چهارشنبه ۷ اکتبر ۲۰۲۰، جان هورگان، نخست‌وزیر استان، به‌همراه چهار تن از نامزدهای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزه‌های انتخابی مختلف با رسانه‌های مدعو دیداری مجازی داشت. نامزدهای یادشده عبارت بودند از بوئن ما (Bowinn Ma)، برای حوزهٔ انتخابی نورث ونکوور-لانزدیل، ان کنگ (Anne Kang)، برای حوزهٔ انتخابی برنابی-دییِر لیک، جیدن دلا تور (Jaeden Dela Torre)، برای حوزهٔ انتخابی شمال مرکزی ریچموند و تسیکا تروآنگ (Tesicca Truong)، برای حوزهٔ انتخابی ونکوور-لنگارا. بوئن ما و ان کنگ در حال حاضر نمایندگان مجلس استانی از همان حوزه‌ها هستند و برای بار دوم نامزد این مناطق شده‌اند، در حالی‌که جیدن دلا تور و تسیکا تروآنگ برای بار اول در حوزه‌های یادشده نامزد شده‌اند و رقیب اصلی آن‌ها به‌ترتیب ترزا وت (Teresa Wat) و مایکل لی (Michael Lee) هستند که هر دو از حزب بی‌سی لیبرال‌اند و در حال حاضر نمایندگی حوزه‌های مذکور را به‌عهده دارند. 

ابتدا جان هورگان مرور کوتاهی داشت بر عملکرد دولت استان در سه سال گذشته، و به برخی از این موارد به شرح زیر اشاره کرد: حذف مالیات پل‌های پورت‌من و گُلدن‌ایرز، تلاش‌های بی‌وقفهٔ دکتر بانی هنری، مقام ارشد بهداشت استان، و آدریان دیکس، وزیر بهداشت، در مهار پاندمی کووید-۱۹، کار روی کمبود پزشک در استان حتی پیش از همه‌گیری ویروس مرگبار جدید، ایجاد ۲۱ مرکز مراقبت‌های اورژانسی برای کاهش فشار روی بخش‌های اورژانسی بیمارستان‌ها و ادامهٔ ساخت این مراکز در چهار سال آینده در صورت پیروزی در انتخابات. وی افزود که تلاش دولت بر بازیابی اقتصاد استان متمرکز است که نه تنها مانند کل کانادا بلکه تمام دنیا، تحت تأثیر صدمات ناشی از پاندمی قرار گرفته است. هورگان گفت که اولویت او آسایش و راحتی مردم بریتیش کلمبیاست، خصوصاً در گذر از این پاییز و زمستان و در حالی‌که هنوز دنیا با بحران پاندمی دست‌وپنجه نرم می‌کند. نخست‌وزیر با اشاره به اینکه او خود فرزند یک مهاجر است، گفت افتخار می‌کند که پراکندگی جنسیتی، نژادی و قومیتی از شاخصه‌های نامزدهای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی است.

پس از آن نوبت یه پرسش و پاسخ رسید. در این میزگرد ۱۳ نفر از رسانه‌های مختلف شرکت کرده بودند که تعداد قابل توجهی از آن‌ها از رسانه‌های فیلیپینی بودند. هر شرکت‌کننده اجازه داشت دو سؤال بپرسد. سؤال اول از طرف خبرنگار Philippine Canadian News بود؛ وی با اشاره به انتشار گزارش ضدِنژادپرستی در ماه گذشته، و این واقعیتِ شوک‌آور که نرخ نژادپرستی به‌ازای جمعیت، در کانادا بیش از آمریکاست و اینکه استان بی‌سی بیشترین تعداد حوادث گزارش‌شدهٔ مرتبط با نژادپرستی را در آمریکای شمالی، پس از نیویورک، بخشی از کالیفرنیا و استان انتاریو، دارد، از نخست‌وزیر پرسید که در صورت پیروزی در انتخابات این ماه، برنامه‌اش برای مبارزه با «ویروس نژادپرستی» چیست. 

جان هورگان با اشاره به اینکه متأسفانه با شیوع پاندمی شاهد افزایش برخوردهای نژادپرستانه و خصوصاً ضدِآسیایی بوده‌ایم، گفت که از نظر وی این‌گونه حرکت‌ها به‌هیچ‌عنوان پذیرفته نیست و تحمل نمی‌شود و نامزدهای این حزب که از تنوع فرهنگی بالایی برخوردارند گویای این موضوع است، کما اینکه چند نامزد شرکت‌کننده در این میزگرد نمونه‌های خوبی از آن‌ها هستند. وی ضمن اشاره به اینکه در پلتفرم اعلام‌شدهٔ این حزب نیز به‌طور مشخص به این موضوع پرداخته شده است، گفت مایل است تأکید کند که کانادایی‌های چینی‌تبار حدود ۲۰۰ سال قبل و حتی پیش از آنکه کانادا به‌عنوان کشوری مستقل به رسمیت شناخته شده باشد، در این منطقه بوده‌اند و اقتصاد و بالندگی این استان مدیون کار و تلاش سخت آن‌هاست. در ادامه، ان کنگ، وزیر خدمات شهروندی استان، نیز سخنانی در رابطه با این موضوع ایراد کرد از جمله این توضیح که دلیل بالاتر بودن نرخ حوادث مربوط به حرکات نژادپرستانه در کانادا نسبت به آمریکا (به‌ازای جمعیت) آن است که در آمریکا این‌گونه حوادث کمتر گزارش می‌شود.

دو سؤال بعدی از طرف رسانهٔ همیاری بود. سؤال اول در رابطه با اعلام انتخابات زودهنگام این بود: «سونیا فرستنو، رهبر جدید حزب سبز، که متحد اصلی و پشتیبان دولت شما در طول سه سال گذشته بوده، اعلام کرد که پیش از تصمیم به برگزاری انتخابات به شما اطلاع داده که حزب متبوعش به شما در اجرای برنامه‌هایتان یاری خواهد کرد و دولت شما ثبات کافی برای اجرای این برنامه ها را خواهد داشت ولی با وجود این شما تصمیم گرفتید که انتخابات برگزار کنید و به‌نظر می‌رسد این تصمیم به اعتماد اعضای حزب سبز در پارلمان و هواداران این حزب لطمه زده باشد. اگر به هر دلیلی نتوانید در این انتخابات به اکثریت مطلق دست پیدا کنید، فکر می‌کنید خواهید توانست بار دیگر اعتماد این حزب را برای همکاری جلب کنید؟»

