با سپاس از نظر شما،
در این مطلب صرفاً اطلاعات اجمالی و کلی درباره‌ی انتخابات آورده شده و برای تهیه‌ی آن به منابع موجود به‌صورت عمومی استناد شده است.
برخلاف مضمون نظر شما، تنها بخشی که در این مطلب به انتقاد از یک حزب اشاره شده، به انتقاد از حزب لیبرال بوده و آن هم به‌دلیل معرفی نامزدی که در این حوزه‌ی انتخابی زندگی نمی‌کند.
در مورد «امن‌بودن» این حوزه‌ی انتخابی هم باز اطلاعات بر اساس آمار موجود بوده است. به صراحت اشاره شده که از سال ۲۰۱۵ این حوزه در اختیار لیبرال‌ها بوده یعنی پیش از آن چنین نبوده است. ضمن اینکه «امن‌بودن» یک حوزه در اغلب اوقات امری دائمی نیست ولی آنچه که نظرسنجی‌ها از معتبرترین سازمان‌های فعال در این زمینه نشان می‌دهند حاکی از آن است که این حوزه دست‌کم در حال حاضر برای حزب لیبرال «امن» محسوب می‌شود. احتمال ۹۸ تا ۹۹ درصد پیروزی نامزد حزب لیبرال هم نظر شخصی نگارنده نبوده و اگر روی هر کدام از هایپرلینک‌های متن کلیک کنید شما را به صفحه مورد نظر می‌برد. یکی از معتبرترین آن‌ها وب‌سایت https://338canada.com است که شخصاً نزدیک به یک دهه است آن را دنبال می‌کنم و تقریباً در اغلب اوقات تخمین‌هایش با احتساب حاشیه‌های خطایی که اعلام می‌کند درست از آب درآمده و آن موارد معدودی هم که درست نبوده اغلب در حوزه‌هایی بوده که نامزدها براساس تخمین‌های خود همین وب‌سایت که از برآیند نتایج نظرسنجی‌های مؤسسات نظرسنجی، روندهای جمعیتی و تاریخی آن حوزه و موارد دیگر نشئت می‌گیرد، رقابت بسیار نزدیکی با هم داشته‌اند یا تغییری بسیار عمده‌ و یک‌باره در آن حوزه اتفاق افتاده مانند شرکت‌کردن جودی ویلسون ریبولد به‌عنوان نامزد مستقل در انتخابات سال ۲۰۱۹ در حوزه‌ی ونکوور گرنویل پس از استعفایش از حزب لیبرال و انتقاد شدیدش از جاستین ترودو.
و البته با وجود همه‌ی این‌ها در متن به صراحت اشاره شده «بااین‌حال، نتایج نهایی تنها در شب انتخابات ۳۱ اوت مشخص خواهد شد.»
با این حال اگر شما نظرسنجی یا تخمین معتبری سراغ دارید که چیزی جز این را پیش‌بینی کرده است، خوشحال می‌شوم با من در میان بگذارید.
درباره‌ي آن بخش از انتقادتان که نوشتید «ارائه تصویری یک‌طرفه از سابقه حمایت لیبرال‌ها از جامعه ایرانی» در متن هیچ اشاره‌ای به «حمایت لیبرال‌ها» از «جامعه‌ی ایرانی» نشده، بلکه نوشته شده «جاناتان ویلکینسون در طول بیش از یک دهه نمایندگی مجلس از این حوزه، ارتباطات گسترده‌ای با جامعهٔ ایرانی برقرار کرده بود و در مقاطع حساس به پیگیری و رفع مشکلات ایرانی‌-کانادایی‌های ساکن نورث ونکوور پرداخته بود.» این اشاره به پیگیری‌های مصرانه‌ی او در برگزاری جلساتی با ایرانیان ساکن نورث شور دارد برای شنیدن مشکلات پیش روی آن‌ها در زمینه‌هایی چون خدمات کنسولی در نبود سفارتخانه در ایران، مشکلات مهاجرتی و پیشنهاد راهکارهایی برای رفع آن‌ها به وزارت مهاجرت کانادا. این اشاره به شخص «جاناتان ویلکینسون» به‌طور خاص دارد نه «حزب لیبرال» به‌طور عام، کما اینکه دولت لیبرال درباره‌ی بسیاری از پیشنهادات او اقدام مؤثری انجام نداد که اگر می‌داد می‌توانست مشکلات بسیاری را از سر راه مهاجران ایرانی و خانواده‌هایشان بردارد.
در طول همین سال‌ها نمایندگانی از هر دو حزب اصلی کانادا در مناطق ایرانی‌نشین مترو ونکوور نماینده بوده‌اند ولی کمتر کسی تا این حد پیگیر مشکلات قانونی ایرانیان بوده است و اغلبشان بیشتر به اقداماتی نمادین چون حضور در تجمعات یا مراسم نوروز و تیرگان و … بسنده کرده‌اند.
اینکه جاناتان ویلکینسون چنین رویکردی نسبت به ساکنان ایرانی‌کانادایی حوزه‌ی انتخابی‌اش داشته دلیل بر این نیست که حزب لیبرال و هر نماینده‌ای از این حزب، ازجمله نامزد فعلی آن‌ها در این حوزه، هم چنین رویکردی دارند و خواهند داشت و جایی هم در متن به این موضوع اشاره نشده است.
با این توضیحات مطمئنم اگر یک بار دیگر با صبرو حوصله متن را بخوانید عرایض بنده را تأیید خواهید کرد.
با سپاس دوباره

از رسانه‌ای که مخاطب اصلی آن جامعه ایرانی-کانادایی است، انتظار می‌رود عملکرد احزاب در قبال این جامعه نیز با همان دقت مورد بررسی قرار گیرد. بسیاری از ما در سال‌های گذشته، و به‌ویژه در مقاطع حساس و اعتراضات اخیر ایرانیان، حضور، حمایت و موضع‌گیری مؤثری را که از دولت و نماینده منطقه انتظار داشتیم ندیده‌ایم. بنابراین ارائه تصویری یک‌طرفه از سابقه حمایت لیبرال‌ها از جامعه ایرانی، بدون پرداختن به این انتقادات و نارضایتی‌ها، منصفانه نیست و میتواند مقرضانه باشد.

در مقابل، معرفی استیون کورن در این مقاله عملاً به چند خط محدود شده؛ در حالی که او ساکن همین منطقه است، با جامعه North Shore ارتباط دارد و شایسته است سوابق، دیدگاه‌ها و دلایل حمایت بخشی از جامعه از او نیز به همان اندازه به خوانندگان معرفی شود.

من شخصاً از Stephen Curran حمایت می‌کنم، نه صرفاً به‌خاطر وابستگی حزبی، بلکه به این دلیل که معتقدم نماینده ما باید واقعاً بخشی از این جامعه باشد، صدای مردم منطقه را بشنود و در زمان‌هایی که حضور و موضع‌گیری اهمیت دارد، کنار جامعه بایستد.

رسانه باید اطلاعات متوازن ارائه کند و اجازه دهد مردم خودشان تصمیم بگیرند؛ نه اینکه یک هفته مانده به انتخابات، نتیجه را از پیش تعیین‌شده جلوه دهد.