به‌همراه گزارش ادامهٔ فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا در تهیه و توزیع سبد کالا، ارسالی در ژوئن ۲۰۲۶

نیلگون طبیبی – ونکوور

همان بار اول که تندیس زنی تنومند و قوی، مادری راست‌قامت و محکم را روی دوچرخه در ایستگاه اینلت سنتر پورت مودی دیدم و مفاهیم مهر مادر و در واقع مهر به دیگری، قدرت و حرکت را دریافتم، کنجکاو شدم که درباره‌ٔ هنرمند سازنده‌اش بیشتر بدانم. جلو که رفتم، نام ایرانی پروانه رودگر بیشتر به هیجانم آورد، چرا که در نام کوچک و خانوادگی‌اش نیز پرواز و حرکت و جریان را می‌توانستم دریابم. روان‌شناسان دربارهٔ تأثیر پیکره‌ها در شهر بر روح و روان و دیدگاه مردم حتی بر ناخودآگاهشان بسیار گفته‌اند. کسانی که همواره از کنار آن‌ها عبور می‌کنند و می‌بینندشان با پیام‌های هنرمند آشنا شده و به آن‌ها خو می‌گیرند.

از بانو پروانه رودگر که فروتنانه به‌دعوت من به آنجا آمده بود، دربارهٔ این مجسمه و نظرش دربارهٔ بنیاد نیکوکاری یارا پرسیدم، و در اینجا نقل به مضمون و خلاصهٔ صحبت ایشان را می‌نویسم:

چون این پروژه قرار بود در ایستگاه اسکای‌ترین باشد، دوست داشتم انگیزه‌ای برای مردم تولید و آن‌ها را تشویق به استفاده از وسایل نقلیهٔ عمومی کنم. علت دوم هم این بود که زنان در سرزمین مادری‌ام اجازه نداشتند سوار دوچرخه شوند و من خواستم یک زن را روی دوچرخه بنشانم و پیام آن‌ها را برسانم. گروه بنیاد نیکوکاری یارا بسیار فعال‌اند و این روزها تمرکز خود را روی تهیه و تقدیم خواروبار و مواد غذایی به مادران تهیدست گذاشته‌اند، که بسیار خوب است چرا که این روزها تهیهٔ ارزاق مشکل‌تر شده است.

همین موضوع که زنان را تشویق به کار می‌کنند هم مهم است. از نظر روان‌شناسی تصویری از زنان کاری و فعال در خانواده می‌دهند که در آیندهٔ آن‌ها موثر است. این نوع گروه‌ها بر پایهٔ کمک‌ها و حمایت‌های مردم ساخته شده و امیدوارم به کار خود ادامه دهند و موفق‌تر باشند.

هنرمند مهربان، بانو رودگر به بنیاد نیکوکاری یارا افتخار داده و یک مجسمه را که گویای کار مادر است، هدیه داده‌اند تا بنیاد یارا بتواند با فروش آن به مادرانی تهیدست کمکی کند.

فروش این اثر هنری برای امور خیریه را بدین وسیله به اطلاع شما نیکوکاران رسانده و منتظر پیشنهادهای شمایان برای خرید آن هستیم.

* * * * *

در ادامه چند گزارش از تهیه و توزیع سبد کالا تقدیم شما می‌شود.

 سری هفتم

جهان یادگارست و ما رفتنی

به گیتی نماند به‌جز مردمی

~ فردوسی

این سری از سبد کالاها نیز با کمک‌های مالی شما نیکوکاران و در منطقهٔ سوق در استان کُهگیلویِه و بویِراحمد تهیه و به مادران تهیدست تقدیم شد.

تعداد بسته‌ها پنجاه عدد، و هر بسته شامل برنج، حبوبات، ماکارونی، روغن ، رب گوجه‌فرنگی و شکلات بود.

سری هشتم

ﺻﺪ ﺳﺎل رﻩ ﻣﺴﺠﺪ و ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺑﮕﯿﺮی

ﻋﻤﺮت ﺑﻪ ﻫﺪر رﻓﺘﻪ ﺍﮔﺮ دﺳﺖ ﻧﮕﯿﺮی

ﺑﺸﻨﻮ ﺍز ﭘﯿﺮ ﺧﺮﺍﺑﺎت ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺪ،

ﻫﺮ دﺳﺖ ﮐﻪ دﺍدی ﺑﻪ ﻫﻤﺎن دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮی

~ منسوب به ﺷﯿﺦ بهایی

تهیه و تقدیم سبد کالا به مادرانی تهیدست در ماه مه و در منطقهٔ پشته، گلدشت، دره کوروش، شهرک پرواز خرم‌آباد در استان لرستان انجام شد.

تعداد بسته‌ها پنجاه و چهار عدد، و هر بسته شامل برنج، حبوبات، رب گوجه‌فرنگی و تخم‌مرغ بود.

سری نهم

ده‌روزه مِهر گردون، افسانه است و افسون

نیکی به‌جای یاران فرصت شمار یارا

~ حافظ

تهیه و تقدیم سبد کالا به مادرانی تهیدست در ماه مه و در منطقه‌های ورزقان، بستان‌آباد و شربیان در استان آذربایجان انجام شد.

تعداد بسته‌ها شصت و نه عدد، و هر بسته شامل برنج، رب، ماکارونی، حبوبات، و روغن بود.

* * * * *

پی‌نوشت 

راه‌های کمک به برنامهٔ «تهیه و تقدیم بسته‌های خواروبار به مادرانی تهیدست»:

۱- از ده دلار به بالا را می‌توانید به آدرس ایمیل بنیاد نیکوکاری یارا ای‌ترانسفر کنید:

yaaraavancouver@gmail.com

۲- اگر می‌خواهید در اینجا پول نقد به یارا بسپرید تا در ایران هزینهٔ امور خیریه شود یا اگر در ایران پولی دارید و می‌خواهید در همان‌جا به تومان کمک کنید، لطفاً با یارا تماس بگیرید تا هماهنگ شود: ۶۰۴‎-۹۸۰-۴۶۷۸

۳- انتشار همین خبر در گروه‌های تلگرام، فیس‌بوک، اینستاگرام و کلاً مطرح‌کردن امکان چنین کار نیکی با دوستان هم بسیار مؤثر است. 

۴- سری‌های بعدی را نیز می‌توان با ذکر نام افراد یا گروه‌هایی که حمایت می‌کنند، منتشر کرد تا دیگران نیز تشویق به نیکوکاری شوند و عطر خوش مهربانی در شهر بپیچد.

نوشته دیدار کوتاهی با پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز، از حامیان بنیاد نیکوکاری یارا  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

در دویست و پنجاه و سومین شمارهٔ رسانهٔ همیاری مورخ ۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، گزارش کوتاهی داشتیم از مسابقات جهانی کیوکوشین در ژاپن که در آن استاد بزرگ کاراته، حمید اثنی‌عشری، موفق به دریافت دان هشت به‌عنوان یکی از سه فرد غیرژاپنی دارای این درجه در جهان شد و یک مبارز از شهر ونکوور یعنی امیرعلی دولتشاهی هم موفق به دریافت مدال برنز این مسابقات گردید.

در آن گزارش گفت‌وگوی کوتاهی با استاد بزرگ حمید اثنی‌عشری داشتیم که از نظرتان گذشت. در این شماره گفت‌وگویی با تنها مبارز مدال‌آور تیم کانادا در آن مسابقات داشته‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و از سوابق ورزشی‌تان بگویید.

امیرعلی دولتشاهی هستم، دارای مدرک دکترای دامپزشکی و تخصص در استخراج مواد مؤثر گیاهان دارویی. حدود پانزده سال پیش، همراه همسرم مهاجرت کردم و امروز، در کنار راه‌اندازی یک شرکت کوچک دارویی، مدیریت سه شعبهٔ آژانس املاک را نیز بر عهده دارم.

چطور از بین رشته‌ها و سبک های مختلف، کیوکوشین را انتخاب کردید؟

ورود من به دنیای هنرهای رزمی در ۲۱ سالگی و با هدف کاهش وزن آغاز شد. تمرینات کاراتهٔ شیتوریو را زیر نظر استاد سلیمانی شروع کردم؛ استادی که همواره بر آزاداندیشی و نگاه باز در هنرهای رزمی تأکید داشت. به‌توصیهٔ ایشان، هم‌زمان موی‌تای را نیز نزد زنده‌یاد استاد محمد توحیدی آغاز کردم و سپس مسیر آن را با استاد علی ستاری ادامه دادم؛ تجربه‌ای ارزشمند که دو سال از زندگی ورزشی‌ام را شکل داد.

پس از آن، با اجازهٔ استاد سلیمانی و به‌دلیل جذابیت قدرت، استقامت و روح سنتی کیوکوشین، این سبک را انتخاب کردم و افتخار شاگردی شیهان آذوغ، شیهان محمدی و در نهایت شیهان حسن ناظمی را داشتم؛ قهرمان سنگین‌وزن کشور و دوستی خوب.

بعد از مهاجرت، به‌دلیل مسئولیت‌های کاری و خانوادگی، مدتی از تمرینات دور شدم. اما در ۴۶ سالگی تصمیم گرفتم بار دیگر سلامتی و آمادگی جسمی را در اولویت زندگی قرار دهم؛ هم برای خودم و هم برای اینکه الگویی برای فرزندانم باشم. پس از جست‌وجوی فراوان، با دوجوی هانشی شیهان حمید اثنی‌اشری، دان ۸، در ونکوور آشنا شدم؛ استادی برجسته که منش و دانش فنی ایشان از همان ابتدا برایم مهم بود و همچنان افتخار بهره‌گیری از آموزش‌های ایشان را دارم. 