نخست‌وزیر در پاسخ به این سؤال گفت که این تصمیم بر اساس تعداد زیادی از عوامل مختلف گرفته شده است. او گفت که طی سه سال و نیم گذشته و از زمانی که بی‌سی ان‌دی‌پی با حمایت بی‌سی گرین دولت اقلیت را تشکیل داد، کارهای بسیاری را به انجام رسانده است ولی از زمانی که دکتر ویوِر، رهبر سابق حزب سبز بی‌سی، تصمیم به کناره‌گیری گرفت، این تابستان حزب سبز از چند لایحهٔ مهم در مجلس حمایت نکرد. وی در ادامه گفت: «مسئلهٔ مهم دیگر این است که با توجه به تأثیرات پاندمی، ساختن اقتصادمان و بازگشت به جایی که پیش از این بودیم، ما نیاز به دولتی داریم که برنامه‌هایش را برای چند سال آینده آماده داشته باشد، نه برای چند ماه آینده. البته که تصمیم دشواری بود و درست است که سونیا به من گفت ما را حمایت خواهد کرد، اما دو هفته قبل از آن به گلوب‌اندمیل گفته بود که ممکن است در ماه فوریه به بودجه رأی ندهد؛ پس می‌بینید که [هماهنگی] گفتار و کردار در سیاست دشوار است. به‌هرحال، من به خیلی چیزها ایمان دارم و حس کردم بهتر است انتخابات را پشت سر بگذاریم و از بریتیش کلمبیایی‌ها بپرسیم که چه می‌خواهند و چگونه می‌خواهند به آن برسند.»

سؤال دوم رسانهٔ همیاری از نخست‌وزیر این بود: «چند ماه قبل، به‌دلیل شرایط اضطراری ناشی از پاندمی، دولت اجازه داد که پزشکان و پرستاران بازنشسته به سر کار برگردند. در عین حال، گروهی از فارغ‌التحصیلان پزشکی خارج‌ازکشور که مدارکشان هنوز ارزیابی نشده است، پتیشنی را درست کردند که در آن از دولت خواسته بودند که به آن‌ها اجازه بدهد تا طی پاندمی کووید-۱۹ کمک کنند. ما پیش از این با آقای جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ مجلس فدرال از حوزهٔ نورث ونکوور و وزیر محیط زیست و تغییرات اقلیمی، هم در این‌باره صحبت کرده‌ایم و ایشان تأکید کرده‌اند که این، موضوعی استانی است، ولی آن‌ها در دولت فدرال آماده‌اند که دولت استانی را کمک کنند تا این مسئله را اجرایی نماید. اگر شما انتخابات آتی را ببرید، آیا برنامه‌ای برای تسهیل و تسریع روند ارزیابی مدارک فارغ‌اتحصیلان پزشکی خارج‌ازکشور دارید؟»

جان هورگان در پاسخ به این سؤال گفت که وی کاملاً به اهمیت این موضوع واقف است، خصوصاً در دوران پاندمی که در آن به‌سر می‌بریم و اهمیت این موضوع نه‌تنها در ارتباط با متخصصان ماهر در حیطهٔ پزشکی، بلکه در هر زمینه‌ای از جمله در رابطه با مهندسان نیز می‌تواند صدق کند. نخست‌وزیر در ادامه گفت: «هر چند، در زمینهٔ حرفهٔ پزشکی، تصمیم‌گیرندهٔ اصلی در مورد مجوز پزشکان در بی‌سی، کالج پزشکان و جراحان بریتیش کلمبیا (The College of Physicians and Surgeons of British Columbia) است، البته دولت استانی هم کمابیش نقشی در این میان دارد، اما به‌طور تاریخی و همواره، این کالج پزشکان و جراحان بریتیش کلمبیاست که مانع تسریع ارزیابی مدارک فارغ‌التحصیلان پزشکی خارج‌ازکشور بوده است و من مطمئن‌‌ام که شما نیز از این موضوع آگاه‌اید.» هورگان افزود که قطعاً تمام تلاشش را برای پیگیری این موضوع خواهد کرد و گرچه معتقد است جاناتان ویلکینسون خیلی بیراه نمی‌گوید و این مسئله بیشتر به استان‌ مربوط است، باید حرکتی در سطح کشور شروع شود و به‌طور سمبلیک هم که شده، به استان‌ها یادآوری کند و بگوید که ما ملتی چندفرهنگی هستیم و باید چنین متخصصانی را که بدون استفاده گذاشته‌ایم، آن هم در زمانی که بیش از همیشه به آن‌ها نیاز داریم، دریابیم و به کار بگیریم. در ادمهٔ صحبت‌های نخست‌وزیر، بوئن ما در این رابطه گفت وی نیز از سال ۲۰۱۷ که به‌عنوان نمایندهٔ مجلس استان کار خود را آغاز کرده، این مسئله را بارها و بارها از افراد مختلف جامعه شنیده است، خصوصاً آن دسته از پزشکانی که از ایران مهاجرت کرده‌اند و قادر نیستند در اینجا مجوز دریافت کنند. وی افزود این موضوع طبیعتاً برای این خانواده‌ها که به امید زندگی بهتر به کانادا مهاجرت کرده‌اند،‌ بسیار ناامیدکننده است و حتی هستند خانواده‌هایی که پس از سال‌ها زندگی در اینجا چون مدرکشان ارزیابی نشده و نتوانسته‌اند در حرفه‌شان مشغول به‌ کار شوند، باروبندیل خود را جمع کرده و به ایران برگشته‌اند. بوئن ما گفت این موضوعی است که وی از حدود سه سال قبل با آدریان دیکس، وزیر بهداشت استان، درباره‌اش بحث و گفت‌وگو می‌کند و تأکید کرد که آدریان دیکس نیز به اهمیت این موضوع واقف و معتقد است که کار بیشتری در این زمینه باید انجام گیرد. وی افزود بسیار خشنود است اعلام کند که به‌دلیل رهبری بی‌نظیر جان هورگان و آدریان دیکس، در پلتفرم حزب بی‌سی ان‌دی‌پی به این مسئله به‌دقت پرداخته شده است و هدف آن است که استان بی‌سی کاملاً برای نیاز‌هایش به پزشکان و پرستاران آمادگی داشته باشد.

دو سؤال بعدی که از طرف Philippine Asian News Today و OMNI Television پرسیده شد، مشخصاً در ارتباط با جامعهٔ فیلیپینی بود که از درج آن در این گزارش صرف‌نظر می‌کنیم.

