲۰۱۶ میلادی پس از اجرای نمایش «کالیگولا» به کارگردانی رضا راد و «غروب در دیاری غریب» به کارگردانی من، گروه واچیک فعالیت‌های خود را در کانادا پایه‌ریزی کرد.

این فعالیت‌ها در سال جاری در ونکوور وارد عرصهٔ گسترده‌تری شده است و پس از اجرای نمایش «دندون طلا» گروه هنری واچیک اقدام به برگزاری کلاس‌های آموزشی در زمینهٔ فیلم و تئاتر کرده است.

چه برنامه‌هایی برای روز هفتم مه در نظر گرفته‌اید؟

فرناز اوحدی: بسیار خوشحال‌ام که می‌توانم با دوستان هنرمند شهر ونکوور همکارى کنم تا کمکی را که از دستم بر می‌آید انجام بدهم. سانحهٔ سیل، قلب همهٔ ما را به درد آورده است. با دو نفر از اعضای گروهم، گروه موسیقی مشرق که غیرایرانى‌اند، وقت و توانایى‌ هنری‌مان را از طریق اجراى موسیقى و رقص فلامنکو به فارسى و اسپانیایی در روز ٧ مه به روى صحنه می‌آوریم. آوازها به هر دو زبان فارسى و اسپانیایى خواهد بود با همراهى رقص فلامنکو. امیدوارم که مورد پسند قرار بگیرد و هم‌وطنان عزیز را تشویق کند در این کنسرت شرکت کنند و براى کمک به سیل‌زدگان ما را یارى کنند.

اسد بیگی: در سال‌های اخیر چند قطعهٔ حرفه‌ای از من منتشر شده است. موسیقی را هم به شکل جدی‌تری دارم دنبال می‌کنم. در این برنامه به‌همراه دوست خوبم امین ثامنی و آقای رضا آل داوود چند قطعه موسیقی پاپ شامل چند کار از ساخته‌های خودم و همین‌طور امین اجرا خواهیم کرد.

فرشته ذاکری: در نیمهٔ دوم برنامه با دو اجرا درخدمت شرکت‌کنندگان در این برنامه هستیم. این افتخار را خواهم داشت که کاری را به‌صورت زنده با فرناز عزیز اجرا کنم، آهنگ «حصار» با خوانندگی فرناز اوحدی و شعر از فریدون مشیری. کار دوم هم اختتامیهٔ برنامه است با آهنگ «ایران من»، کاری از همایون شجریان و سهراب پورناظری.

طوفان مهردادیان: در روزهای پایانی تمرینات نمایش «عروسک‌ها» اثر بهرام بیضایی حادثهٔ تلخ زلزلهٔ غرب کشور رقم خورد. به پیشنهاد بازیگران و اعضای گروه، تمامی عواید حاصل از اجرای نمایش، تقدیم زلزله‌زدگان هم‌وطن شد. این بار هم به پیشنهاد جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور و خیریهٔ پردیس تصمیم گرفتیم تا با اجرای نمایشی، گامی کوچک برای کمک به سیل‌زدگان عزیز و هم‌میهنان سانحه‌دیده برداریم. پس از مذاکره با دوست هنرمندم، محمد یعقوبی که از بهترین نمایشنامه‌نویسان دوران ماست، نمایشی از ایشان را انتخاب کردیم تا در روز هفتم مه به روی صحنه ببریم.

اگر مورد دیگری هست که بخواهید با خوانندگان ما در میان بگذارید، لطفاً بفرمایید.

فرشته ذاکری: در شرایطی هستیم که هر کسی در هر موقعیتی که قرار دارد در تلاش برای کمک و حمایت از سیل‌زدگان است.‌ در جایی که دوستان و همنوعان ما از جان خودشان می‌گذرند و در مقابل سیل قرار می‌گیرند، مجال درنگی نیست تا ما هم کنار هم جمع شویم، دست در دست هم بدهیم تا با حمایت‌هایمان کمکی هر چند کوچک در این راستا کرده باشیم. تا شاید گوش به گوش به همهٔ آن کسانی که سال نو را در پشت بام‌ها آغاز کردند برسد که دست‌هایی هم این‌طرف دنیا هست که به‌سوی آن‌ها دراز شده است… بیایید شبی دیگر را کنار هم باشیم.