بین تمرین و تدریس در ایران و کانادا چه تفاوت‌هایی می‌بینید؟

در ایران، تمرینات رزمی اغلب مسابقه‌محور است؛ اما در کانادا نگاه ما بیشتر بر سلامت جسم، رشد فنی و تعالی روحی استوار است. چرا که دوران قهرمانی کوتاه است، اما رشد فردی ماندگار.

حضور در مسابقات جهانی ژاپن تجربه‌ای فراموش‌نشدنی بود؛ رقابتی در سطحی بسیار بالا با حضور حدود پنجاه کشور جهان. فضایی آمیخته با هیجان، درد، دوستی و شادی که روح واقعی کیوکوشین را به نمایش می‌گذاشت. افتخار داشتم در وزن منفی ۷۵ کیلوگرم مقام سوم جهان را کسب کنم.

واقعیت این است که هر فرد تنها تا حد مشخصی می‌تواند ظرفیت تنفسی خود را افزایش دهد؛ موضوعی که در منابع پزشکی ورزشی معمولاً بین ۲۰ تا ۴۰ درصد عنوان می‌شود. با توجه به این مسئله، لازم بود برنامه‌ای طراحی کنم که طی شش ماه بتواند این افزایش ظرفیت تنفسی را در بدنم ایجاد کند. چون در مبارزه، حتی بهترین تکنیک‌ها بدون نفس کافی، عملاً بی‌اثر خواهند بود.

برای این هدف، هر صبح سه راند با شدت صددرصد و سه راند با شدت شصت‌درصد تمرین با کیسهٔ سنگین انجام می‌دادم. پس از آن، تمرینات تاکتیکی و تکنیکی متناسب با شرایط فیزیکی بدنم اجرا می‌شد. طبیعی است که فشار بیش از حد به بدن، به‌ویژه در سنین بالاتر، احتمال آسیب‌دیدگی را بسیار افزایش می‌دهد و هر آسیب می‌تواند هفته‌ها روند تمرین را مختل کند.

تغذیه نیز بخش مهمی از این مسیر بود. رژیم غذایی من شامل حدود ۱۵۰ گرم کربوهیدرات در روز، ۲۰۰ تا ۴۰۰ گرم پروتئین باکیفیت، و حجم زیادی از سبزیجات بود تا نیازهای اساسی بدن و ریزمغذی‌ها تأمین شود. در کنار آن، استفاده از مکمل‌هایی مانند منیزیم و ویتامین‌های گروه ب نیز ضروری بود.

تمرینات شما برای آمادگی در مسابقه به چه شکل بود؟ و لطفاً از تجربهٔ مسابقه و رقابت اخیر در مسابقات جهانی بفرمایید.

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های آماده‌سازی، پیداکردن حریف تمرینی مناسب بود؛ فردی هم‌وزن، هم‌سطح یا حتی قوی‌تر از نظر فنی که حاضر باشد در تمرینات پرفشار شرکت کند. یافتن چنین افرادی واقعاً دشوار است. خوشبختانه چند تن از دوستان باشگاه در این مسیر کمک بزرگی به من کردند و در تمرینات با شدت‌های مختلف حضور داشتند.

تمرینات بدن‌سازی نیز بر اساس شرایط فیزیکی بدنم طراحی شده بود و عصرها حدود ۴۵ دقیقه انجام می‌شد؛ تمریناتی شامل اسکات، حرکات شکم و عضلات مرکزی بدن و در ادامه تقویت عضلات شانه، سینه، پشت‌بازو و جلوبازو.

موضوع مهم دیگر، اختلاف زمان ۱۱ ساعتهٔ ونکوور و توکیو و فشار ناشی از پرواز طولانی بود؛ مسئله‌ای که می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر عملکرد جسمی ورزشکار بگذارد. به‌همین دلیل، یک هفته زودتر به ژاپن سفر کردم تا بدنم فرصت هماهنگی با شرایط جدید را داشته باشد. در طول آن مدت، ضمن بازدیدهای عادی و توریستی، تمریناتم را با شدت کمتر تا سه روز مانده به مسابقات ادامه دادم.

در ژاپن، برگزارکنندگان، سمینار بسیار مفیدی دربارهٔ داوری و قوانین جدید مسابقات برگزار کردند. دیدار با رئیس سبک، نمایندگان کشورهای مختلف و بزرگان این رشته از بخش‌های ارزشمند این سفر بود. پس از مسابقات نیز سمیناری آموزشی برای شرکت‌کنندگان برگزار شد که در آن آخرین نکات فنی و کاتاها آموزش داده شد و مراسم یادبود، عکس گروهی و آزمون کمربند برای منتخبین، خاطراتی ماندگار را رقم زد.

مسابقات در سالن المپیک توکیو، با حضور بیش از ۷۰۰ شرکت‌کننده از حدود ۵۰ کشور برگزار شد. نورپردازی حرفه‌ای، موسیقی و استفاده از تکنولوژی روز، فضایی کم‌نظیر ایجاد کرده بود و مسابقات به‌صورت زنده از پنج تاتامی مختلف پخش می‌شد؛ به‌طوری که دوستان و خانواده‌ام در ونکوور نیز می‌توانستند همهٔ مبارزات را به‌صورت آنلاین دنبال کنند.

تیم کانادا متشکل از اعضایی از باشگاه ما و چند باشگاه دیگر شرق کانادا بود و من تنها نماینده‌ای بودم که موفق به کسب مقام شد. ضمناً دو تن از دوستان باشگاه ما به‌عنوان داور در این مسابقات حضور داشتند و عملکرد بسیار خوبی ارائه کردند؛ موفقیتی که بدون هدایت‌ها و آموزش‌های ارزشمند استاد عزیزمان، هانشی شیهان حمید اثنی‌عشری، ممکن نبود.

نکتهٔ جالب دیگر حضور تیمی از ایران در این مسابقات بود؛ تیمی قدرتمند که در طول مبارزات با صدای بلند مرا تشویق و راهنمایی می‌کردند و انرژی فوق‌العاده‌ای به من می‌دادند. امیدوارم هر کجا هستند، موفق و سربلند باشند.

قرار است مسابقات جهانی دیگری در سال ۲۰۲۷ در ژاپن برگزار شود و امیدوارم در ۵۰ سالگی، همراه یکی از دوستانم که ۵۷ سال دارد، بار دیگر در این رقابت‌ها شرکت کنیم و با نتیجه‌ای خوب، آخرین مسابقهٔ خود را به پایان برسانیم.

البته این مسیر آسان نخواهد بود، اما به قول شاعر:

«عاشقی پیداست از زاری دل
نیست بیماری چو بیماری دل»

گویا قصد تدریس در نورث شور و جمع‌کردن هنرجویان قدیمی این سبک را دارید. در مورد کلاس‌ها بیشتر بفرمایید.

پس از این مسابقات، بیش از هر زمان دیگری به این باور رسیدم که انسان در هر سنی توانایی رشد و پیشرفت دارد. به‌همین دلیل تصمیم گرفتم فضایی ایجاد کنم تا افرادی که سال‌ها فرصت رسیدگی به خود را نداشته‌اند، یا ورزشکارانی که از تمرینات دور شده‌اند، دوباره کنار هم جمع شوند؛ با هدف رشد فردی، سلامتی و یافتن دوستانی با دغدغه‌‌های مشترک.

امروز دوجوی نورث ونکوور را با محوریت سلامت، رشد فردی و نگاه علمی به هنرهای رزمی راه‌اندازی کرده‌ایم؛ فضایی که هم برای علاقه‌مندان قدیمی کیوکوشین و هم برای افرادی که همیشه آرزوی تجربهٔ یک هنر رزمی را داشته‌اند، محیطی دوستانه، حرفه‌ای و الهام‌بخش فراهم می‌کند. نگاه ما ترکیبی از علم روز و سنت اصیل کاراته است. 

من و بقیهٔ دوستان به‌صورت افتخاری و جهت ترویج کاراته کیوکوشین اقدام به آموزش می‌کنیم و از نوجوانان ۱۲ ساله گرفته تا افراد ۸۰ ساله و بالاتر، بانوان و آقایان، همگی در این مسیر مورد استقبال‌اند.

کلاس‌ها:
دوشنبه و پنج‌شنبه
ساعت ۷ تا ۸:۳۰ عصر

باشگاه تایگر، نورث ونکوور

Kyokushin Kan Karate , North Vancouver Branch
291 Pemberton Ave, North Vancouver, BC V7P 2R4

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته امیرعلی دولتشاهی: در کانادا نگاه ما بیشتر بر سلامت جسم، رشد فنی و تعالی روحی استوار است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بنیاد نیکوکاری یارا سازمانی غیرانتفاعی‌ست که بیش از پنج سال قبل در ونکوور تأسیس شد. مأموریت اصلی این بنیاد، جمع‌آوری کمک‌های مالی نیکوکاران به‌منظور کمک به زنان تهیدست در ایران است؛ زنانی که سرپرست خانوارند و جویای کار برای کسب درآمد. این زنان با کمک‌های نیکوکاران و تسهیلگری بنیاد یارا، در زمینه‌هایی که مهارت دارند، کارآفرینی می‌کنند. هرچند اخیراً بنیاد نیکوکاری یارا اعلام کرده است که در شرایط اقتصادی فعلی و فشارهای معیشتی حادی که بر دوش بسیاری از این خانواده‌هاست، اولویتش را بر تأمین نیازهای اولیه و غذایی این خانواده‌ها قرار داده است. به‌همین منظور گفت‌وگویی انجام داده‌ایم با سه تن از اعضای هیئت‌مدیرهٔ یارا، خانم‌ها بعثت حشمت آزاد، دکتر کتایون رهنوردی و گیتا رفیعی تا در این‌باره بیشتر بدانیم. شایان ذکر است که خانم‌ها دکتر کتایون رهنوردی و گیتا رفیعی به‌تازگی به هیئت‌مدیرهٔ این بنیاد ملحق شده‌اند.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً در ابتدا برای آن دسته از خوانندگان ما که ممکن است بنیاد نیکوکاری یارا را کمتر بشناسند، بفرمایید این بنیاد چند سال است که فعالیت دارد، با چه هدفی شکل گرفت و رسالت اصلی شما روی چه نوع حمایت‌هایی است؟

بعثت حشمت آزاد: بنیاد نیکوکاری یارا در دهم دسامبر ۲۰۲۰، همزمان با روز جهانی حقوق بشر، فعالیت رسمی خود را در استان بریتیش کلمبیای کانادا آغاز کرد. رسالت اصلی ما، ایجاد پلی میان خیرین، در کانادا یا ایران، یا حتی گاه دیگر کشورها، و زنان سرپرست خانوار در ایران است که با چالش‌های معیشتی جدی مواجه‌اند. 