سؤال بعدی، دومین سؤال از طرف OMNI Television بود و در ارتباط با موضوع مستأجران و حکم تخلیه در شرایط پاندمی. سؤال این بود: «ماه گذشته دولت شما قانون منع حکم تخلیهٔ مستأجران را برداشت. اگر در این انتخابات برنده شوید، آیا کمک مالی‌ای با شرط عطف‌به‌ماسبق بودن برای مستأجرانی که حکم تخلیه می‌گیرند یا در معرض گرفتن این حکم قرار می‌گیرند، فراهم خواهد بود؟»

نخست‌وزیر در پاسخ گفت که این مسئله در حال حاضر در برنامه نیست، ولی ابتکارات زیادی در پلتفرم وجود دارد که مستأجران را تحت تأثیر قرار می‌دهد، مانند برنامهٔ کمک مالی‌ای که اوایل پاندمی به مستأجرانی که درآمد خود را از دست داده بودند یا درآمدشان کم شده بود، تعلق گرفت؛ برنامه‌ای که بی‌سی به‌عنوان تنها استان در کشور به اجرا درآورد. او گفت دولت در نظر دارد با افزایش واحدهای استیجاری موجب کاهش اجاره‌بها شود و همچنین پرداخت ۴۰۰ دلار به مستأجران با درآمد مشخص که در پلتفرم قبلی بود، اما به‌دلیل عدم حمایت احزاب بی‌سی گرین و بی‌سی لیبرال در مجلس قبلی به تصویب نرسید، همچنان جزو برنامه‌های بی‌سی ان‌دی‌پی است اگر که اکثریت مجلس را در دست بگیرد. جان هورگان اضافه کرد که او از عدم تصویب آن لایحه ناامید نشد و در عوض از وزیر مربوطه و دیگر مسئولان در دولتش خواست که راه‌وروش‌های خلاقانه‌ای برای کمک به مستأجران بیابند و همچنان این روند را ادامه خواهد داد و به‌جای بحث‌های بیهوده ترجیح می‌دهد که عمل کند. 

سؤال آخر نیز از طرف The Filipino Channel بود که باز مشخصاً در ارتباط با جامعهٔ فیلیپینی بود و از درج آن در این گزارش صرف‌نظر می‌کنیم.

نوشته گزارشی از میزگرد مجازی رسانه‌ها با نخست‌وزیر استان بی‌سی، جان هورگان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – نورث ونکوور

عصر پنجشنبه، ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، طی مراسم باشکوهی و با شرکت حدود ۶۰۰ نفر – یعنی بیش از ظرفیت سالن – با سلایق، عقاید و مرام‌های گوناگون و متفاوت یاد و خاطرهٔ دوست و همکار گران‌قدرمان، علیرضا احمدیان، گرامی داشته شد. در این مراسم، تعدادی از هم‌وطنان و همچنین دوستان و همکاران غیرایرانی علیرضا طی ایراد سخنانی از زندگی پربار ولو کوتاه او تجلیل به‌عمل آورند.

در ابتدای این مراسم، مجریان برنامه، نگار جلالی و محبوبه صیاد، توضیحاتی در مورد اجرای برنامه دادند و به‌عنوان اولین سخنران، از فاطیما عابدی، همسر زنده‌یاد علیرضا احمدیان، دعوت کردند به پشت میکروفون برود. وی در بخشی از سخنانش که به زبان انگلیسی ایراد نمود، اظهار داشت:

علیرضا معنای واقعی کلمهٔ عشق را به تمامی زیست. او روحی بزرگ در جسمی ظریف و کوچک بود و تمام عمرش به دادنِ عشق، مهربانی، سخاوت و احترام به تک‌تک کسانی که در طول زندگی‌اش ملاقات کرد، گذشت. ایثار و مشارکتی که نسبت به جامعه داشت، نشان‌دهندهٔ شخصیتِ ازخودگذشته و بصیر او بود که به‌عنوان میراث او سال‌های سال در یادها و خاطره‌ها باقی خواهد ماند. او اعتقاد داشت که هرگز نباید از خود ناامید شد. همواره باید برای انسانِ بهتر بودن تلاش کرد و از قلب و احساسات خود مراقبت کرد. او باور داشت که باید تلاش کرد دچار داوری نشد و به‌جای آن هر چه بیشتر با خانواده و جامعه مهربان بود و به آن‌ها پرداخت، چرا که آن‌ها هویت ما را شکل می‌دهند.

پس از سخنان فاطیما عابدی، دکتر راس کینگ (Dr. Ross King)، رئیس دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، به‌همراه دکتر مصطفی عابدینی‌فرد، استادیار فرهنگ و ادبیات فارسی، دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، پشت تریبون رفتند و به‌ترتیب سخنانی دربارهٔ علیرضا ایراد کردند.

دکتر کینگ با اشاره به نقش علیرضا احمدیان در شکل‌گیری بخش ایران‌شناسی و آموزش زبان فارسی در دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا گفت: 

همکاران من در بخش مطالعات آسیایی، دفتر ریاست، و مشارکت دفتر توسعه و فارغ‌التحصیلان هرگز نمی‌توانیم به اندازهٔ کافی حق مطلب را دربارهٔ شخصیت کاریزماتیک علیرضا، عشق و علاقه‌اش، تحلیل‌های دقیق و روشنگرانهٔ او از جامعهٔ ایرانی ونکوور و بیش از هر چیزی گرمی و انسانیت بی‌ریای او، ادا کنیم. ما در بخش مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا عمیقاً دلمان برای او تنگ خواهد شد. او هرگز نمی‌تواند جایگزین شود، اما صمیمانه امیدواریم جوانان دیگری از جامعهٔ ایرانی ونکوور این نمونهٔ فعال ازخودگذشته را سرمشق خود قرار دهند و ما را کمک کنند.

دکتر عابدینی‌فرد نیز با اشاره به توانمندی بی‌همتای علیرضا احمدیان در ایجاد روابط عمیق و ماندگار، دوستی‌اش با او را یکی از نمونه‌های چنین روابطی توصیف کرد و گفت:

من امشب خرسندم این خبر خوش را به اطلاع شما برسانم که برای سال تحصیلی آینده ‎(۲۰۱۹-۲۰۲۰)‎ نام سلسله سخنرانی‌های ما به «Alireza Ahmadian Lectures in Persian & Iranian Studies» تغییر خواهد یافت. این اقدام نمادین به پاس قدردانی از مشارکت علیرضا احمدیان در ایدهٔ اجرا و هماهنگی چنین سخنرانی‌هایی انجام می‌شود. او افزود: ما امیدواریم بتوانیم برخی از مباحث نزدیک به اهداف فکری او را در این سخنرانی‌ها ارائه کنیم و به‌ویژه سعی کنیم گام کوچکی در جهت گرد آوردن افراد حتی با دیدگاه‌های متضاد به دور هم برای داشتن گفتمانی توأم با احترام متقابل برداریم.