طوفان مهردادیان: گروه تئاتر واچیک در نظر دارد از دهم تا شانزدهم ژوئن سال جاری در «فایر هال» ونکوور، نمایش «خانهٔ برناردا آلبا» اثر جاودانهٔ «فدریکو گارسیا لورکا» را با اتکا به شیوه‌های نمایشی بازی‌های ایرانی به روی صحنه ببرد. امیدوارم همکاری با «جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور» و «خیریهٔ پردیس» و همچنین «رسانهٔ همیاری» تا اجرای این نمایش و بعدتر تداوم داشته باشد.

نوشته گرد هم آییم برای حمایت از آسیب‌دیدگان سیل در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوشنبه شب گذشته، ۱۲ ژوئن، به دعوت حسام انوری، کارگردان نمایش «دو تشت…» به سالن Mickey McDougall Gym در نورث ونکوور می‌روم. طیِ بیش از ۱۸ سال زندگی در کانادا، تعداد نمایش‌هایی که به‌زبان فارسی تماشا کرده‌ام، به‌سختی به تعداد انگشتان یک دست می‌رسد و این برای کسی که در ایران، هیچ نمایش خوبی را از قلم نمی‌انداخت، یعنی فاجعه… تماشای تمرینات این نمایش، با وجود خستگی زیاد و در ساعات پایانی شب، حس نوستالژیک دلپذیری را در من ایجاد کرد. از آنجا که تخصصی در نقد تئاتر ندارم، ترجیح دادم ماحصل این دعوت را به لنز دوربینم بسپارم و مهم‌تر از آن گفت‌وگوی کوتاهی با کارگردان این نمایش. و پیش از دعوت از شما برای خواندن این گفت‌وگو، مایل‌ام از همهٔ هنردوستان شهر تقاضا کنم با حضور خود در شب‌های اجرای این نمایش، دوستان هنرمندان را حمایت کنند و به سهم خود تداوم این حرکت‌های فرهنگی را قوام بخشند.

آقای انوری، لطفاً برای خوانندگان ما، خصوصاً آن‌ها که کمتر شما را می‌شناسند، کمی‌ از خودتان بگویید.

با سلام، قبل از هر چیز اگر اجازه بدهید، دوست دارم تشکر کنم از رسانهٔ همیاری که در این حرکت فرهنگی پشتیبان ما بودند. از شما ممنونم که قدم رنجه فرمودید و به دیدن تمرینات ما نشستید. من حسام انوری اردکانی، نویسنده و کارگردان نمایش «دو تشت آب گرم و دو صد غزل ناگفته» هستم. پیش از این، دو نمایش دیگر را به نام‌های «شام خانوادگی» و «یکی بود، یکی دیگه هم بود»، که هر دو از نوشته‌های خودم بوده‌اند، در سالن کِی میک وست ونکوور به روی صحنه برده‌ام. نمایش «شام خانوادگی» به‌نوعی ادای دین به چخوف، نویسنده محبوبم، بود و نمایش دیگر، «یکی بود، یکی دیگه هم بود»، نمایشی برگرفته از اثر «اگو» نوشتهٔ «نیک برادهد»، که در ژانر کمدی به روی صحنه رفت. این‌بار من و گروهم دست به تجربه‌ای جدید زده‌ایم و به سراغ داستان رابعه، اولین شاعر زن فارسی‌گوی، رفته‌ایم. حکایتی که در الهی‌نامه با عنوان «حکایت امیر بلخ و عاشق‌شدن دختر وی» روایت شده است.

چه شد که برای کار جدیدتان، به‌سراغ الهی‌نامهٔ عطار رفتید؟

غربی‌ها اصطلاحی دارند به این مضمون که «کلاسیک‌ها را باید خواند». شما نمی‌توانید هیچ کارگردان و یا حتی بازیگر جدی‌ای را در تئاتر پیدا کنید که «افسانه‌های تبای» را نخوانده باشد، «هملت» و «مکبث» را نخوانده باشد. دلایل بسیار زیادی وجود دارد که چرا باید به کارهای کلاسیک رجوع کرد. کلاسیک‌ها در واقع ریشهٔ درخت ادبیات و هنرهای نمایشی‌اند. همان‌طور که هیچ برگی بدون ریشه، سبز نمی‌شود و هیچ درختی بدون ریشه، سر به آسمان نمی‌ساید، هنرهای دراماتیک و نمایشی هم بدون رجوع به کلاسیک‌ها پایدار نمی‌مانند. حال اگر این بحث را کمی‌ بازتر کنیم، فرهنگ ما به‌عنوان مهاجران فارسی‌زبان، ریشه در آثار کلاسیک خودمان دارد. اگر این آثار را از یاد ببریم و به آن‌ها بی‌توجهی کنیم، دیر یا زود، باد ما را با خود خواهد برد!