بنیاد یارا در افق پیش روی خود، مأموریت اصلی‌اش را بر «به‌ْتوانمندسازی» این بانوان از طریق آموزش مهارت‌ها و ترویج کارآفرینی استوار کرده است. این رویکرد فراتر از حمایت‌های مقطعی، بر ایجاد بستری پایدار برای خوداتکایی و عزت نفس مخاطبان خود تأکید دارد. 

چرا تمرکز ویژه‌ای روی «زنان سرپرست خانوار» دارید؟ این انتخاب از چه تجربه یا مشاهده‌ای آمده است؟

بعثت حشمت آزاد: این انتخاب برآمده از یک ضرورت اجتماعی و تجربهٔ زیسته است. زنان سرپرست خانوار در ایران، علاوه بر مسئولیت سنگین ادارهٔ خانواده، با موانع اقتصادی و اجتماعی متعددی روبرو هستند. ما معتقدیم حمایت از یک زن و بهْ‌توانمندسازی او، در واقع حمایت از یک نسل است، چرا که با بهبود وضعیت اقتصادی و روانی مادر، کل ساختار خانواده ارتقا می‌یابد.

خبردار شدیم که شما در حال حاضر از تمرکز بر کارآفرینی به تأمین ارزاق برای مادرانی تهیدست در ایران روی آورده‌اید. چه چیزی این تغییر را ضروری کرد؟

بعثت حشمت آزاد: در شرایط اقتصادی فعلی و با توجه به فشارهای معیشتی حاد، اولویت‌بندی نیازها تغییر کرده است. اگرچه هدف غایی ما کارآفرینی است، اما برای فردی که در تأمین نیازهای اولیه و غذایی خانواده دچار مشکل است، آموزش کارآفرینی به‌تنهایی پاسخگو نیست. لذا تصمیم گرفتیم تا اطلاع ثانوی، تمرکز بودجه را بر «برنامهٔ کمک‌رسانی مواد غذایی» قرار دهیم تا نیازهای اولیهٔ زندگی مددجویان حفظ شود. 

آیا این تغییر رویکرد می‌تواند در آینده به مسیری دائمی در کنار کارآفرینی تبدیل شود، یا به تمرکز روی مأموریت اصلی‌تان باز خواهید گشت؟

بعثت حشمت آزاد: این تصمیم برای عبور از دورهٔ بحرانی فعلی است. ما به‌محض اینکه اطمینان حاصل کنیم نیازهای پایه‌ای مددجویان تأمین شده، مجدداً مسیر کارآفرینی را در کنار توزیع ارزاق دنبال خواهیم کرد تا استقلال مالی بانوان تحت پوشش به خطر نیفتد.

روند شناسایی خانواده‌های نیازمند در ایران برای اهدای سبد ارزاق چگونه انجام می‌شود؟ و چگونه اطمینان حاصل می‌کنید که کمک‌ها به دست افراد واقعی و واجد شرایط می‌رسد؟

گیتا رفیعی: یارا در ایران داوطلبان معتمدی دارد که افراد واجد شرایط را شناسایی می‌کنند. انتخاب مددجویان بر اساس بازدیدهای میدانی دقیق از شرایط زندگی آن‌ها صورت می‌گیرد تا اطمینان حاصل شود که کمک‌ها دقیقاً به دست نیازمندترین افراد می‌رسد.

در حال حاضر که تماس با ایران به‌دلیل قطعی اینترنت بسیار مشکل و آن‌هم به‌شکل یک‌طرفه شاید امکان‌پذیر باشد، شما چگونه با سازمان‌های خیریهٔ همکارتان در ایران برای پیش‌بردن این کمک‌رسانی ارتباط برقرار می‌کنید؟

گیتا رفیعی: بله، قطعاً نبودن اینترنت این ارتباط را سخت کرده، ولی از طریق مسافران و تماس تلفنی از ایران ارتباط را حفظ کرده‌ایم. گزارش‌های کتبی، فیش‌های واریزی و مستندات تصویری نیز به‌محض برقراری اتصال، برای ما ارسال می‌شود. فیلم‌های توزیع خواروبار را هم مرتب تهیه می‌کنند که امیدواریم بعد از وصل‌شدن کامل اینترنت و دریافت آن‌ها، منتشرشان کنیم.

یکی از دغدغه‌های همیشگی مخاطبان، شفافیت مالی است. شما چه سازوکاری برای جلب اعتماد جامعه و گزارش‌دهی، به‌ویژه در این فضای پر از بی‌اعتمادی نسبت به کمک‌های مالی، در نظر گرفته‌اید؟

گیتا رفیعی: شفافیت، ستون اصلی بنیاد یاراست. ما گزارش‌های مالی، فاکتورها و لیست‌های خرید را به‌طور منظم منتشر می‌کنیم. همچنین طی پنج سال گذشته، همواره از نیکوکارانی که به ایران سفر کرده‌اند، دعوت کرده‌ایم تا با هماهنگی قبلی با ما، شخصاً به دیدن این مادران در محل کار یا سکونتشان بروند.

گزارش‌های تمام رویدا‌دها و فعالیت‌های یارا در وب‌سایت این بنیاد آمده است و اگر هر سؤالی در این زمینه باشد، می‌توانید با ما تماس بگیرید.

اخیراً بنیاد نیکوکاری یارا برنامهٔ دورهمی‌ای ترتیب داده بود که عصر یکشنبه، ۲۶ آوریل، در سالن اجتماعات وست ونکوور برگزار شد. ایدهٔ برگزاری این دورهمی از کجا آمد و چه هدفی را دنبال می‌کند؟

گیتا رفیعی: ایدهٔ این برنامه از احساس نیاز به برقراری ارتباط و تبادل نظر با افراد بیشتر در فضایی گرم و دوستانه به وجود آمد. ما معتقدیم نیکوکاری نباید صرفاً به حواله‌های مالی محدود شود؛ هدف ما ایجاد فضایی آرام برای همدلی، تبادل نظر و رسیدن به رضایت درونی میان ایرانیان مقیم ونکوور هم است. خوشبختانه هم‌وطنان مهربان مثل همیشه یاوری کردند و در این گردهمایی مبلغ ۲٬۳۲۰ دلار جمع‌آوری شد، و در عین حال، همفکری و قول پشتیبانی بیشتر این عزیزان را نیز داشتیم.

حضور چهره‌های هنری، فرهنگی یا اجتماعی در این‌گونه دورهمی‌ها چه نقشی در جذب مخاطب دارد؟ آیا قصد دارید چنین برنامه‌ای را در آینده ادامه دهید؟

کتایون رهنوردی: حضور این عزیزان به‌عنوان سفیران مهربانی، صدای بنیاد نیکوکاری یارا را به گوش طیف وسیع‌تری از جامعه می‌رساند، و سبب جذابیت برنامه و جلب افراد بیشتر جامعه برای شرکت در این‌گونه دورهمی‌ها می‌شود. این تعاملات فرهنگی به ما کمک می‌کند تا پیام خود را در بستری هنری و تأثیرگذار منتقل کنیم و جامعه را نسبت به مسئولیت‌های اجتماعی آگاه‌تر سازیم. هنر در طول تاریخ همیشه یاری‌رسان و تسکین‌دهنده به‌خصوص برای ما ایرانیان بوده است. امیدواریم بتوانیم این برنامه‌ها را به‌طور مرتب در پارک‌ها، به‌ویژه در این فصل که هوا خوب است، ادامه بدهیم.

به‌نظر شما مهم‌ترین تغییری که این کمک‌های کوچک ایجاد می‌کند چیست؟ صرفاً تأمین غذا یا چیزی فراتر از آن؟

کتایون رهنوردی: مهم‌ترین تغییری که ایجاد می‌کند، حس اثرگذاری و‌ عاملیت است. ما این کمک‌‌کردن‌ها را انتخاب می‌کنیم و این انتخاب ما را از احساس بیهودگی رها می‌کند و ما را با عزیزانمان و هم‌وطنانمان در ایران مرتبط می‌کند. یاوری به نیازمندان عزیز برای رونق سفره و برآوردن احتیاجات ابتدایی تغذیه‌شان، حسی از ارزشمندی و دیده‌شدن به آن‌ها می‌دهد. این کمک‌ها به آن‌ها یادآوری می‌کند که تنها نیستند و کسانی هستند که به حقوق اولیهٔ انسانی آن‌ها می‌اندیشند. این همدلی، بزرگ‌ترین سرمایه برای بازگشت امید به زندگی آن‌هاست.