سپس، مهدیار بیاضی، مسئول ارتباطات در گروه پارلمانی نمایندگان دولت بریتیش کلمبیا، و از دوستان قدیمی علیرضا که با همفکری و همکاری او و دیگر دوستانشان، نقش مهمی در سازماندهی و برگزاری برنامه‌های «فریاد خاموش» داشت، سخنرانی کرد. او با اشاره به نقش علیرضا احمدیان در شکل دادن به تجمعات فریاد خاموش که سرآغاز دوستی بین آن دو بود، گفت: در روز خاکسپاری با او خداحافظی نکردم. حضورش را حس می‌کنم. حرف‌ها و ایده‌ها و ایده‌آل‌هایش در گوشم طنین‌انداز است. با او خداحافظی نکردم و نخواهم کرد، چرا که خداحافظی با علیرضا را به فراموشی سپردن آرمان‌ها و هدف‌های او می‌دانم. با خود تصمیم گرفته‌ام تا آنجا که در توان دارم آرمان‌ها و اهدافش را پیش ببرم و به واقعیت نزدیک کنم. برای مشارکت مردممان در امور اجتماعی/فرهنگی/سیاسی ظرفیت‌سازی کرده و برای تعامل هر چه بیشتر بین شهروندان جامعهٔ مهاجر ایرانی-کانادایی و جامعهٔ بزرگ‌تر کانادا بکوشم.

بعد از آن نوبت به سوشیانت زنگنه‌پور، رسید. سوشیانت از دوستان قدیمی علیرضاست که پس از آشنایی با او در بحبوحهٔ رسوایی انتخابات ریاست‌جمهوری ایران، به اتفاق جمعی از دیگر دوستان، جنبش «فریاد خاموش» را به‌منظور انعکاس مشکلات داخل ایران، سازماندهی کردند. وی همچنین در دوران تحصیل در دانشگاه لندن، دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی، هم‌دانشکده‌ای علیرضا بود.

او گفت: جامعهٔ ما انسان بزرگی را از دست داد، نه تنها به‌خاطر تفکراتش و وقت و انرژی‌ای که صرف بهبود جامعه کرده بود، بلکه به‌خاطر تمام پتانسیل فکری کشف‌نشده‌اش و آیند‌هٔ زیبایی که پیش رو داشت. علیرضا احمدیان همان انسان بزرگ بود. او به اشاره به تحول سریع علیرضا از دوستی گوشه‌گیر و خجالتی به تحلیلگری برجسته که داوری‌ها و تحلیل‌هایش بسیار موثق و اندیشمندانه بود، گفت: ما باید ایده‌ها و پروژه‌های او را جامهٔ عمل بپوشانیم، و آن‌ها را از قلم و کاغذ به‌سمت واقعیت حرکت دهیم – از سری گفت‌وشنودها، به ظرفیت‌سازی، به انعطاف‌پذیر ساختن جامعه، و ایجاد مهارت‌های سازمانی – این کار باید ادامه یابد. طی این روند، ما از رسالت زندگی او تجلیل خواهیم کرد، و به چیزی تحول‌آمیز از طریق تمام تلاش‌های جمعی‌مان دست خواهیم یافت.

پس از زنگنه‌پور، جین ثورنثوِیت (Jane Thornthwaite)، مراتب تسلیت عمیق اندرو ویلکینسون، رهبر حزب لیبرال بریتیش کلمبیا، و حزب متبوعش را ابراز کرد و در بخشی از سخنانش با اشاره به گفت‌وگوی علیرضا احمدیان با اندرو ویلکینسون رهبر این حزب، گفت:

اندرو ویلکینسون چند وقت پیش گفت‌وگویی دربارهٔ همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بی‌سی با علیرضا داشت و به‌خوبی دانش عمیق و گستردهٔ او را در طیف وسیعی از مسائل به‌خاطر می‌آورد. او افزود: علیرضا در یادها خواهد ماند، نه فقط در یاد کسانی که شخصاً او را می‌شناختند، بلکه در یاد همهٔ کسانی که به‌هر نحوی با فعالیت‌ها، روزنامه‌نگاری، دفاع از عدالت و مشارکتش در جامعه، در ارتباط قرار گرفته‌اند.

سپس، بوئن ما (Bowinn Ma) و ان کنگ (Anne Kang) هم‌زمان به پشت تریبون رفتند. بوئن ما به نمایندگی از طرف جان هورگان، نخست وزیر استان، پیام وی را برای حضار خواند که در بخشی از آن آمده بود:

بریتیش کلمبیا یکی از پرتوهای تابناکش را از دست داد. علیرضا احمدیان شهروندی پرشور در کانادا بود که برای دست یافتن به جامعه‌ای به‌معنای واقعی کلمه مردم‌سالار و پذیرا تلاش کرد. او مبارزی نترس بود که برای ایجاد فضایی برای شنیده شدن صداهای تازه تلاش می‌کرد. تعهد او به چندفرهنگی و تقویت پیوندهای جامعه فراموش نخواهد شد. علیرضا میراثی از دوستی و شور و اشتیاق برجای گذاشته که برای همهٔ ما الهام‌بخش خواهد بود.

سپس ان کنگ نیز در بخشی از سخنان خود دربارهٔ علیرضا، چنین گفت:

هر کسی که علیرضا احمدیان را می‌شناسد، او را به‌عنوان مردی بی‌ریا، مهربان و باملاحظه به‌ یاد می‌آورد. دوستی‌ای که بین ما بود، هر چند زمانش کوتاه، چیزی‌ است که من برای همیشه در قلبم گرامی خواهم داشت. هر بار که من و علیرضا همدیگر را می‌دیدیم، ما با هیجان موضوعات مختلفی را با هم در میان می‌گذاشتیم؛ موضوعاتی مانند اینکه چقدر کشور چندفرهنگی‌ای مثل کانادا بی‌نظیر است، اینکه چطور مردمی با فرهنگ‌های متفاوت از دور دنیا به بی‌سی می‌آیند و اینجا را خانهٔ خود می‌خوانند، و اینکه چطور ما می‌توانیم با هم کار کنیم تا جوامع مختلف را کنار هم قرار دهیم. او با افتخار از کانادایی بودنش حرف می‌زد و می‌خواست به سهم خودش در جامعه مشارکت کند و دینش را به آن ادا کند. او به گفته‌هایش عمل کرد و بخش عظیمی از زندگی‌اش را صرف ساختن جامعه‌‌ای با توافق نظر، پذیرا و صلح و دوستی کرد.