گویا نمایش «دو تشت آب گرم و دو صد غزل ناگفته» تنها با تکیه بر عوامل و منابع انسانیِ محلی در ونکوور کار شده و به‌زودی به‌روی صحنه خواهد رفت. چگونه این جمع هنرمند را گردِ هم آوردید؟

همان‌طور که اشاره فرمودید من افتخار این را داشته‌ام که با تعدادی از بهترین هنرمندان شهر ونکوور همکاری داشته باشم. آقای سینا اتحاد، آهنگساز کار به همراه گروهش دلیار رحمدل و نعیم چرخی، خانم فرشته ذاکری، طراح حرکات فرم، آقای ژوبین غازیانی، بازیگردان و طراح نور، آقای علی جعفرپور، طراح صحنه، دستیار کارگردان، خانم صدف شفیعی، بازیگرهایی مانند آقای مرتضی مشتاقی، خانم پرستو رحمانیان، آقای فرشید فخروی، خانم زهرا سرپوشان که تجربه حضور در سالن‌های چون تالار وحدت را داشته‌اند. بازیگرهای با استعدادی مانند آقای رامین خویی، ایمان کربلاییان، اسد بیگی، پردیس کریمی، ترکان واحدی، پریا نظری، و فراز نیکزاد. باید بگویم که همکاری با این گروه از هنرمندان شهر برای من مایهٔ افتخار و مباهات است.

وقتی که من داستان رابعه را دوباره و با هدف بازنویسی به‌صورت یک اثر نمایشی خواندم، به این نتیجه رسیدم که این داستان را نمی‌توان روایت کرد، مگر آنکه با شعر روایت شود، با موسیقی روایت شود، با رقص و آواز روایت شود. همین شد که دست یاری به‌سمت این عزیزان دراز کردم و خوشبختانه جامعهٔ هنری ونکوور، جامعهٔ سالم و مهربانی است که همواره پشتیبان هم بوده‌اند و با لطف دعوت مرا پذیرفتند و یکدل در این راه همراه من بودند.

بر اساس تجربیات قبلی خود در ونکوور، استقبال جامعهٔ ایرانی از هنر تئاتر را چگونه می‌بینید؟

بحثی در حوزهٔ رسانه مطرح است که ظهور و تولد رسانهٔ جدید موجبات افول و مرگ رسانه‌های قبلی را فراهم می‌کند. به این صورت که وقتی سینما متولد شد، تئاتر افول کرد. با این‌همه، عده‌ای دیگر بر این عقیده‌اند که ظهور رسانهٔ نو، نه تنها باعث مرگ رسانهٔ قبلی نمی‌شود، بلکه باعث خالص و کامل شدن آن می‌شود. من به نظریهٔ دوم اعتقاد دارم؛ بدین معنا که تئاتر در قیاس با سینما رسانهٔ خواص است. شاید مخاطب سینما به تماشای تئاتر ننشیند، اما کارگردان سینما حتماً باید تئاتربینی حرفه‌ای باشد. اگر با همین دید به استقبال جامعهٔ ایرانی از هنر تئاتر نگاه کنیم، به‌طور نسبی این استقبال، استقبال خوبی است که نشان از سطح فرهنگی بالای این شهر دارد. با این‌همه، باید اعتراف کنم که به‌سبب کم‌بودن جمعیت جامعهٔ ایرانی ساکن ونکوور در قیاس با شهری مثل تهران، شاید این استقبال برای زنده نگه داشتن این هنر ارزنده کافی نباشد.