این کمک‌ها واقعی‌اند، نه مجازی؛ به‌عبارتی این کنش، بازگشتی به امید، به معنا، و به زندگی واقعی است، نه صرفاً زیستن در دنیای مجازی و فکر، نه فقط برای به‌تصویرکشیدن روی صفحهٔ نمایش؛ این کمک‌ها ملموس‌اند. به‌طور خلاصه این کارها اعمالی‌اند که فکر و‌ وقت و تمرکز می‌برند و نهایتاً منجر به اثرگذاری می‌شوند؛ اثرگذاری در زندگی انسان‌های دردمند.

برخی معتقدند کمک‌های مقطعی، ریشهٔ مشکلات را حل نمی‌کند. پاسخ شما به این نگاه چیست؟

کتایون رهنوردی: ما با این نظر موافقیم که این‌گونه کمک‌ها نمی‌توانند مشکل نیازمندان را ریشه‌ای برطرف سازند، اما در عین حال باور داریم در شرایط فعلی که بسیاری از افراد در تأمین نیازهای اولیه درمانده‌اند، نمی‌توان از حل ریشه‌ای سخن گفت. این کمک‌ها ممکن‌ است ریشهٔ مشکلات را حل نکند، اما به ریشهٔ مشکلات توجه دارد. این کاری‌ست که از ما بر می‌آید و اثرگذاری‌اش مثبت، چندجانبه، و عمیق است؛ مایی که پیش از هرچیز انسان و شهروندیم و به‌واسطهٔ آن، احساسِ ارزش، مسئولیت و توانایی می‌کنیم. و در این دنیای شلوغ و خودمحور، توجه را به دیگران و انسانیت مشترکمان معطوف می‌کنیم؛ چیزی که بدون آنکه متوجه باشیم در حال کم‌رنگ‌ترشدن است و در دنیایِ حرف‌های توخالی، گنجینه‌ای‌ست گران‌قدر. نکتهٔ دیگر آنکه این نوع کمک، مانند کمک‌های اولیه برای مصدومی‌ست که برای زنده‌ماندن به آن نیاز دارد تا در مراحل بعد بتوان برای درمان قطعی (کارآفرینی) اقدام کرد.

و در پایان، اگر بخواهید خیلی کوتاه به مخاطبان ما بگویید چرا در این روزها، همراهی‌شان می‌تواند تفاوتی واقعی ایجاد کند، چه می‌گویید؟ و البته اگر صحبت دیگری هم دارید، لطفاً بفرمایید.

کتایون رهنوردی: برای اینکه این همراهی به‌طور واقعی تأثیرگذار است. تصوری که دنیای مجازی به ما القا می‌کند این است که آنچه در این فضا منتشر می‌کنیم، در سطح جهانی به‌طور کلان اثرگذار است. گاهی این تصورات و رؤیاها ما را از واقعیت دور می‌کنند، درحالی‌که کارهای خیریه پیوند ما را با واقعیت، از طریق اثرگذاری‌های ملموس در زندگی مردم، برقرار نگه می‌دارند؛ چیزی که شادمانی‌اش کمتر از یک رؤیای زیبا نیست. در واقع بدون همراهی مردم، تداوم زندگی برای خانواده‌هایی که هیچ پناه دیگری ندارند، ممکن نیست. هر گام کوچک از سوی نیکوکاران محترم، در واقع تأمین‌کنندهٔ امنیت غذایی و آرامش روانی مادران و کودکان است. بنیاد یارا به این همراهی‌ها و همبستگی‌ها ارج می‌نهد.

با سپاس دوباره از وقت شما عزیزان.

نوشته تمرکز بر «برنامهٔ کمک‌رسانی مواد غذایی» برای تأمین نیازهای اولیهٔ زندگی مددجویان؛ گفت‌وگو با سه تن از اعضای هیئت‌مدیرهٔ «بنیاد نیکوکاری یارا» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

باخبر شدیم آنیتا شهریاری، هنرمند جوان ساکن ونکوور، که پیش از این اجراهای متعددی چه در تجمعات اعتراضی ایرانیان ونکوور و چه در برنامه‌های غیرانتفاعی و همچنین برنامه‌های هنری شهرمان داشته، روز ۱۷ مهٔ ۲۰۲۶ در سالن اِوِرگرین کوکئیتلام نخستین کنسرتش را با عنوان «گلستان ترانه‌ها» به پنج زبانِ انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی و فارسی برگزار خواهد کرد.

فرصتی یافتیم تا گفت‌وگویی با ایشان داشته باشیم دربارهٔ پیشینهٔ هنری‌‌شان و همچنین کنسرتِ پیشِ رو که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

آنیتای عزیز، پیش از هر چیزی ممنونیم که دعوت ما را برای گفت‌وگو پذیرفتید. اگر ممکن است در ابتدا کمی از خودتان و پیشینهٔ هنری‌تان برایمان بگویید.

خیلی خوشحالم که در این گفت‌وگو شرکت می‌کنم. من آنیتا شهریاری هستم، خوانندهٔ کلاسیک (متزو-سوپرانو)، پیانیست و آهنگ‌ساز. از حدود ده‌سالگی آموزش آواز کلاسیک را شروع کردم و به‌مرور در کنار آن به پیانو، آهنگ‌سازی و اجراهای مختلف هم پرداختم. موسیقی برای من فقط یک هنر نیست، بلکه راهی برای ارتباط‌گرفتن با آدم‌ها و فرهنگ‌های مختلف است.

شما آموزش آواز کلاسیک را از سن بسیار پایین در اینجا شروع کردید. چه چیزی یک دختر نوجوان را در آن سن به دنیای موسیقی کلاسیک و اپرا پیوند داد؟

از همان کودکی به موسیقی علاقه داشتم، اما چیزی که من را به‌سمت آواز کلاسیک کشاند، عمق، احساس و چالشی بود که در این سبک وجود دارد. آن حس چالش و آدرنالین برایم بسیار هیجان‌انگیز بود، و وقتی واکنش مخاطبان را دیدم، بیشتر تشویق شدم تا این مسیر را جدی‌تر دنبال کنم. وقتی برای اولین بار قطعات کلاسیک را شنیدم، حس کردم این موسیقی می‌تواند احساساتی را بیان کند که شاید با کلمات عادی قابل‌بیان نیست. همین حس باعث شد با انگیزهٔ بیشتری به‌سمت آن بروم.

شما به‌عنوان یک متزو-سوپرانو، پیانیست و آهنگ‌ساز، موفقیت‌های چشمگیری داشته‌اید. طی‌کردن این مسیر برای یک هنرمند جوان چه چالش‌هایی داشته است؟

مسیر خیلی زیبایی بوده، ولی قطعاً بدون چالش هم نبوده است. یکی از سخت‌ترین بخش‌ها، ایجاد تعادل بین درس، تمرین، اجرا و زندگی شخصی بوده. از طرفی، چون سبک کاری من ترکیبی از ژانرهای مختلف است، گاهی نیاز بوده خودم مسیرم را تعریف کنم. اما همین چالش‌ها باعث شدند رشد کنم و هویت هنری خودم را بهتر بشناسم.

در کنار اجرا، شما به تدریس پیانو و آواز هم مشغولید. آموزش به نسل‌های مختلف چه تأثیری روی نگاه خودتان به موسیقی گذاشته است؟

آموزش یکی از ارزشمندترین تجربیات زندگی من است. وقتی با هنرجوها کار می‌کنم، دوباره به پایه‌های موسیقی برمی‌گردم و یاد می‌گیرم چطور مفاهیم را ساده و قابل‌لمس منتقل کنم.

از طرفی، آشنایی با سلیقه‌ها و پیش‌زمینه‌های مختلف هنرجوها، به من کمک کرده با سبک‌ها و به‌ویژه موسیقی شرقی بیشتر آشنا شوم و حتی در اجراهای خودم از آن الهام بگیرم. همچنین متوجه شدم تجربهٔ تدریس به کودکان و بزرگسالان کاملاً متفاوت است، به‌خصوص بزرگسالانی که از قبل با موسیقی شرقی آشنا بوده‌اند، نگاه و درک متفاوتی از موسیقی دارند که این برای من بسیار جالب و الهام‌بخش بوده است.

در کنسرت جدیدتان، ایدهٔ ترکیب سبک‌های مختلف از کجا شکل گرفت؟

این ایده از خود من بوده است؛ از اینکه همیشه بین سبک‌های مختلف حرکت کرده‌ام. دوست داشتم کنسرتی داشته باشم که فقط یک ژانر نباشد، بلکه تجربه‌ای کامل باشد. ترکیب موسیقی کلاسیک، فولک، تئاتر موزیکال و آرت‌سانگ به من این امکان را می‌دهد که داستان‌های مختلف را از زاویه‌های متفاوت بیان کنم.

با توجه به شرایط اخیر ایران، آماده‌سازی این کنسرت چه چالش‌هایی داشته است؟

واقعاً این موضوع روی من تأثیر عمیقی گذاشته است. وقتی اتفاقات ایران را دنبال می‌کنم، طبیعی است که تمرکز و آرامش سخت‌تر می‌شود. اما در عین حال، همین احساسات تبدیل به انگیزه‌ای شد که این کنسرت را با معنای عمیق‌تری اجرا کنم، به‌‌نوعی برای افزایش آگاهی دربارهٔ ایرانیان عزیز داخل کشور.

در کنار این، برایم مهم بود که حضورمان را در جامعهٔ کانادایی هم حفظ کنیم و بتوانیم آگاهی بیشتری دربارهٔ ایرانیان به دیگر جوامع منتقل کنیم. به‌همین دلیل سعی کردم کنسرتی طراحی کنم که برای مخاطبان غیرایرانی هم جذاب باشد، تا بتواند پلی برای ارتباط و درک بیشتر باشد.