بوئن ما و ان کنگ، بعد از ایراد سخنانشان، پیام مکتوب جان هورگان را به مادر، پدر و همسر علیرضا تقدیم کردند.

پس از آن، لتیسیا سانچز (Leticia Sanchez)، رئیس انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، در بخشی از سخنرانی خود دربارهٔ علیرضا چنین گفت:

علیرضا به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، پژوهشگر و تولیدکنندهٔ برنامهٔ رادیویی، حامی فرهنگ و هنر کانادایی و چندفرهنگی بود. علاقهٔ شدید او به امور بین‌المللی، خصوصاً در موضوعاتی چون جامعه و مردم‌سالاری، همواره در تمام پروژه‌ها، نوشته‌ها و صحبت‌هایش، زمانی‌که مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را مورد بررسی قرار می‌داد، قابل مشاهده بود. دستاوردهای روزنامه‌نگاری علیرضا همراه با موفقیت‌های نوشتاری او دربارهٔ مهاجرت، میراث او برای همهٔ جوامع وابسته به آسیا خواهد بود. 

لتیسیا سانچز همچنین به نمایندگی از طرف دیگر مدیران و اعضای انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، نقل قول‌هایی از ایشان را برای حضار قرائت کرد.

سپس سیما غفارزاده، سردبیر و مدیر مسئول رسانهٔ همیاری، طی سخنانی با اشاره به همکاری‌های مشترک این نشریه و برنامهٔ رادیویی Review که علیرضا حدود یک سال قبل آن را آغاز کرده بود، مروری داشت بر فعالیت‌های رادیویی وی. او در بخشی از این سخنان، پس از اشاره به سه گفت‌وگوی به‌یاد ماندنی با رهبران احزاب، گفت:

علیرضا بعد از رفراندوم هم به مصاحبه‌هایش ادامه داد؛ از جمله بسیار به موضوع Ride-hailing و صنعت تاکسیرانی در بریتیش کلمبیا پرداخت، با افراد مهم در احزاب اصلی بریتیش کلمبیا دربارهٔ جنبه‌های مختلف این موضوع صحبت و نظراتشان را منعکس کرد. او همچنین گفت‌وگوهایی در زمینهٔ چندفرهنگی از جمله گفت‌وگویی با لتیسیا سانچز، رئیس انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیایی ونکوور، انجام داد که از طریق صفحه‌اش در وب‌سایت ساندکلاود در دسترس است.

جایش برای همیشه در این شهر خالی خواهد بود، و ما سخت دلمان برای او تنگ خواهد شد. حال، تنها کاری که از دست ما ساخته است، این است که دست به دست هم داده و با کمک هم تلاش کنیم کارهایش را ادامه بدهیم.

آرین زند، دانشجوی رشتهٔ علوم سیاسی دانشگاه بریتیش کلمبیا یکی دیگر از سخنرانان این مراسم بود. او با اشاره به سابقهٔ نه‌چندان طولانی آشنایی‌اش با علیرضا احمدیان از او به‌عنوان مربی و راهنمایش و تنها حلقهٔ اتصالش با جامعهٔ ایرانی ونکوور یاد کرد. او گفت: علیرضا همیشه اطلاعات فرصت‌‌های کاری و برنامه‌های اجتماعی و پژوهشی را برای من می‌فرستاد و مهم‌تر آنکه بعد از تاریخ سررسید آن‌ها با من پیگیری می‌کرد که آیا برای مشارکت در آن‌ها اقدام کرده‌ام یا نه!

او با نقل خاطره‌ای از علیرضا ادامه داد و گفت: روزی در خلال یکی از دیدارهایمان از برنامه‌ام برای آینده پرسید. به او گفتم اگر همه‌چیز ایده‌آل پیش برود… همین‌جا صحبتم را قطع کرد و گفت دنیای ایده‌آل نداریم، تو نباید منتظر شرایط ایده‌آل بشوی باید واقع‌گرا باشی و همهٔ تلاشت را بکنی تا بتوانی در همین شرایط موجود به آن چیزی که می‌خواهی برسی.

سپس فرید روحانی، کارآفرین، فعال اجتماعی و نخستین سرهنگ افتخاری ایرانی-کانادایی ارتش کانادا، با یادآوری خاطرهٔ علیرضا احمدیان و فعالیت‌های ارزنده‌اش در جامعهٔ ایرانی- کانادایی گفت:

دوستی با علیرضا این فرصت را به همهٔ ما داد که در مقطعی هرچند کوتاه از زندگی‌مان از تجربهٔ باورنکردنی دوستی و زندگی با او بهره‌مند شویم. من از آقا و خانم احمدیان برای پرورش و تحویل چنین فرزندی به اجتماع و دادن چنین فرصتی به دوستان علیرضا، سپاسگزارم.

آخرین سخنران این مراسم امیر باجه‌کیان، عضو شورای مشورتی چندفرهنگی بی‌سی و از دوستان قدیمی علیرضا، بود. وی در بخشی از سخنانش که به فارسی و انگلیسی ایراد نمود، گفت:

در روزهای سختی که گذشت، همهٔ ما به همدیگر و به خانوادهٔ عزیز علیرضا تسلیت گفتیم. ولی شاید تسلیت خود ما باشیم. ‌شنیدیم که بسیاری گفتند و گفتیم «خدا رحمتش کند». اما چرا؟ علیرضای ما خودْ رحمت بود و بخشندگی. و او بود که برای بسیاری از ما باعث دگرگونی شد. علیرضا به‌دنبال گفت‌وگو بود. گفت‌وگوی دوستانه میان افکار گوناگون. علیرضا آدم‌شناس بود و تعهدی عجیب به تقویت فعالان اجتماعی، به‌ویژه جوانان داشت. هدف دیگر علیرضا ایجاد ارتباط میان جوامع گوناگون بود. چرا که ما جوامع تازه‌وارد و اقلیت در این خانهٔ نو، در کنار هم است که قوی‌تریم. و از همه مهم‌تر برای علیرضا، همدلی بود و مهربانی. دلش دریا بود و از جنس یکرنگی. بهترین بزرگداشت برای علیرضا و بهترین تسلیت برای دوستدارانش، ادامهٔ راه اوست.

پس از سخنان امیر باجه‌کیان، به مدت ۱۵ دقیقه میکروفون باز اعلام شد. در این فرصت، دکتر مسعود اسماعیل‌زاده و دکتر ولی سیادت سخنانی ایراد نمودند.

