امیرحسین توفیق – ونکوور

وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا اغلب هر سال در ماه نوامبر، الزامات، فرم‌ها و مدارک مورد نیاز این برنامهٔ مهاجرتی را به‌روز رسانی می‌کرد، اما سال ۲۰۱۶ کاملاً متفاوت بود.

ماه دسامبر هم آغاز شد و به نیمه‌اش نزدیک بود، اما همچنان از به‌روزرسانی این برنامهٔ مهاجرتی خبری نبود و علی‌رغم پیگیری و مکاتبه، خبر جدیدی دریافت نشد تا نهایتاً در نیمهٔ ماه دسامبر سال ۲۰۱۶، وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا در اطلاعیه‌ای اعلام کرد که شیوهٔ پذیرش پرونده برای این برنامهٔ مهاجرتی در سال ۲۰۱۷ متفاوت خواهد بود.

استنباط آن‌ها این بود که تاکنون پرونده‌هایی پذیرش و بررسی می‌شدند که اولاً کامل بوده و در ثانی پیش از تکمیل‌شدنِ سهمیه دریافت شده باشند و طبعاً متقاضیانی که قصد ورود به این برنامه را داشتند، می‌بایستی زمان خود را به‌نحوی تنظیم می‌کردند که درخواست‌شان به‌همراه مدارک و فرم‌های تکمیل‌شده و بدون نقص، در روز آغاز پذیرش پرونده‌های این برنامهٔ مهاجرتی توسط مسئولان مربوطه دریافت می‌شد و استفاده از سیستم ارسال بسته‌های پستی چالشی بود که همه‌ساله متقاضیان با آن دست‌به‌گریبان بودند.

شیوهٔ جدید پذیرش بدین نحو معرفی شد که متقاضیانِ «علاقه‌مند» به اسپانسرکردن والدین یا پدربزرگ یا مادربزرگشان، می‌بایستی در ابتدا فرمی آنلاین را تکمیل کنند و پس از مدت زمان مشخص یک‌ماهه، از بین «علاقه‌مندان» تعداد ۱۰ هزار پرونده انتخاب و از آنان خواسته می‌شود که فرم و مدارک مورد نیاز این برنامه را ارسال کنند. اعتقاد بر این بود که شیوهٔ جدید «عادلانه» بوده و دیگر رسم و شیوهٔ «هر پرونده‌ای که زودتر برسد، در برنامه قرار می‌گیرد» حذف خواهد شد.

انجام لاتاری و قرعه‌کشی برای اولین‌بار در سیستم مهاجرتی کانادا اجرا می‌شد و طبیعتاً می‌توانست اشکالات زیادی را در بر داشته باشد.

در هفتهٔ دوم آغاز ثبت‌نامِ «علاقه‌مندان»، اشکالاتی که مشاهده شد، کتباً به وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا اعلام شد که پاسخی دریافت نشد و نهایتاً نزدیک به سه‌ماه پس از اتمام مهلت ثبت‌نام، در ۲۵ ماه آوریل ۲۰۱۷ آنچه انتظار می‌رفت، اتفاق افتاد و بنا به اعلام رسمی وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا، بیش از ۹۵ هزار درخواست دریافت شده بود و از بین آن‌ها، ۱۰ هزار متقاضی انتخاب و برایشان دعوت‌نامه جهت ادامهٔ پروسه ارسال شد و البته مابقی را هم از عدم انتخاب مطلع نمودند.

اما اشکالات این برنامه چه بود و چرا مسئولین و کارشناسان وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا، از آن‌ بی‌اطلاع بودند؟

اشکالاتی که به این برنامه و شیوهٔ لاتاری یا قرعه‌کشی وارد است، بدین شرح است:

۱- در معرفی این شیوه، اعلام شده بود که شروع ثبت‌نام از سوم ماه ژانویه است و فرم‌ها و الزامات این برنامه در روز نهم ژانویه اعلام خواهد شد. بدین معنی که یک هفته پس از آغاز ثبت‌نام، تازه متقاضیان از زیر و بم این برنامه اطلاع حاصل خواهند کرد!