بالابردنِ سطح پسندِ مخاطب و به‌عبارتی آموزشِ خواندن، تماشا و شنیدن آثار هنری عمیق و لذت بردن از آن‌ها، کار دشواری‌ست؛ شما چه رویکردی برای این کار دارید، به‌طوری‌که از ادامهٔ کار باز نمانید یا به ورطهٔ آثار عامه‌پسند نیافتید؟

از دید من، هنر نه مونولوگ بلکه دیالوگی است با مخاطب. آلبرت اینشتین می‌گوید اگر نتوانستید چیزی را به زبان ساده توضیح دهید، مطمئناً خودتان هم آن‌را نفهمیده‌اید. از این‌رو، من اعتقاد دارم هنرمند زمانی که حرفی برای گفتن داشته باشد، می‌تواند بدون آنکه به ورطهٔ عامه‌پسندی دراُفتد، حرف خودش را بزند. با این‌همه، نمی‌شود انکار کرد که لذتی که مخاطب آموزش‌دیده از یک اثر هنری می‌برد به مراتب متفاوت است. کسی که فارسی نداند، نمی‌تواند با دیوان شمس به رقص درآید، با رباعیات خیام به فکر فرو رود، و با اشعار حماسی فردوسی به شور درآید.

آیا در ادامهٔ راه امیدی به دریافت کمک و حمایت از حامیان ایرانی و دولت استانی یا فدرال کانادا دارید؟ به‌بیان دیگر آیا قدمی‌ برای این کار برداشته‌اید؟

به این مسئله امیدواریم. مخصوصاً به حمایت فارسی‌زبان‌ها. بسیاری از عزیزان به ما لطف داشته‌اند و ما را در این راه حمایت کرده‌اند که جا دارد از تمامی‌ آن‌ها تشکر کنم. با این‌همه، امیدوارم موجباتی فراهم شود که این‌گونه حمایت‌ها مداوم و مستمر شود.

با سپاس فراوان از شما که در چنین فرصت کوتاه و زمان فشرده‌ای، با روی باز پاسخگوی سؤالات ما بوده‌اید، لطفاً چنانچه موضوع دیگری هست که مایل‌اید طرح کنید، بفرمایید.

ممنون از شما که لطف کردید و وقت گذاشتید. امیدوارم که مردم خوب و هنردوست ونکوور از این حرکت فرهنگی حمایت کنند.

برای تهیهٔ بلیت این تئاتر اینجا کلیک کنید

نوشته به تماشای تمریناتِ «دو تشت آب گرم و دو صد غزل ناگفته» نشستن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این مراسم که در آستانهٔ سال نوی خورشیدی برگزار گردید، با استقبال خوبی مواجه شد و شبی به‌یادماندنی با اجرای رقص‌های محلی ایران با حضور عمونوروز و حاجی فیروز توسط گروه بالهٔ ملی پارس ونکوور و اجرای ترانه‌های خاطره‌انگیز با صدای گرم و گیتارِ اسد بیگی و نوای ساز حسن نقیب‌زاده رقم خورد. در ادامهٔ مراسم هم مایکل مرد هزارصدای آواز ایران برنامه‌های متنوعی برای حضار ایرانی و غیرایرانی اجرا کرد.

گزارش ویدیویی این مراسم را در اینجا ببینید:

با سپاس از استودیو Sound Camera Action برای تصویربرداری و تهیهٔ این گزارش ویدیویی

این جشن توسط «بالهٔ ملی پارس ونکوور» و نشریهٔ «رسانهٔ همیاری» تدارک دیده شده و با حمایت حامیان زیر برگزار گردید:

– خانم سیما میرزاآقایی، مشاور شرکت Investors Group

– خانم مهرناز کاوسی، مشاور در امور املاک

– خانم نازنین هوشمند و آقای رضا هوشمند، مدیران شرکت PBS Accounting Ltd.‎

– خانم پروین سرآبادانی و آقای ژوبین غازیانی، استودیو Sound Camera Action

– خانم ژیلا کُتبی و آقای جمشید کُتبی، ‎ ‎Sweet Art Bakery Ltd.‎

– خانم هایده نفاط، طراحی و اجرای سفرهٔ هفت‌سین

گالری عکس‌هایی از این مراسم را در اینجا ببینید:

نوشته جشن بزرگ نوروزِ بالهٔ ملی پارس ونکوور و رسانهٔ همیاری برگزار شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.