فکر کردم از طریق موسیقی، شناخت و درک از ایرانیان داخل کشور دیگر آن‌قدرها هم دور و انتزاعی به نظر نمی‌رسد و برای بقیهٔ جوامع ملموس‌تر می‌شود.

در نهایت، هدفم این بود که با ایجاد یک فضای مشترک و انسانی، ارتباطی واقعی‌تر بین مخاطبان با فرهنگ و واقعیت‌های ما شکل بگیرد.

این کنسرت به پنج زبان اجرا می‌شود. آیا روایت خاصی در چیدمان قطعات وجود دارد؟

بله، حتماً. این برنامه فقط مجموعه‌ای از قطعات نیست، بلکه یک مسیر احساسی است. برای من این برنامه مثل یک گلستان است؛ مجموعه‌ای از گل‌های متفاوت. سعی کرده‌ام رنگ‌های مختلف زبان‌ها و ژانرها را به نمایش بگذارم، درست مثل بهار، که ترکیبی از رنگ‌ها، عطرها و حال‌وهواهای گوناگون است و در کنار هم یک تصویر زنده و هماهنگ می‌سازد.

شما به نقش موسیقی در ارتباط با جامعه اشاره کرده‌اید. از نظر شما هنر چه نقشی در پیونددادن آدم‌ها دارد؟

به‌نظر من موسیقی یکی از قوی‌ترین ابزارهای ارتباطی است. بدون نیاز به زبان مشترک، می‌تواند احساسات را منتقل کند و آدم‌ها را به هم نزدیک‌تر کند. من این را هم در اجرا برای سالمندان دیده‌ام و هم در حمایت از جنبش‌های اجتماعی؛ موسیقی واقعاً می‌تواند پلی بین آدم‌ها باشد.

خواندن به‌زبان فارسی چه جایگاهی برای شما دارد؟

برای من این موضوع خیلی شخصی و عمیق است. فارسی زبان ریشه‌های من است، و وقتی به این زبان می‌خوانم، حس می‌کنم بخشی از هویتم را مستقیم منتقل می‌کنم. با اینکه متولد کانادا هستم و فقط چند ماه از کودکی‌ام را در ایران گذرانده‌ام، خواندن به‌زبان فارسی باعث شده ارتباطم با ریشه‌هایم عمیق‌تر شود.

از طرفی، همین موضوع به من کمک کرده است تا ارتباط واقعی و موفقی با جامعهٔ ایرانی در کانادا برقرار کنم. جالب است که مخاطبان غیرایرانی هم خیلی با این قطعات ارتباط می‌گیرند، حتی اگر معنی کلمات را ندانند، احساس به آن‌ها منتقل می‌شود.

تجربهٔ بازی در نقش لیسل (Liesl) در نمایش اشک‌ها و لبخندها (The Sound of Music) چه تأثیری روی شما داشت؟

تجربهٔ بازیگری به‌طور کلی خیلی کمکم کرد که اجرا را فقط به‌عنوان «خواندن» نبینم، بلکه به‌عنوان یک روایت کامل. بازیگری به من کمک کرد احساسات را واقعی‌تر منتقل کنم و حضورم روی صحنه طبیعی‌تر و عمیق‌تر شود.

من پیش از این هم تجربهٔ بازیگری در موزیکال‌تئاترهای انگلیسی و همچنین تئاترهای فارسی را داشته‌ام. «اشک‌ها و لبخندها» در مقیاسی بزرگ‌تر به‌زبان فارسی بود. ازآنجایی‌که این اثر بسیار شناخته‌شده است و ایرانیان ارتباط عاطفی خاصی با آن دارند، اجرای آن نیازمند دقت و حساسیت زیادی بود و با همکاری گروه‌های متعددی شکل گرفت.

دوست دارید مخاطبان بعد از کنسرت با چه احساسی سالن را ترک کنند؟

دوست دارم هر کسی با یک حس شخصی از سالن بیرون برود؛ چه آرامش، چه امید، چه الهام. همچنین امیدوارم با وجود تنوع ژانرها و زبان‌ها، مخاطبان ایرانی و غیرایرانی بتوانند تجربهٔ تازه و متفاوتی را لمس کنند و با این فضا ارتباط بگیرند.

برنامه‌های آینده‌تان چیست؟

یکی از اهداف بزرگم این است که موسیقی‌های اورجینال خودم را منتشر کنم؛ آثاری که ترکیبی از ریشه‌های فرهنگی‌ام و موسیقی کلاسیک هستند. همچنین دوست دارم اجراهایم را در سطح بین‌المللی گسترش بدهم و همچنان از موسیقی برای ایجاد ارتباط و تأثیرگذاری استفاده کنم.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته آنیتا شهریاری: شرایط ایران انگیزه‌ای شد که این کنسرت را با معنای عمیق‌تری اجرا کنم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق ورزشی‌تان بگویید.

با سلام خدمت شما، بیش از ۱۳ سال است که به‌عنوان مربی تکواندو فعالیت می‌کنم. پیش از آن هم حدود ۷ سال به‌صورت حرفه‌ای در رشتهٔ تکواندو فعالیت داشتم و در این مدت موفق شدم چند مدال بین‌المللی و همچنین مدال‌های متعددی در مسابقات ملی کسب کنم. پس از مهاجرت، با توجه به علاقهٔ زیادی که به مربیگری داشتم، تلاش کردم این مسیر را در کانادا نیز ادامه دهم. خوشبختانه با باشگاهی آشنا شدم که علاوه بر آموزش تکواندو، با افرادی هم که دارای نیازهای ویژه‌اند، کار می‌کرد و همین موضوع باعث شد با این جامعهٔ دوست‌داشتنی بیشتر آشنا شوم. واقعیت این است که هرچه بیشتر با این افراد آشنا می‌شوم و افراد بیشتری با نیازهای خاص را می‌بینم، بیشتر متوجه می‌شوم که چقدر به حمایت و درک‌شدن نیاز دارند و دوست دارند به‌‌عنوان عضوی عادی از جامعه با آن‌ها برخورد شود. خوشحالم که این فرصت را دارم تا هر روز در کنار این عزیزان باشم و از این طریق به آن‌ها کمک کنم.

چطور از بین رشته‌های مختلف رزمی تکواندو را انتخاب کردید؟

آشنایی من با تکواندو به‌صورت اتفاقی و از طریق یکی از دوستانم اتفاق افتاد. همراه او به کلاس تکواندو رفتم و خیلی زود به این رشته علاقه‌مند شدم. تکواندو از نظر شخصیتی تأثیر زیادی روی من داشت و باعث شد در ابعاد مختلف رشد کنم و از نظر فیزیکی هم کاملاً باعث شد زندگی مثبت‌تر و سالم‌تری داشته باشم. همین علاقه، این مسیر را برایم جدی‌تر و عمیق‌تر کرد؛ مسیری که اکنون نزدیک به ۲۰ سال است با همان انرژی ادامه دارد.

چه چیز باعث شد به تدریس افراد دارای اوتیسم علاقه‌مند شوید؟

در چند کلاس گروهی‌ای که افراد دارای اوتیسم حضور داشتند شرکت کردم و با توجه به شخصیتم که سعی می‌کنم با صبوری و انرژی مثبت آموزش بدهم، متوجه شدم می‌توانم ارتباط خوبی با این جامعهٔ دوست‌داشتنی برقرار کنم. بعد از گذراندن یک دورهٔ مرتبط، شروع کردم به تدریس کلاس‌های گروهی و خصوصی برای افراد دارای اوتیسم و نیازهای خاص. واقعاً از کارکردن با آن‌ها لذت می‌برم و خوشحالم که می‌توانم از این راه به آن‌ها کمک کنم.

تدریس به افراد دارای اوتیسم چه تفاوت‌هایی دارد و چه نکاتی باید در نظر گرفته شوند؟

اینجا صبر و حوصله خیلی مهم است و معمولاً بیشتر آموزش‌ها به‌صورت بصری و عملی است تا بهتر یاد بگیرند. حتماً باید شرایط فیزیکی و روحی هر فرد را در نظر گرفت و برنامه را با توجه به علاقه و توانایی‌شان تنظیم کرد. وقتی این نکات رعایت شود، بچه‌ها بهتر تمرکز می‌کنند و نتیجه و عملکردشان خیلی بهبود پیدا می‌کند و واقعاً می‌توان پیشرفتشان را دید.

اوتیسم طیف گسترده‌ای دارد. آیا با هر طیف و هر شدتی می‌توان ورزش رزمی را آغاز کرد؟

با توجه به تجربه‌ای که داشته‌ام، می‌توانم بگویم بله، اما مهم است که برنامهٔ تمرینی متناسب با شرایط هر فرد طراحی شود. اوتیسم طیف گسترده‌ای دارد و توانایی‌ها و نیازهای هر فرد کاملاً متفاوت است. بنابراین مربی باید با صبر و شناخت کافی، تمرین‌ها را ساده‌تر یا مرحله‌به‌مرحله تنظیم کند. با این روش حتی افرادی هم که در ابتدا چالش‌های بیشتری دارند، می‌توانند تحت‌تأثیر قرار بگیرند و از کلاس‌ها برای بهبود شرایطشان در ابعاد مختلف بهره ببرند. بسیار مهم است که آموزش با توجه به توانایی و شرایط فرد برنامه‌ریزی شود.