۲- در زمان معرفی این برنامه، اعلام شده بود که اگر «علاقه‌مند» به اسپانسرکردن والدین خود هستید، فرم آنلاین اعلام‌شده را تکمیل کنید. خب، آیا وجود دارد شخصی که «علاقه‌مند» نباشد والدینش در کنارش باشند؟

۳- فرم آنلاین ثبت‌نام، بسیار بسیار ساده بود. در آن فرم، تنها مشخصات متقاضی، آدرس و تاریخ تولد پرسیده می‌شد، بدون «هیچ» اشاره‌ای به الزامات برنامه و حداقل درخواست چند مدرک که اثبات‌کنندهٔ واجد شرایط بودن متقاضی باشد.

۴- مسئولان محترم و کارشناسان عزیز وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا حتی به این فکر نکردند که چه اتفاقی در این بین می‌تواند افتاده باشد که حجم دریافت پرونده که در سال ۲۰۱۶، حدود ۱۴ هزار درخواست بود، به یک‌باره و در ظرف یک‌سال به ۹۵ هزار درخواست رسیده است.

۵- همه‌ساله یکی از الزامات این برنامه ارائهٔ برگه مالیاتی «سه سال» منتهی به آغاز پذیرش این برنامه بود و سال پیش از آن، در هیچ یک از سال‌های قبل محاسبه نمی‌شد. حتی در نهم ژانویهٔ سال جاری که فرم‌ها به‌روزرسانی شد، از متقاضیان، برگهٔ مالیاتی سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ درخواست شده بود. اما در روز ۲۵ آوریل و هم‌زمان با اعلام نتایج این قرعه‌کشی، در کمال شگفتی، فرم مربوطه به‌روزرسانی شد و در آن برگهٔ مالیاتی سال‌های ۲۰۱۴، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ درخواست شده بود. این عمل وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا ناعادلانه بود و موجب شد حجم زیادی از متقاضیانی که تصور می‌کردند سال آینده واجد شرایط خواهند بود، فرم «علاقه‌مندی» را تکمیل نکرده و شانس خود برای شرکت در این قرعه‌کشی را از دست دادند چرا که با روال پیشین برگهٔ مالیاتی سال ۲۰۱۶ آن‌ها جزو محاسبات وزارت مهاجرت کانادا قرار نمی‌گرفت.

در هر حال، علی‌رغم آنکه وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا از ارائهٔ سیستمی عادلانه جهت این برنامهٔ مهاجرتی یاد کرده بود، به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، وکلا و مشاوران مهاجرت، این شیوه، بسیار «ناعادلانه» بود و متقاضیانی که سال‌ها انتظار کشیدند تا واجد شرایط بشوند، انتخاب نشدند و به آن‌ها وعدهٔ سال بعد داده شد!

و اما چه کسانی انتخاب شدند؟ قطعاً در بین این ده هزار نفر، هستند متقاضیان واجد شرایط، اما بر اساس تماس‌های تلفنی‌ای که در یک‌هفتهٔ اول اعلام نتایج دریافت شد، در بین «علاقه‌مندانی» که برای ادامهٔ پروسه انتخاب شده بودند، افرادی بودند که اصلاً واجد شرایط نیستند، مانند:

۱- یک متقاضی که با ویزای دانشجویی در کانادا حضور دارد.

۲- یک متقاضی که با ویزای کار در کانادا حضور دارد.

۳- چندین متقاضی که در سال‌های ۲۰۱۵ و یا ۲۰۱۶ در کانادا «لند» کرده‌اند.

۴- چندین متقاضی که تنها یک برگهٔ مالیاتی و آن هم با درآمد زیر ۱۲ هزار دلار به ادارهٔ دارایی و مالیات گزارش کرده‌اند.

۵- برادر و خواهری که از دوشهر مختلف در کانادا شانس خود را امتحان کرده‌ بودند و هر دو انتخاب شدند در حالی‌که هیچ‌کدام واجد شرایط نبودند.

پتیشنی هم تهیه شده و مشکلات و انتظارات اعلام شد و نهایتاً باید دید که پروندهٔ «برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین سال ۲۰۱۷» کِی و چگونه بسته خواهد شد؟

پایان

نوشته برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها در گذر زمان (بخش پایانی) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برنامهٔ مهاجرتی اسپانسرشیپی والدین یکی از جذاب‌ترین برنامه‌های مهاجرتی کانادا بوده و در طول سالیان گذشته چه از حیث شیوهٔ اقدام آن و چه از حیث مدارک مورد نیاز، دستخوش تغییرات بسیاری شده است.