در پایان این مراسم، جمشید احمدیان، پدر زنده‌یاد علیرضا احمدیان، ضمن سپاسگزاری از شرکت‌کنندگانِ در این مراسم، سخنانی ایراد نمود. وی در بخشی از این سخنان، گفت:

علیرضا امانتی بود از جانب خداوند که ما به‌عنوان امین، ۳۸ سال از آن نگهداری نموده و در تربیت و پرورشش اهتمام نمودیم، تا اینکه مشیت خداوند بر آن قرار گرفت که او را به درگاه خود فراخوانَد. ما این واقعه را که در مقیاس زمینی ضایعه‌ای بزرگ است، لباس الهی پوشاندیم و پذیرفتیم، زیرا تشخیص خیر و شر منحصراً از آنِ اوست. فلذا به آرامی سر تسلیم بر تصمیم کبریایی فرود آوردیم. از طرفی خوشحال و مفتخریم که امانت خداوند را با همت خودش در مسیری قرار دادیم که اخلاق و خصوصیاتش سمت و سوی ربانی گرفت.

تصاویر بیشتری از این مراسم را در اینجا ببینید:

نوشته بزرگداشت علیرضا احمدیان جامعهٔ متکثر ایرانیان ونکوور را زیر یک سقف جمع کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – ونکوور

علیرضا احمدیان یکی از مدافعان واقعی چندفرهنگی و منادی فرهنگِ پذیرا بودن و مشارکت دادن هر چه بیشتر مهاجران در جامعهٔ کانادا بود. او با نهادها و سازمان‌های مختلفی در این زمینه همکاری داشت. از آن جمله می‌‌توان به «انجمن ماه میراث فرهنگی آسیاییِ ونکوور» اشاره کرد که هر سال در ماه مه جشنواره‌ای را با نام جشنوارهٔ explorASIAN برای شناساندن فعالیت‌های فرهنگی، ادبی و هنری جوامع آسیایی در ونکوور برگزار می‌کند. علیرضا احمدیان یکی از همکاران داوطلب این سازمان بود و در مراسم اختتامیهٔ جشنوارهٔ امسال یکی از مجریان برنامه بود.

همکاران او در این جشنواره هم از شنیدن خبر درگذشت او در بهت فرو رفتند. پیام‌های زیر از طرف لتیسیا سانچز، رئیس این انجمن، و همکارانش دربارهٔ نقش علیرضا احمدیان در این سازمان و برنامه‌هایش برای ما فرستاده شده است.

همچنین مطلبی از ان کنگ، نمایندهٔ مجلس استانی بریتیش کلمبیا، دربارهٔ فعالیت‌های چندفرهنگی او در اینجا آمده است.

لتیسیا سانچز، رئیس انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

جمشید، رعنا و فاطیما احمدیان عزیز و دیگر اعضای خانواده،

طی هفته‌های گذشته، مشاوران، مدیران و داوطلبانِ انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور از درگذشت ناگهانی علیرضا غمگین و متأثر شده‌اند. علیرضا عضو بسیار دوست‌داشتنی انجمن بود که با سیاستمداری‌، گفت‌وگوهای جذاب، و دفاع از برابری، پشتیبان و حامیِ بینش و رسالت ارگان ما بود. آشنایی با علیرضا مایهٔ افتخارم بود و نیز شناخت رویکرد هوشمندانه و ناب او در تشویق دیگران به دنبال کردن عشق و علائقشان. 

علیرضا به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، پژوهشگر و تولیدکنندهٔ برنامهٔ رادیویی، حامی فرهنگ و هنر کانادایی و چندفرهنگی بود. علاقهٔ شدید او به امور بین‌المللی، خصوصاً در موضوعاتی چون جامعه و مردم‌سالاری، همواره در تمام پروژه‌ها، نوشته‌ها و صحبت‌هایش، زمانی‌که مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را مورد بررسی قرار می‌داد، قابل مشاهده بود.

در مقاله‌ای که در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۹ توسط New Canadian Media منتشر شد، علیرضا نوشت: «باید به‌خاطر داشت که گر چه تنها یک ثانیه طول می‌کشد تا ما دنیا را به «ما» در مقابل «آن‌ها» تقسیم کنیم، آنچه «آن‌ها» به‌حساب می‌آید، خیلی سریع می‌تواند تغییر کند اگر که ما معنای آنچه را که «ما» به‌حساب می‌آید، بسط دهیم.» – برگرفته از مقالهٔ «مهاجرت موضوع ترسناکی‌ است: ما باید دربار‌ه‌اش حرف بزنیم»، وب‌سایت New Canadian Media 

دستاوردهای روزنامه‌نگاری علیرضا همراه با موفقیت‌های نوشتاری او دربارهٔ مهاجرت میراث او خواهد بود برای همهٔ جوامع وابسته به آسیا. ما، در انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، بسیار خوشبخت بودیم که فرصتِ داشتنِ شخصیت همیشه مثبت و مهربان او را در کنارمان، داشتیم، و ما دلمان برای او بسیار تنگ خواهد شد. 

«علیرضا، ممنون برای فرصتی که به من دادی تا دربارهٔ جشنوارهٔ explorASIAN در برنامهٔ رادیویی‌ات صحبت کنم. من همیشه طی مصاحبه‌ها دچار استرس می‌شوم، اما به یاد دارم صدای مهربان تو و لبخندت به من این اعتمادبه‌نفس را داد که پیامم را برسانم. برای تمام لحظات خوب، خنده‌ها، تبادل ایده‌ها، برخورد حرفه‌ای و با عشق و علاقه‌ات در هر پروژه‌ای که به‌عهده می‌گرفتی، و خصوصاً برای اجرای بی‌نظیرت در برنامهٔ اختتامیهٔ انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور و اهدای جوایز امسال، از تو ممنون‌ام. با وجود آنکه اولین بارت بود، همهٔ شرکت‌کننده‌ها شیوه‌ٔ طبیعی‌ات برای پیش بردن برنامه و نشاندن لبخند به لبشان را بسیار دوست داشتند. ممنون، برای مهربانی، قدردانی وهم‌دلی‌ای که به همه نشان دادی، خصوصاً آن‌هایی که به صدایی نیاز داشتند.»