ورزش‌های رزمی چه کمکی به افراد دارای اوتیسم می‌کنند؟

در واقع کلاس‌ها طوری طراحی می‌شوند که مهارت‌های مختلفی مثل تمرکز، افزایش مدت‌زمان توجه، نظم، مسئولیت‌پذیری و کنترل احساسات و بسیاری دیگر از مهارت‌ها در هنرجویان تقویت شود. در کنار این موارد، آن‌ها مهارت‌های این ورزش زیبا را هم یاد می‌گیرند که باعث افزایش انگیزه و علاقه‌شان به کلاس‌ها می‌شود. با ادامهٔ تمرین‌ها و بهبود شرایط فیزیکی، هنرجویان به‌تدریج اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا می‌کنند و کنترل بهتری روی بدن و حرکات خود در شرایط مختلف به دست می‌آورند. به‌همین دلیل می‌توانم بگویم که بسیاری از آن‌ها شرایط جدید و مثبتی را در مسیر زندگی‌شان تجربه می‌کنند.

لطفاً از نمونه‌های پیشرفت هنرجویان خود بگویید.

به‌جرئت می‌توانم بگویم در اکثر کلاس‌های گروهی و مخصوصاً کلاس‌های خصوصی، چه در باشگاه و چه در خانهٔ هنرجویان، بعد از مدتی بهبود مهارت‌های شخصی‌ای که ذکر کردم، کاملاً مشهود است.

اگر بخواهم مثالی بزنم، یکی از هنرجویان من که دارای اوتیسم است و توانایی تکلم هم ندارد، در ابتدای کلاس‌ها، بدون توجه به فضای کلاس یا صحبت‌های من شروع می‌کرد به دویدن، پرت‌کردن وسایل، و بعد گریه‌ می‌کرد و خیلی زود خسته می‌شد. اما بعد از چند ماه تمرین، وقتی وارد کلاس می‌شود، احترام می‌گذارد، در چیدن موانع تمرینی به من کمک می‌کند و تمرین‌ها را با کنترل بسیار بهتر انجام می‌دهد و با علاقه تا پایان کلاس ادامه می‌دهد. البته نمونه‌های زیادی از این تغییرات مثبت وجود دارد، اما به‌طور کلی می‌توان گفت افرادی که به‌صورت منظم در کلاس‌ها شرکت می‌کنند، بیشتر تغییرات مثبت را تجربه می‌کنند.

آیا هزینهٔ تدریس شامل کمک‌های دولتی می‌شود؟

بله، در باشگاهی که من آموزش می‌دهم، کلاس‌های خصوصی و گروهی شامل کمک‌های دولتی می‌شود. برای هزینهٔ کلاس‌های خصوصی در خانه هم که برای بسیاری مناسب‌تر است، روند تخصیص کمک‌های دولت در حال انجام است و به‌زودی فعال می‌شود.

علاقه‌مندان چطور می‌توانند با شما تماس بگیرند؟

از طریق ایمیل و شمارهٔ تماس در خدمت عزیزان هستم.

۲۳۶-۸۸۵-۲۵۸۰

keshavarzmehdi1990@gmail.com

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته ورزش‌های رزمی، ابزاری برای تقویت نظم و کنترل احساسات در افراد دارای اوتیسم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترانه وحدانی – ونکوور

سال گذشته در چنین روزهایی کتاب «پدرم کالیگولا را می‌کُشد»*، نوشتهٔ علیرضا جوانمرد در ونکوور رونمایی شد. از آن زمان تاکنون این کتاب توجه منتقدان و صاحب‌نظران را جلب کرده و در رسانه‌های مختلف ازجمله نشریهٔ ادبی بانگ و رادیو زمانه مورد بررسی قرار گفته است. خوانندگان کتاب هم در نظراتشان ازجمله در وب‌سایت گودریدز، جهان داستانی پرلایه و اندیشه‌مند، ساختار روایی پیچیده و پسامدرن، بینامتنیت و ارجاعات گسترده، تکنیک‌های روایی نامتعارف، فضاسازی اثرگذار و فاصله‌گرفتن از سطحی‌نویسی رایج را در این رمان ستوده‌اند. به‌علاوه این رمان «روایتی از فروپاشی در دههٔ پنجم انقلاب» توصیف شده است. در لابه‌لای سطور این رمان ارجاعات مختلفی به برهه‌های مختلف تاریخ ایران دیده می‌شود. در بخشی از کتاب می‌خوانیم:
«چیزی که در تاریخ قطعی است و به‌هیچ‌وجه در آن شک و تردیدی وجود ندارد، این است: پدرم مرده بود. دراین‌باره کسی شکی نداشته و ندارد. تنها اختلاف بین آرای مورخین این بود که وی کی جان به جان‌آفرین تسلیم کرده ‌است. عده‌ای معتقدند او در سال ۱۳۵۸ مرده‌ است و عده‌ای ۱۳۶۸ و عده‌ای ۱۳۷۸ و عده‌ای ۱۳۸۸ و عده‌ای ۱۳۹۸.»

و در جای دیگر وقتی راوی با راهنمایش در حسینیهٔ ناصرالدین‌شاهی به دری می‌رسند:
به در قفلی می‌رسیم. می‌گوید: «کاش درِ این اتاق هیچ‌گاه باز نشود که در این اتاق هفت اتاق است و در هر اتاقش باز هفت اتاق.» و داخلش چیست؟ می‌فهمم که نباید بپرسم…

…می‌گوید: «چیزهایی در اتاقِ قفل‌شده داریم که شما ازش استفاده نکردی، داداش. البته بچه‌های خودمان و نیروهای معین البکاء خیلی‌هاش را برده‌اند.»

به آن اتاق هفت‌توی مقفل می‌روم. تعدادی چماق چوبین دسته‌چرمی‌ افتاده و پنجه‌بوکس و چاقوی ضامن‌دار و گاز اشک‌آور و تفنگ ساچمه‌ای و کلاشنیکف و ژ ۳ و تانک و توپ و نفربر و ضدِهوایی و پهپاد و موشک در سایزهای مختلف و چند تا جنگندهٔ میگ و اف آمریکایی و یک‌سری خرده‌ریز دیگر و …

در شرایط کنونی کشور، به‌ویژه در پی رویدادهای دی‌ماه خونین و تنش‌های منطقه‌ای، بازخوانی این رمان اهمیتی مضاعف یافته است. از این‌رو، برای بازگشودن برخی از لایه‌های پرشمار این اثر و نگاهی دیگر به آنچه کشورمان را به این نقطه رسانده، با علیرضا جوانمرد، نویسندهٔ این رمان، به گفت‌وگو نشسته‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

عنوان «پدرم کالیگولا را می‌کشد» از همان ابتدا ذهن خواننده را درگیر می‌کند. شخصیت کالیگولا، سومین امپراتور روم، چه تداعی‌هایی برای شما دارد و نمایندهٔ چه نوع قدرتی است؟ و نقشش در این رمان چیست؟

اجازه بفرمایید گفت‌وگو را با چیزی شروع کنم که عمیقاً به آن ایمان و اعتقاد دارم. نویسنده، مرجع فهم صحیح از متن نیست. یعنی به‌نظر من نویسنده نمی‌تواند بگوید فهم صحیح از فلان موضوع در متنی که من نوشته‌ام چنین است و خوانندگان باید فهم خود را با فهم نویسنده تنظیم کنند. این به‌نظر من اصلی اساسی است که به همهٔ عرایضم در این مصاحبه تسری دارد. 

اما برویم سر کالیگولا؛ کالیگولا، یک شخصیت تاریخی است که مثل همهٔ شخصیت‌های تاریخی برساختهٔ روایت مورخان است. کالیگولا، شخصیت تاریخی عجیبی است. ابعاد شخصیتی کالیگولا را توضیح‌دادن، خودش یک دنیا مطلب است. جالب است که تاریخ‌پژوهان جدید گمان می‌کنند که در تاریخ‌نگاری به‌نوعی به او ظلم شده است. کالیگولا به‌شدت خون‌ریز است و خودکامه؛ مستبدی که گفته می‌شود برای سرگرمی و تفنن دستور داده هزاران نفر را از دره‌ای به پایین پرتاب کنند. این شاید برای یک حاکم خودکامه، امری عادی و روزمره تلقی شود. در آن مواقع و در روم، هر امپراتوری که می‌مرد، با یک درجه ارتقاء، به مقام الوهیت می‌رسید، اما کالیگولا در زمان حیات خودش اعلام الوهیت کرد. دستور داد تا پرستیده شود. لباس‌های الوهی مثل لباس‌های منتسب به ژوپیتر و آپولون می‌پوشید. کالیگولا دستور داد مجسمه‌هایش را در معابد قرار دهند تا پرستش شود. او اسبش را به عضویت مجلس سنا درآورد. شاید نوعی طعنه به نمایندگان سنا که یعنی اسب من بیشتر از شما می‌فهمد. او به هر دو خواهرش مخصوصاً خواهر بزرگ‌تر بسیار علاقه داشت و پس از مرگش او را به مقام الهه مفتخر کرد. البته چون خودش در طول زندگی به مقام الوهیت رسیده بود، لابد جزو اختیاراتش بوده که خواهرش را پس از مرگ به این درجه برساند. از قضا او با همین خواهرش هم رابطهٔ جنسی داشته، هرچند که محققان معاصر معتقدند زنای با محارم پاپوشی بوده که مورخان قدیمی برای او ساخته‌اند. 