متقاضیانی که قصد اسپانسرکردن والدین خود را داشتند، می‌بایستی حداقل ۱۸ سال سن داشته، مقیم دائم کانادا یا شهروند کانادا می‌بودند و از حداقل درآمد سالانه برای اسپانسرکردن والدینشان، برخوردار می‌بودند.

این برنامهٔ مهاجرتی تا سال ۲۰۱۱ با تغییراتی هرازچندگاه، همه‌ساله اجرا می‌شد تا آنکه وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا اعلام کرد به‌دلیل حجم بسیار بالای پرونده‌های دریافتی و انباشته‌شده، از سال ۲۰۱۲ موقتاً این برنامهٔ مهاجرتی به‌حالت تعلیق در می‌آید. استنباط مسئولان هم از آن تعلیق این بود که فرصتی باشد تا پرونده‌های دریافت‌شده را بررسی و نهایی نمایند و پروسهٔ بررسی این برنامهٔ مهاجرتی به حد معقول برسد، چرا که تا آن سال، پروسهٔ بررسی این‌گونه پرونده‌ها تا چهار سال هم به‌طول می‌انجامید.

در همان سال، وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا نوعی ویزای خاص را که مختص والدین و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها است، به‌نام «سوپر ویزا» معرفی کرد. با بررسی شرایط و الزامات «سوپر ویزا» مشخص شد که این برنامه یا ویزا، با آنچه تحت نام «اسپانسرشیپی» اجرا می‌شد، کاملاً متفاوت است و در واقع نوعی «ویزای توریستیِ پرهزینه» است با این تفاوت که اجازهٔ ماندن بدون خروج از کانادا یا تمدید آن تا ۲ سال، امکان پذیر است. پرهزینه‌بودن آن به این دلیل است که متقاضی می‌بایستی نسبت به تهیهٔ بیمهٔ درمانی یک‌ساله برای هر کدام از والدین خود با تحت پوشش قراردادن حداقل ۱۰۰ هزار دلار هزینه‌های درمانی، اقدام نماید که بسته به سن والدین، هزینهٔ این بیمه می‌تواند از مبلغ ۱۵۰۰ دلار شروع شود.

سوپر ویزا از سال ۲۰۱۲ معرفی شد و همچنان در حال اجرا است و هرازچندگاهی نیز وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا به متقاضیانی که قصد اسپانسرکردن والدینشان را دارند، به‌عنوان راه جایگزین، این نوع ویزا را پیشنهاد می‌دهد اگرچه با برنامهٔ اسپانسرشیپی، بسیار متفاوت است.

برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین به‌مدت دو سال در حالت تعلیق بود و در دهم ماه مهٔ سال ۲۰۱۳، وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا نوید بازگشایی مجدد این برنامهٔ مهاجرتی را از سال ۲۰۱۴ داد و اعلام کرد که از دوم ژانویهٔ سال ۲۰۱۴، این برنامهٔ مهاجرتی «با شرایط و شیوهٔ جدید» بازگشایی می‌شود و وزارت مهاجرت کانادا نسبت به پذیرش پرونده‌های جدید، اقدام خواهد کرد.

همان‌طور که در پنجم نوامبر سال ۲۰۱۱، زمانی که وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا با اعلام متوقف‌کردن این برنامهٔ مهاجرتی، نگرانی و ناراحتی بسیاری را برای واجدین شرایط به‌همراه داشت، دهم ماه مهٔ سال ۲۰۱۳، یادآور شادی متقاضیانی بود که پس از دو سال انتظار، می‌توانستند برای والدینشان اقدام کرده و آن‌ها را به خانواده‌شان در کانادا ملحق نمایند.

شادی این متقاضیان تنها تا ۳۱ دسامبر سال ۲۰۱۳ به‌طول انجامید و در این تاریخ با اعلام شرایط و قوانین جدید، آه از نهاد بسیاری بر آمد. وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا در تاریخ ۳۱ دسامبر سال ۲۰۱۳، دو روز پیش از بازگشایی این برنامهٔ مهاجرتی، در اعلامیه‌ای رسمی، اعلام کرد که در تاریخ دوم ژانویه سال ۲۰۱۴، فرم‌های جدید و لیست مدارک مورد نیاز برای متقاضیان این برنامهٔ مهاجرتی به‌روزرسانی خواهد شد و تغییراتی که به‌شرح زیر است نیز از این پس اعمال می‌شود:

۱- متقاضیان اسپانسرکردن والدین می‌بایستی من‌بعد تعهد می‌کردند که به‌مدت ۲۰ سال، والدین یا پدربزرگ یا مادربزرگ‌های خود را اسپانسر مالی نمایند که پیش از این، مدت زمان مورد نظر ۱۰ سال بود.