بِوِرلی نان، نایب رئیس پیشین انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

صمیمانه‌ترین تسلیت‌هایم را برای فقدان بزرگ علیرضا به جمشید، رعنا، فاطیما و حمید و دیگر اعضای خانواده تقدیم می‌کنم. او یک کانادایی استثنایی بود و خواهد بود، و همهٔ کسانی که زندگی‌شان به‌نحوی تحت تأثیر او قرار گرفته بود، عمیقاً دلشان برای او تنگ خواهد شد. گرمی، هوشمندی، مردم‌داری، دست‌ودل‌بازی، کمال، خلوص و انسانیت او در رابطه‌اش با دیگران نفوذ می‌کرد. او عشق و علاقه‌ و تعهدی عمیق به چندفرهنگی، عدالت اجتماعی و ترویج درکِ بینافرهنگی داشت. او با ازخودگذشتگی جامعه را در مهارت‌ها و استعدادهای بی‌شمارش سهیم می‌کرد. علیرضا بینش و برنامه‌ای ویژه برای پیشبرد دستور کار چندفرهنگی کانادا و عدالت اجتماعی داشت. او زندگی‌اش را وقف رسیدن به اهدافش کرد. او برای کانادا بسیار در چنته داشت. روح تسخیرناپذیر او همچنان برای همهٔ ما، که امتیاز ویژهٔ آشنایی و کار کردن با او را داشته‌ایم، الهام‌بخش خواهد بود.

کن مک‌اتیر، رئیس پیشین انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

علیرضا کسی بود که مهارت‌های فراوانی داشت و آن مهارت‌ها را در زمینه‌های بسیاری به‌کار می‌بست، و انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور این افتخار را داشت که او نیروی داوطلبش باشد. او شخص بسیار متعهد و مهربانی بود که با گرمی با قشر وسیعی از مردم ارتباط برقرار می‌کرد. رویکرد هوشمندانهٔ او موجبِ هدایت و رهبری پروژه‌های فراوانی بود. او همیشه در یادها باقی خواهد ماند و دل همهٔ کسانی که او را شناخته‌اند، برایش تنگ خواهد شد.

لئو کیونانن، مدیر انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

یاد علیرضا به‌عنوان شخصی مهربان و برونگرا که اسامی را خوب به یاد می‌سپرد، همواره با من خواهد بود. با اولین ملاقات با او، این حس به شما دست می‌دهد که او کسی است که برای مدت طولانی‌ای می‌شناسیدش. شخصیت او دلپذیر و دست‌یافتنی بود و ما واقعاً دلمان برای او تنگ خواهد شد.

کلی ایپ، مشاور انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

وقتی خبر درگذشت علیرضا در باهاما را از لتیسیا سانچز، رئیس انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، شنیدم، کاملاً شوکه شدم. واقعاً نمی‌توانستم باور کنم!

ما او را کمتر از یک ماه قبل در برنامهٔ اختتامیهٔ انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور به‌همراه مارگارت گَلِهِر دیده بودیم. او بسیار حرفه‌ای بود و مملو از شوخ‌طبعی، و اشاره کرد که من سه سال قبل مراسم عروسی‌اش را اجرا کرده بودم. خیلی خوشحال بودم که دوباره شانس دیدار همسرش، فاطیما، را در مراسم اختتامیه داشتم. باورش دشوار است که آن شب، هفتم ژوئن، آخرین باری بود که دیدمش! 

با وجود آنکه من علی (این اسمی بود که من صدایش می‌زدم) را مدت زیادی نبود که می‌شناختم، اما برادرش حمیدرضا و دوست مشترکمان فرید روحانی را می‌شناختم. علاوه بر انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، او در برخی دیگر سازمان‌هایی که من درشان فعال‌ام، مانند کلوپ کانادایی و مؤسسهٔ شهروندی کانادایی که توسط فرماندار سابق کانادا، ادرین کلارکسون شروع به‌کار کرد، فعال بود. 

او یک کانادایی واقعی و مروجی بزرگ برای چندفرهنگی در کانادا بود. او به توازن چندفرهنگی باور داشت و کوشید تا درک بینافرهنگی و احترام متقابل بین مردم را ترویج دهد. او نشان داد که شهروند کانادایی واقعی چیست و مثال خوبی شد برای تمام کانادایی‌هایی که در این کشور به دنیا آمده‌اند یا از طریق مهاجرت شهروند شده‌اند. دلمان برای او تنگ خواهد شد، برای لبخندهای او و شوخ‌طبعی‌اش. به خانواده‌اش تسلیت می‌گویم. 

تونی ژنگ مک‌آفی، مدیر سابق انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

من چند سال قبل در یک روز تابستانی زیبا، علیرضا و همسرش را در یکی از مهمانی‌های قدردانی از داوطلبان explorASIAN ملاقات کردم. او چیزی نبود جز یک هوشمند. او یکی از باهوش‌ترین اشخاصی بود که در تمام عمرم دیده‌ام. هر زمان که من در جلسه یا برنامه‌ای بود که او هم حضور داشت، او همواره دانش و ایده‌های فراوانی را با ما در میان می‌گذاشت که بسیار الهام‌بخش بود. امیدوارم که او هم‌اکنون در جایی زیبا در آرامش باشد. قلب ما نزد او و خانواده‌اش است.

جان لونگ، مدیر سابق انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

من علیرضا را به‌عنوان مردی پر از انرژی و عشق و علاقه به یاد دارم. او حامی بزرگ چندفرهنگی بود. ممنون از او برای تمام تلاش‌های سختی که کرد تا برابری و چندگونگی را ترویج کند. به خانوادهٔ احمدیان تسلیت می‌گویم.

وینی چونگ، مشاور انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

خبر شوکه‌کننده‌ای بود و همچنین یادآوری غم‌انگیز این واقعیت که زندگی چقدر می‌تواند شکننده باشد. ما نباید قدر وجود دوستانمان را نادیده بگیریم. نبودِ علی خسران بزرگی برای انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور و جامعهٔ چندفرهنگی ماست. 

برندا ژیانگ، عکاس داوطلب انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

در لحظات بسیار کوتاهی که من علیرضا را در برنامهٔ اختتامیهٔ انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور ملاقات کردم، علی‌رغم آنکه او به‌عنوان مجری برنامه خیلی سرش شلوغ بود، وقتی نیز برای اظهار قدردانی و حمایت از کار عکس‌برداری و ویدیو گرفتنِ من گذاشت، آن هم به شیوه‌ای بسیار شوخ‌طبعانه. من تا آخر عمرم او را با حس گرمیِ همان شب به یاد خواهم داشت. 

لو کورپز-بُسهارت، روزنامه‌نگار داوطلب انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور (VAHMS) – ونکوور

من هنوز در شوک‌ام، و از این فقدان مشترکمان غمگین و متأثر شده‌ام. من علی را مدت کوتاهی‌ست که می‌شناختم، اما در همین زمان کوتاه، اون مرا با شوخ‌طبعی، مهربانی، انصاف، منش افتاده‌اش تحت تأثیر قرار داد. انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور یک دوست و هم‌پیمان را از دست داد، اما سرمشق او زنده است و الهام‌بخش همهٔ ما. به خانوادهٔ او و همهٔ عزیزانش صمیمانه تسلیت می‌گویم.