حالا جمع‌بندی کنم؛ کالیگولا مستبد است، اما این حق استبداد برای او ناشی از یک حق الهیاتی است. چون خدا اجازه دارد همه کار کند و قوانین را خودش وضع کند و هر کجا که لازم بداند در احکام الهی و اخلاقی استثنا وضع کند، مثل زنای با محارم. او می‌تواند تشخیص بدهد که چه کسی بعد از مرگ شایستهٔ چه عنوانی است و چیزهایی از این دست. آیا این نظام حکمرانی سیاسی مبتنی بر نوعی الهیات که حاکم خداست، شما را یاد چیزی نمی‌اندازد؟ یا فقط ذهن من دچار نوعی انحراف است؟ حالا یک نکتهٔ انحرافی را هم مطرح کنم. عبارت شاهنشاه یعنی شاه شاهان، عبارتی‌ست که ریشه در الهیات دارد. شاهنشاه کسی‌ست که به‌جهت داشتن فرهٔ ایزدی و به‌خواست اهورامزدا شاه است. این عبارت در الواح باقیماندهٔ هخامنشی صریحاً آمده، مثلاً کتیبهٔ داریوش. اجازه دارم یک نکتهٔ انحرافی دیگر هم عرض کنم؟

بله، حتماً، بفرمایید.

یک روز نیچه خبر مهمی را اعلام کرد. آقایی را روایت کرد که آمد سر بازار و چهارپایه‌ای زیر پایش گذاشت و گفت خدا را کشته و خلاص. بعد از اعلام مرگ خدا، نیچه از چیزی که خیلی می‌ترسید، نهیلیسم بود. می‌ترسید بی‌خدایی باعث بی‌معنایی عمیقی بشود. من علاوه بر این، احساس ترس دیگری هم دارم. گمان می‌کنم خلأ قدرت ایجادشده ناشی از شهادت خدا، مسابقهٔ جدیدی را هم به وجود آورده؛ اینکه خیلی‌ها دوست دارند خدا باشند. همه‌چیز برای خودشان مباح باشد و قانون را برای دیگر ساکنان کرهٔ زمین و اگر بتوانند، دیگر کرات آسمانی وضع کنند. اجازه دارم یک نکته انحرافی دیگر هم عرض کنم؟

بفرمایید…

ناصرالدین شاه که مسلمان شیعه بود، می‌خواست با دو خواهر هم‌زمان ازدواج کند. خب، مطابق قرآن این کار حرام است، اما او موفق شد. جزئیاتش را نمی‌دانم چطوری، اما او موفق شد. اجازه دارم یک نکتهٔ انحرافی دیگر هم عرض کنم؟

می‌توانیم اجازه ندهیم؟…

قول می‌دهم آخری‌اش باشد. فِرَکتال یک اصطلاح رایج در ریاضیات است؛ به نوعی الگوهای تکرارشونده گفته می‌شود. اگر الگو در مقیاس‌های مختلف خود را تکرار کند،‌ یعنی کوچک‌تر یا بزرگ‌تر شود، اما شکلش حفظ شود، به آن می‌گویند فرکتال. مثلاً کلم بروکلی خیلی فرکتال‌وارگی دارد.

رمان شما با چند صدای روایی مختلف، راوی نویسنده/پسر، مونولوگ‌های شمر، به‌عنوان خدا، و روایت فرحان، پیش می‌رود و از همان فصل اول با شکستن روایت معمول آغاز می‌شود و خدا در همان چند سطر ابتدای فصل نخست، خودش را شمر معرفی می‌کند. چگونه توانستید این صداهای متضاد و گاه متعارض را مدیریت کنید و هدف شما از این چندصدایی و ساختار روایی گسسته چه بوده است؟

راستش یک آقایی در روسیه بود به اسم باختین. او فکر می‌کرد رمان باید مثل کارناوال باشد. ایشان این فکر را در ذهن من انداخت. او مدام زیر گوش من می‌گفت رمان یعنی پلی‌فونی و چندصدایی. نه اینکه رمان‌نویس قرار باشد نمایندگی یک ایده یا یک نظام را به عهده بگیرد. بلکه باید بتواند چند نوع نگاه مختلف و بعضاً متضاد را در رمان خود مدیریت کند. او اسم این کار را دیالوگیسم گذاشته بود. راستش آن مرد روسی، فکر عجیبی داشت که بعداً خیلی‌ها را در نظریهٔ رمان گرفتار کرد. او مدام می‌گفت رمان قرار نیست منبر نویسنده باشد تا یک حقیقت واحد را اعلام کند. به‌نظر او رمان باید جایی باشد که صداهای مختلف بتوانند کنار هم زندگی کنند؛ صداهایی که هر کدام جهان‌بینی خودشان را دارند و لزوماً هم با هم سازگار نیستند. او این وضعیت را با مفاهیمی مثل پلی‌فونی و دیالوگیسم توضیح می‌داد. یعنی رمان جایی‌ست که حقیقت از دل برخورد و گفت‌وگوی نگاه‌های مختلف بیرون می‌آید، نه از صدای واحدی که همه‌چیز را از بالا تعیین می‌کند. به‌همین دلیل هم او فکر می‌کرد نویسندهٔ رمان بیشتر شبیه مدیر یک صحنهٔ شلوغ است که باید بتواند چند صدای مختلف و حتی متضاد را در کنار هم نگه دارد، بدون آنکه یکی را کاملاً بر دیگری مسلط کند.

پدر در این رمان شخصیتی است که مدام می‌میرد و دوباره زنده می‌شود و در عین حال آرزوی مرگ دارد. این چرخهٔ مرگ و بازگشت چه معنایی برای شما دارد؟

یادتان هست راجع به مفهوم ریاضیاتی فرکتال و شکل کلم بروکلی برایتان عرض کردم؟ فکر کنم همان قدر کافی است. نیچه عبارتی دارد که می‌فرماید تصور کن جهان و زندگی تو دقیقاً با همین جزئیات، بارها و بارها، تا بی‌نهایت تکرار شود.

به‌نظر می‌رسد فرحان، شخصیت اصلی را همواره به‌سوی «بزرگ‌ترین» آرزوها و پروژه‌ها سوق می‌دهد. آیا این وسوسهٔ عظمت، نقدی بر نوعی ذهنیت در فرهنگ، تاریخ یا حتی شرایط کنونی کشور ماست؟

خب، ما یک زمانی برای خودمان امپراتوری‌ای بودیم. زمانی‌که ما ایران بودیم و کشور ایران، به‌معنای امپراتوری ایران بود. اسلام هم یک زمانی امپراتوری داشت. این وسط بسیاری از مردم که محصول تاریخی ایران و اسلام‌اند، یک نوستالژیای امپراتوری دارند. حاکمان ایران هم انگار کسر شأنشان می‌آمده فقط حاکم ایران باشند. از دورهٔ صفوی به‌بعد، عبارت «قبلهٔ عالم» خطاب به حاکمان باب شد و کلاً کمتر از عالمگیری و جهانگیری برای ملت افت داشت. همین چند سال پیش یک رئیس‌دولتی در ایران بود که مدیریت جهانی می‌کرد و «ولیّ امر مسلمین جهان» هم از القاب ثانویهٔ مقام رهبری در ایران تحت حکومت جمهوری اسلامی است.

حالا اگر کسی بپرسد چرا این میل به «وسوسهٔ عظمت» در زبان و خیال سیاسی ما این‌قدر تکرار می‌شود، شاید پاسخ ساده‌اش این باشد که حافظهٔ تاریخی ما هنوز با مقیاس امپراتوری فکر می‌کند، حتی وقتی واقعیت سیاسی مدت‌هاست در قالب یک دولت ملی تعریف می‌شود. یعنی تخیل قدرت هنوز جهانی است، اما جغرافیای واقعی محدود شده است. این شکاف میان خاطرهٔ امپراتوری و واقعیت دولت مدرن، همان جایی‌ست که این‌همه عنوان‌های بزرگ، خطاب‌های جهان‌شمول و آرزوهای عالمگیر از آن بیرون می‌آیند. شاید مسئله نه خود این عناوین، بلکه ناتوانی ما در آشتی‌دادن تخیل تاریخی‌مان با واقعیت سیاسی زمانه است.

در رمان شما شخصیت‌هایی مانند شمر، حسین، یزید و حتی روایت عاشورا از زاویه‌ای کاملاً متفاوت مطرح می‌شوند. آیا هدف شما بازخوانی اسطوره‌هاست یا شکستن آن‌ها؟ مبنای فکری یا اعتقادی شما برای این ساختارشکنی و تفسیر مجدد یک رویداد بنیادین در تاریخ و مذهب چیست؟

راستش یک زمانی هم در فلسفه و ادبیات مد شد که به آدم‌هایی که نگاهشان با جهان رسمی جور درنمی‌آید، کمی با احترام بیشتری نگاه کنند. ژیل دلوز و فلیکس گاتاری از کسانی بودند که این ایده را جدی تر مطرح کردند. آن‌ها در کتاب «ضد ادیپ» می‌گفتند آن چیزی که ما در جامعهٔ مدرن به‌نام «عقل منظم» می‌شناسیم، اغلب محصول نظم‌های اجتماعی و اقتصادی است که می‌خواهند میل و تخیل انسان را در قالب‌های مشخص نگه دارند. از نگاه آن‌ها، آن چیزی که به‌طور استعاری «نگاه شیزوفرنیک» نامیده می‌شود، گاهی می‌تواند نوعی گسستن از همین نظم‌های بسته باشد؛ یعنی دیدنی که جهان را نه از مسیرهای ازپیش‌تعیین‌شده، بلکه از مسیرهای غیرمنتظره و آزاد تجربه می‌کند. برای همین در بعضی روایت‌های ادبی مدرن، این نوع نگاه گاهی اصیل‌تر به نظر می‌رسد، چون هنوز کاملاً در زبان رسمی قدرت و نظم اجتماعی حل نشده است. البته دلوز و گاتاری منظورشان بیماری بالینی نبود؛ بیشتر می‌خواستند بگویند ادبیات و هنر گاهی از همان جایی نیرو می‌گیرند که نگاه انسان از نظم‌های تثبیت‌شده فاصله می‌گیرد و راه‌های تازه‌ای برای دیدن جهان باز می‌کند. 