۲- حداقل میزان درآمد متقاضیان می‌بایستی بر اساس جدول «حداقل درآمد» می‌بود به اضافه ۳۰ درصد که من‌بعد افزایش می‌یافت.

۳- متقاضیان این برنامهٔ مهاجرتی که تا پیش از آن برگه‌های مالیاتی سال آخر خود را ارائه می‌کردند، می‌بایستی من‌بعد سه سال آخر منتهی به زمان اقدام را ارائه می‌نمودند و در تمامی این سه سال، می‌بایستی میزان حداقل درآمد در آن رعایت می‌شد.

۴- مرجع مورد تأیید میزان درآمد متقاضیان، تنها برگه‌های مالیاتی صادره توسط CRA بود.

۵- آفیسرهای پرونده‌های مهاجرتی اسپانسرشیپی والدین، پدربزرگ و مادربزرگ‌ها این اختیار را پیدا کردند که در طول پروسه، آخرین برگهٔ مالیاتی را از متقاضیان درخواست نمایند و می‌بایستی برگه‌های ارائه شده، بر اساس قانون و جدول مربوطه می‌بود و الزامات این برنامه رعایت می‌شد. بدان معنی که متقاضی تا زمان صدور ویزای والدین می‌بایستی، همچنان درآمد مناسب می‌داشت.

این تغییرات به‌همراه ظرفیت پذیرش پنج‌هزارپرونده‌ای تعیین‌شده، بسیاری از متقاضیانی را که تصور می‌کردند واجد شرایط‌اند، از گردونه خارج کرد و در لیست انتظار ماندند تا با تلاش و کار بیشتر بتوانند سه‌سال برگهٔ مالیاتی با درآمد مناسب و مورد تأیید وزارت مهاجرت و شهروندی کانادا را فراهم نمایند.

سال ۲۰۱۵، سال برگزاری انتخابات فدرال کانادا بود و رهبران احزاب مختلف کانادا، تبلیغات می‌کردند و وعده‌های انتخاباتی می‌دادند و هر آنچه در چنته داشتند به‌کار می‌بستند تا پیروز این میدان رقابت باشند. یکی از وعده‌های انتخاباتی حزب لیبرال و شخص جاستین ترودو (نخست‌وزیر فعلی کانادا)، تغییر در ظرفیت این برنامهٔ مهاجرتی و افزایش آن به ۱۰ هزار پرونده بود و اعتقاد داشت، دولت کانادا برای ملحق‌شدن خانواده‌ها به یکدیگر اهمیت به‌سزایی قائل خواهد شد.

سال ۲۰۱۶ با آغاز پذیرش مجدد پرونده‌های این برنامهٔ مهاجرتی، در کمتر از یک‌هفته، این برنامه به‌دلیل پذیرش کافی پرونده‌ها، بسته شد و چندی بعد اعلام شد که تعداد ۱۴ هزار پرونده دریافت‌ شده و بنا به وعده و قول دولت، ظرفیت پذیرش این برنامه از ۵ هزار پرونده به ۱۰ هزار پرونده افزایش می‌یابد و مابقی پرونده‌های دریافتی که ناقص یا خارج از ظرفیت پذیرش باشد، به متقاضیان مسترد می‌شود.

شاهکار وزارت مهاجرت کانادا در سال ۲۰۱۷ رخ داد که در شمارهٔ بعد به آن خواهیم پرداخت.

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید 

نوشته برنامهٔ اسپانسرشیپی والدین، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها در گذر زمان (بخش اول) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیرحسین توفیق – ونکوور

ماه‌ها پشت سر هم می‌آمدند و می‌رفتند و از درخواست پاسپورت فرخنده و علی خبری نبود. هر چه به پایان مهلت یک‌سالهٔ اعتبار آزمایشات پزشکی نزدیک‌تر می‌شد، نگرانی آن‌ها هم بیشتر می‌شد. نهایتاً در ماه دهم پس از انجام آزمایشات پزشکی، ایمیلی از طرف سفارت گرفتند که ابتدا تصور کردند درخواست پاسپورت است اما وقتی ایمیل را باز کردند، مشخص شد که آفیسر پرونده از آن‌ها خواسته بود تا آزمایش‌های پزشکی نسیم را تجدید کنند!