مارگارت گَلِهِر، مجری رادیو سی‌بی‌سی و مجری برنامهٔ اختتامیهٔ انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور ۲۰۱۹ (VAHMS) – ونکوور

من این افتخار بزرگ را داشتم که بهار گذشته با علیرضا به‌عنوان یکی از مجریان برنامهٔ اختتامیهٔ انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور ۲۰۱۹، همکاری کنم. مهربانی، شور و شوق او و اهمیتی که برای جامعه قائل بود، مرا تحت تأثیر قرار داد. از اینکه آن‌طور کلی ایپ را، که مراسم عروسی‌اش را اجرا کرده بود، بلند صدا زد، خیلی خوشم آمد چون نشان از عشق او به خانواده‌اش داشت. به یاد دارم آن شب در حالی آنجا را ترک می‌کردم، که پیش خود فکر می‌کردم چقدر من خوش‌شانس‌ام که آن‌ عصر را در کنار شخصی واقعاً مهربان و دوست‌داشتنی سپری کرده‌ام. و طبعاً نیازی نیست اشاره کنم که مردی نازنین. جای او واقعاً خالی خواهد بود.

* * * * *

ان کنگ، نمایندهٔ مجلس استان بریتیش کلمبیا برای حوزهٔ برنابی-دیِرلِیک که درمراسم برنامهٔ اختتامیهٔ  انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور شرکت کرده بود و با علیرضا هم آشنایی داشت دربارهٔ درگذشت علیرضا احمدیان می‌نویسد:

ان کنگ، نمایندهٔ مجلس استان بریتیش کلمبیا برای حوزهٔ برنابی-دیِرلِیک

«تنها لحظه‌ای ماندی، اما چه نقشی از رد پای تو بر قلب‌های ما به‌جا مانده است!» – دوروتی فرگوسن

هر کسی که علیرضا احمدیان را می‌شناسد، او را به‌عنوان مردی بی‌ریا، مهربان و باملاحظه به‌ یاد می‌آورد. دوستی‌ای که بین ما بود، هر چند زمانش کوتاه، چیزی‌ است که من برای همیشه در قلبم گرامی خواهم داشت. 

ما از طریق دوستی عزیز، امیر [باجه‌کیان]، که علیرضا او را مانند فامیل و برادرش می‌دانست، به هم معرفی شدیم. هر بار که من و علیرضا همدیگر را می‌دیدیم، ما با هیجان موضوعات مختلفی را با هم در میان می‌گذاشتیم؛ موضوعاتی مانند اینکه چقدر کشور چندفرهنگی‌ای مثل کانادا بی‌نظیر است، اینکه چطور مردمی با فرهنگ‌های متفاوت از دور دنیا به بی‌سی می‌آیند و اینجا را خانهٔ خود می‌خوانند، و اینکه چطور ما می‌توانیم با هم کار کنیم تا جوامع مختلف را کنار هم قرار دهیم. او با شور و شوق دربارهٔ پروژه‌های مصاحبه‌اش با رهبران سه حزب بی‌سی طی رفراندوم ۲۰۱۸، صحبت می‌کرد. او دربارهٔ دیدگاه‌های نوشته‌هایش در ستونی که در New Canadian Media داشت، با من حرف می‌زد. او با افتخار از کانادایی بودنش حرف می‌زد و می‌خواست به سهم خودش در جامعه مشارکت کند و دینش را به آن ادا کند. او به گفته‌هایش عمل کرد و بخش عظیمی از زندگی‌اش را صرف ساختن جامعه‌‌ای با توافق نظر، پذیرا و صلح و دوستی کرد.   

همین تازگی، در برنامهٔ اختتامیهٔ انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور ۲۰۱۹، که اون به‌عنوان مجری برنامه مشارکت داشت، شاهد عشق و علاقهٔ او به فرهنگ و جامعه بودم. هنوز به‌وضوح به‌خاطر دارم که علیرضا با اعتمادبه‌نفس سن را در اختیار گرفت و جمعیت را با صدای رسایش به هیجان آورد.

آخرین مکالمهٔ ما در نمایش خانهٔ برناردا آلبا بود که از طرف کارزار فارسی در بی‌سی به تماشای آن دعوت شده بودم. او با افتخار دربارهٔ رؤیایش برای یکپارچه کردنِ مردم، در جامعهٔ چندگونهٔ ما، برای آنکه با هم تشریک مساعی داشته باشند و از همگونی‌ها و ناهمگونی‌ها تجلیل کنند، حرف زد. علیرضا در هر آنچه که می‌کرد، فروتن و بی‌ریا بود. او در تمام تلاش‌هایش سخت‌کوش بود؛ فرقی نمی‌کرد فعالیتی اجتماعی باشد یا فرهنگی یا سیاسی.

من آن روز را به‌ خاطر دارم، آن لحظهٔ دقیق را، وقتی که از تراژدی او باخبر شدم. قلب من شکست و یک میلیون‌ تکه شد. دیوانه‌وار دنبال تمام عکس‌هایی که از او داشتم، گشتم، با این امید که اگر به‌اندازهٔ کافی طولانی به آن‌ها خیره شوم، به‌اندازهٔ کافی سخت دعا کنم، و به‌اندازهٔ کافی عمیقاً آرزوی بهبودی او را بکنم، او به‌طور معجزه‌آسایی بهتر خواهد شد. افسوس، دوست عزیز ما، علیرضا چنان جوان ما را ترک کرد.

ممنون علیرضا، برای الهام‌بخش بودن برای همهٔ ما، برای جا گذاشتنِ خاطرات زیبا برای ما، و برای تغییراتی که در جامعهٔ ما ایجاد کردی. به‌خاطر تو، ما که دوستی سخاوتمندانهٔ تو را تجربه کردیم، خوشی‌هایمان ژرف‌تر، عشقمان عمیق‌تر، و زندگی‌مان سرشارتر خواهد بود. دلم برای گفت‌وگوهایمان تنگ خواهد شد. ممنون برای لحظات کوتاه اما ارزشمندی که ما را درشان سهیم کردی.

با مهر از طرف دوست تو،

ان کنگ

نوشته نگاهی به خدمات علیرضا احمدیان برای گسترش چندفرهنگی در جامعهٔ کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.