پس از گرفتن وقت، به مطب پزشک معتمد سفارت مراجعه کرده و نامه را به دکتر نشان دادند و داستان را تعریف کردند. پزشک، آزمایشات را انجام داد و به آن‌ها گفت: «علاوه بر آزمایشات معمولی و روتین، سفارت از من خواسته است که نظر یک روانپزشک رو هم ضمیمهٔ گزارشم بکنم. پس، از دکتری که مشخصاتش رو روی این برگه نوشته‌ام وقت بگیرید. در برگهٔ معرفی‌نامه نوشته‌ام که جواب رو مستقیماً برای من ارسال کنند.»

روزی که قرار داشتند، فرخنده و علی به‌همراه نسیم در مطب روانپزشک حاضر شدند و فرخنده کل داستان را از ابتدا تعریف کرد و دلیل حضورشان را گفت. دکتر فرخنده و علی را از اتاق خارج کرد و مشغول صحبت با نسیم شد. این صحبت‌ها یک‌ساعتی به‌طول انجامید و نهایتاً به پدر و مادر نسیم گفت که نظرش را رسماً برای دکتر معتمد سفارت ارسال خواهد نمود.

تقریباً یک‌ هفته بعد از مطب دکتر تماس گرفتند و خیلی کوتاه به آن‌ها گفتند که پاسخ آزمایشات پزشکی نسیم، به سفارت کانادا ارسال شده است. و بار دیگر انتظار آن‌ها آغاز شد، با این امید که این بار کوتاه‌تر خواهد بود.

فرخنده و علی بنا به توصیهٔ دوستانشان، از یک مشاور مهاجرت وقت گرفتند تا شرح ماوقع را به او بگویند و نظر ایشان را هم جویا شوند.

«ببینید، کلاً دو نوع بیماری هست که اگر در آزمایشات پزشکی به آن‌ها اشاره بشه، می‌تونه موجب ردشدن پرونده بشه. یکی، بیماری‌هایی که برای جامعه خطرناکه و موجب شیوع اون‌ها می‌شه و دیگه بیماری‌هایی که برای دولت کانادا هزینه‌بر خواهد بود. بهتر بود پیش از انجام آزمایشات اول، یک مشورتی می‌کردید. وقتی بنا به نظر خودتون، دختر شما مشکلی نداشته و فقط حساسیت شما و مقایسه با پسرتون که در مدرسهٔ تیزهوشان در حال تحصیله، موجب شده که احساس کنید کندذهنه، چه دلیلی داشت اعلام کنید؟ گزارش رسمی مشاور‌های مدرسه و روانشناسان هم مؤید این مسئله‌ست که هیچ مشکلی وجود نداره و اگر فقط این حساسیت‌تون رو اعلام نمی‌کردید، نه تنها چیزی رو از دولت کانادا پنهان نکرده بودید، بلکه این حساسیت رو هم برای اون‌ها به‌وجود نمی‌آوردید که مجبور بشن از شما تجدید آزمایشات رو به‌همراه تأیید روانپزشک بخوان. حالا، روانپزشک در گزارشش چی نوشته؟ اطلاع دارید؟»

«نه، اصلاً نمی‌دونیم چی نوشته. امکان داره که پرونده رو به این دلیل رد کنند؟»

«انشاءالله که این اتفاق نخواهد افتاد، اما اگر اون‌ها هم به این نتیجه برسند که فرزند شما کندذهنه، متأسفانه بله، این امکان وجود دارد.»

«آخه چرا؟ مگه چه اتفاقی می‌افته اگر فرزند من در کانادا حضور داشته باشه؟»

«اجازه بدید نفوس بد نزنیم و امیدوار باشیم که روانپزشک، خوب نوشته باشه.»

دو ماه بعد ایمیلی از سفارت دریافت کردند. آفیسر پروندهٔ آن‌ها را رد کرده بود.

شوکه شدند. آفیسر اعلام کرده بود که با توجه به اقرار خودتان و بررسی پروندهٔ پزشکی دختر شما، او در صورت حضور در کانادا و در مدارس کانادا، نیازمند پرستاری است که قانوناً باید در اختیار بچه قرار گیرد و هزینهٔ این پرستار را دولت کانادا می‌بایستی پرداخت نماید و بیماری ایشان برای دولت کانادا هزینه‌بر بوده و لیست هزینه‌هایی را که دولت کانادا می‌بایستی پرداخت نماید هم اعلام کرده بودند. به آن‌ها ۳۰ روز فرصت داده بودند که اگر توضیح قانع‌کننده‌ای دارند اعلام کنند، در غیر این‌صورت پرونده مردود و هزینهٔ پرداختی بابت لندینگ مسترد می‌شود.

بلافاصله با مشاور مهاجرت تماس گرفته و از ایشان خواستند که راهکار ارائه نماید. مشاور مهاجرت هم اعلام کرد که تنها راه این است که به محضر بروند و تعهد محضری بدهند که تمام هزینه‌های احتمالی را متقبل می‌شوند و به‌همراه یک کاور لتر اعلام کنند همان‌طور که در گزارش خود به پزشک معتمد سفارت اعلام کرده‌اند، فرزندشان هیچ‌گونه مشکلی در حال حاضر ندارد و اگر هم نیازمند هر گونه خدمات دولتی شد، طبق تعهدنامهٔ محضری و گواهی بانک ضمیمه، این هزینه‌ها را خودشان متقبل خواهند شد و تمام این کارها در ظرف سی‌روز فرصت داده‌شده انجام و نامه به سفارت ارسال شد.

حدوداً یک‌ماه بعد ایمیلی از سفارت دریافت کردند که تمامی آمال و آرزوهایشان نقش بر آب شد.

آفیسر پرونده‌ متقاعد نشده بود، پرونده را مردود اعلام کرده بود و نوشته بود که هزینهٔ لندینگ، مسترد می‌شود.

پایان

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – آزمایشات پزشکی (قسمت پایانی) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

فرخنده و علی هر دو مدرس دانشگاه و از جایگاه اجتماعی خوبی در ایران برخوردار بودند. سال ۲۰۰۹ تصمیم گرفتند که از طریق برنامهٔ اسکیلد ورکر (skilled worker) به‌همراه دو فرزندشان، نادر که سال اول دبیرستان بود و نسیم که دوران ابتدایی را می‌گذارند، برای مهاجرت اقدام کنند.

فرخنده به‌دلیل شغلش و همچنین حس مادرانه، بسیار روی فرزندانش حساس بود. نادر علی‌رغم آنکه وارد دبیرستان شده بود، از تمامی هم شاگردی‌هایش کوچک‌تر بود، چرا که به‌دلیل هوش بالای خود، دوران ابتدایی را در سه سال گذرانده بود و حتی سال اول راهنمایی را هم در تابستان گذرانده و در واقع جهشی و «دو کلاس‌یکی» کرده بود و زمانی وارد دبیرستان شده بود که سه سال از دوستان و هم شاگردی‌هایش کوچک‌تر بود.

در مدرسهٔ تیزهوشانی که تحصیل می‌کرد، نمرات بسیار خوبی گرفته بود و  از دید والدینش چشم‌اندازی عالی داشت. فرخنده و علی امید داشتند که با رفتن به کانادا، نادر می‌تواند در بهترین دانشگاه آنجا و رشتهٔ مورد علاقه‌اش، ادامهٔ تحصیل داده و بتواند همچون آن‌ها، مدارج علمی بسیار خوبی را در طول سال‌ها طی نماید.

علی‌رغم حساسیت بسیار زیاد فرخنده، نسیم با نادر کاملاً متفاوت بود. نسیم، مانند بسیاری از همکلاسی‌هایش، دانش‌آموزی معمولی بود و این مسئله فرخنده را آزار می‌داد. تصور می‌کرد که نسیم هم می‌بایستی همچون نادر، دوران تحصیل خود را تا دبیرستان جهشی طی نماید و از هوشی مشابه برادرش برخوردار باشد، اما این‌طور نبود؛ نسیم دانش‌آموزی کاملاً معمولی بود.

فرخنده در ابتدا به او فشار زیادی می‌آورد و هر چه تأکید او بیشتر می‌شد، نتیجه‌ای کاملاً برعکس دریافت می‌کرد. بنا به توصیهٔ دوستان و فامیل، تصمیم گرفت تا با مشاور تحصیلی صحبت کند.

«ببینید خانم، من تمامی نمرات دختر شما رو بررسی کردم، با معلم ایشون هم صحبت کردم و نتیجه اینه که دختر شما، کاملاً معمولیه و به هیچ درمانی نیاز نداره. دلیل نداره که فرزند پسر شما که تیزهوشه، دخترتون هم همون‌طور باشه. راحت بگم، ایشون اصلاً  «کندذهن» نیست.»

«اما من مطمئنم که مشکل یادگیری داره. چرا برادرش باید تیزهوش باشه، و اون نباشه؟ حتماً به درمان نیاز داره.»

«بنده باز تأکید می‌کنم که دخترتون کندذهن نیست و شما هم بهتره خودتون رو و صد البته اون رو اذیت نکنید.»

فرخنده با مشاور تحصیلی هم صحبت کرد، اما قانع نشد و باز اطمینان داشت، نسیم کندذهن است. دوستانی توصیه کردند با مشاور دیگری هم که در این زمینه تخصص دارد، صحبت کند.

«من باید با دختر شما صحبت کنم. لطفاً زمانی رو مشخص کنید تا باهاش حرف بزنم.»

نسیم با ایشان مفصل صحبت کرد، جلسه‌ای که نزدیک ۳ ساعت طول کشید.

«ببینید خانم، دخترتون هیچ مشکلی نداره. بهتره با برادرش مقایسه‌اش نکنید. درسته، شاید در مقایسه با برادرش کندذهن به‌نظر بیاد، اما واقعیت اینه که اصلاً کندذهن نیست.»

فرخنده ظاهراً منتظر همین جمله بود؛ «شاید در مقایسه با برادرش کندذهن به‌نظر بیاد»، از همین جمله استفاده کرد و اصرار کرد که دخترش تحت درمان قرار بگیرد.

مشاور اصلاً با این قضیه موافق نبود، اما بنا به اصرار فرخنده، موافقت کرد که نسیم را تحت «درمان» قرار دهد و جلسات درمانی که دو جلسه در هفته بود آغاز شد. جلساتی که شاید می‌شد اسم «توان‌بخشی» روی آن‌ها گذاشت، اما واقعیت، تنها برای آرام‌کردن حس مادرانهٔ فرخنده بود.

فایل نامبر (file number) فرخنده و علی رسیده بود و ۴ ماه فرصت داشتند که مدارک را آماده کنند و به سفارت کانادا ارسال نمایند.

روزها و ماه‌ها می‌گذشت، و نسیم درحال درمان بود، و آماده‌سازی مدارک هم تقریباً رو به اتمام بود و سرانجام پس از سه ماه و اندی، مدارک به سفارت کانادا ارسال و انتظار، آغاز شد. قرار بود در ظرف شش ماه، پروندهٔ آن‌ها تعیین تکلیف شود ولی در عمل چندین سال به‌طول انجامید.

در یکی از روزهای زیبای بهاری، با دریافت برگهٔ انجام آزمایشات پزشکی، برق امید و شادی، خانوادهٔ فرخنده و علی را هیجان‌زده کرد. درمان نسیم پایان یافته بود و از دید فرخنده کلی تغییر کرده بود، علی‌رغم اینکه نظر مشاور این بود که آن حس فقط تلقین است و بس.

با دریافت برگه‌های انجام آزمایشات پزشکی، تقریباً آماده سفر به کانادا می‌شدند. در مطب پزشک معتمد سفارت و دولت کانادا، فرخنده و علی در حال پر کردن فرم‌هایی بودند که توسط پزشک تحویل آن‌ها شده بود و فرخنده کل مشکل و داستان نسیم را هم در فرم‌های قید کرد و در زمان معاینه هم با تفصیل برای دکتر شرح داد و اعلام کرد که الان دخترم «خدا رو شکر خوب شده». پزشک هم تمامی اظهارات فرخنده را ثبت کرد و پس از اتمام آزمایشات و معاینات، عیناً به سفارت کانادا در پاریس که مسئول بررسی جوابیه‌ٔ آزمایشات پزشکی است، ارسال نمود.

فرخنده و علی، مجدداً وارد فاز انتظار شدند که بنا به اعلام دوستانی که تجربهٔ مشابهی داشتند، نهایتاً باید دو ماه بعد، درخواست پاسپورت آن‌ها دریافت می‌شد.

با این تصور، آن‌ها شروع کردند به جمع‌و‌جورکردن زندگی چندین‌ساله‌شان تا بار سفر را به امید آیندهٔ روشن و زیبا برای فرزندان‌شان، ببندند.

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – آزمایشات پزشکی (قسمت اول) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.