من در این رمان، سراسر رمان، تلاش کرده‌ام از هیچ مُد یا نگاه رسمی تثبیت‌شده له یا علیه چیزی پیروی نکنم. در بازسازی نظام اسطوره‌ای یا تخریب نظام اسطوره‌ای یا هر چیز دیگری، این تلاشم بوده. تا چه حد موفق بوده‌ام، نمی‌دانم و البته تلاشم نزد ایزد محفوظ باد.

تصویر حسینیهٔ عظیمی که با تکنولوژی روز جهان ساخته شده، یکی از صحنه‌های عجیب و فراموش‌نشدنی رمان است. ایدهٔ چنین مکانی از کجا آمد؟ در این حسینیه، گویی سوگواری و مناسک مذهبی به پروژه‌ای عظیم و حتی صنعتی تبدیل شده است. آیا این تصویر نوعی هشدار است؟ آیا نمادی از کشورمان ایران است؟

دروغ چرا! اگر به بعضی از سؤالات بخواهم جواب بدهم و نخواهم طفره بروم، باید داستانی را که نوشته‌ام، تفسیر کنم. خب من اصلاً این کار را دوست ندارم. البته ایراد از شما نیست. ایراد از من است. حتی استاد تازه‌مرحوم‌شده‌ای، نه‌تنها از توضیح و تفسیر کارهایش ابایی نداشت، بلکه گاهی حتی از گردانندگان مصاحبه گلایه می‌کرد که چرا کسی توجهش به فلان اتفاق در کارم توجه نکرد و منظورم را نپرسید. اما من دوست ندارم این کار را بکنم. بلکه خیلی ذوق می‌کنم وقتی تلاش خواننده برای فهم اثر و مشارکت او برای ساختن و بازسازی مدام معنا را ببینم. معنا چیزی نیست که من تولید کرده باشم و خواننده بخواهد آن را پیدا کند و بفهمد. معنا در یک واکنش متقابل بین متن و خواننده ساخته می‌شود و این تلاش نزد ایزد محفوظ باد. اما از سؤال شما می‌خواهم یک سوءاستفاده بکنم. وقتی می‌گویند «فرم همان معناست»، منظورشان این است که در هنر معنا مثل یک محتوا نیست که اول جایی آماده شده باشد و بعد داخل یک ظرف ریخته شود. خودِ شکل بیان، نحوهٔ روایت، ریتم جمله‌ها، زاویهٔ دید و ساختار اثر همان چیزی است که معنا را می‌سازد. اگر فرم عوض شود، معنا هم عوض می‌شود. یعنی در ادبیات و هنر، آنچه گفته می‌شود دقیقاً در همان شیوه‌ای است که گفته می‌شود. وقتی یک مراسم روضه و عزاداری برگزار می‌شود و همه‌چیزش به‌جز متن سرودها و شعرها، مثل یک جشن رقص با موسیقی الکترونیکی برلین است، مثل love parade یا این‌ها، این دیگر مناسک مذهبی نیست، بلکه یک پروژهٔ صنعتی و ظاهری و اخته و بریده از ریشه‌ها و ناشی از نگاهی برآمده از دلدادگی به یک توهم و سرابی از برلین و پاریس است تا کربلا و تهران. کاش لااقل تصور درستی از برلین و پاریس داشتند، نه توهمی کارتونی. این هم محصول سیاست‌های قبلهٔ عالم‌های پوشالی است که ادای اصالت در می‌آورند ولی چیزی جز حسرت غربی‌بودن یا تأییدِ مغرب داشتن ندارند. این یک نشانه از کل فهم قبله‌های عالم از زندگی در جهان امروز است. بنابراین جامعه‌هایی که محصول معماری یا در واکنش به این قبله‌های عالم ساخته می‌شوند، همین‌قدر ناساز و پوچ‌اند. 

ناصرالدین‌شاه به‌نوعی به‌عنوان سازنده یا پشتیبان پروژهٔ عظیم حسینیه معرفی می‌شود. چرا این شخصیت تاریخی را انتخاب کردید؟ در فصل‌های پایانی، ایدهٔ «ملکوت» به‌معنای «تکنولوژی» و ضرورتِ گرفتنِ «فرمان تکنولوژی از غرب» از سوی ناصرالدین‌شاه مطرح می‌شود که به‌دنبال مدیری مدبر و جوان برای «حسینیهٔ اعظم جهان» است. آیا این شخصیت تاریخی و پروژهٔ او، نمادی از یک ارادهٔ سیاسی خاص در جمهوری اسلامی، مانند رهبری پیشین، برای دست‌یابی به قدرت جهانی از طریق تکنیک و فناوری، نظیر جاه‌طلبی‌های هسته‌ای، و در عین حال حفظ ساختارهای سنتی است؟

متأسفانه فکر کنم در پاسخ به سؤال قبلی شما، برخلاف کاری که دوست دارم عمل کردم و دهن‌لقی و پرگویی من به‌علاوه هوش و ذکاوت شما باعث شد شما با این سؤال مچ من را بگیرید. فقط یادتان باشد که نباید با مصداق، مفهوم را محدود کرد. یعنی ناصرالدین‌شاه، قبلهٔ عالم، شاهنشاه و ولی امر مسلمین جهان، با همهٔ تفاوت‌هایشان، همه محصولات یک باغستان تاریخی‌اند. شما یک مصداق خیلی نزدیک و عینی را پیدا کردید، ولی این مفهوم به این مصداق خلاصه نمی‌شود. 

ضمناً دوست دارم اینجا اشاره‌ای به رمان دیگرم بکنم؛ «بلند شو قهرمان» که قرار است در چاپ دوم با نام «جبروت» چاپ شود. در این رمان سعی کرده‌ام نشان بدهم یک روحی هست، که شاید تمثّلش را بتوان در هیکلی به‌اسم آمریکای امروز یافت، که خود را خدا می‌داند. در همین رمانم هم هست که چطور این خدا، ملاک‌ها و ضوابط خود را به‌عنوان قوانینی بدیهی و جهان‌شمول به جهان عرضه و تحمیل می‌کند. آن‌طور که فوکو می‌گوید قوی‌ترین نوع تحمیل اراده، تحمیل نامرئی آن است، جوری که آدم خیال می کند این جزو طبیعت آدم بودن و بدیهی است. عرض کردم که من از نهیلیسم کمتر از مسابقه برای خدابودن می‌ترسم. خدا ما را از شر همهٔ خدایان محافظت کند. چه قبلهٔ عالم باشد، چه کسی که می‌خواهد برای مردم ایران، قبلهٔ عالم تعیین کند.

شمر در مونولوگ‌های خود بر لزوم «گردن‌گرفتن غرب و فروافکندنش» تأکید دارد و این را تنها راه عزت عرب می‌داند. این تقابل ایدئولوژیک و نظامی‌نگر با غرب که در رمان طرح می‌شود، تا چه اندازه بازتابی از شرایط کنونی ایران در مواجهه با جهان و تنش‌های منطقه‌ای، به‌ویژه شرایط جنگی و نظامی، است که در بطن رمان و در ذهن راوی جریان دارد؟

دقت کنید که همین شمر کشته و مردهٔ آن است که در بی‌بی‌سی دیده شود و تحویلش بگیرند. او تمام اعتبار خود را نظراً از همان‌جایی می‌گیرد که در ظاهر می‌خواهد علیهش لشگرکشی کند. بله! فهم من همین است. اساساً در رمان تا جایی پیش می‌رود که گویا مردمانی از ناصرالدین‌شاه و شمرش به ستوه آمده‌اند و می‌رسیم تا فصل بیست و هشتم. فصل بیست و هشتم، فصلی مسکوت است و متن ندارد. بعد از آن حسینیهٔ بزرگ ناصرالدین‌شاهی، که در هنگام نوشتن تردید داشتم اسمش را بگذارم تکیهٔ دولت یا همین عبارت حسینیهٔ ناصرالدین‌شاهی بیشتر مقصود را می‌رساند، حسینیه تبدیل می‌شود به مکانی برای اسکان اسرای مردم معترض سرکوب‌شده یا به‌نوعی زندان سرکوب‌شده‌ها و از جایی به‌بعد می‌گویند جایی برای اسکان اسیر نداریم و اسیر نگیرید و بکشید. من رمال و طالع‌بین نیستم. این‌همه زندانی عقیدتی و بعد هم کشته‌ها. این‌ها نیازی به رمالی ندارد. روشن است. ‌مسیری که رفته بودیم روشن بود. این مسیر خیلی طولانی است. شاید حتی مبدأ آن قدیمی‌تر از مبارزات مردم برای مشروطه در عهد قاجار باشد. ما مردمی هستیم که سال‌هاست بین دو گلهٔ گرگ محاصره شده‌ایم؛ گرگ استبداد متوهم ظل‌اللهی داخلی و نیروی طماع خارجی که چشمشان به غارت است. قسمت جالبش هم این است که مدام از دست این گرگ به آن گرگ پناه می‌بریم. در ماجرای مشروطه یک صحنهٔ عجیب هم داریم. وقتی فشار حکومت زیاد شد، گروهی از مشروطه‌خواهان رفتند و در باغ سفارت بریتانیا بست نشستند. یعنی برای اینکه از تعرض حکومت در امان باشند، به حریم یک قدرت خارجی پناه بردند و همان‌جا دربارهٔ قانون و مجلس حرف زدند. کم‌کم آنجا شبیه یک کلاس درس سیاست شد؛ سخنرانی، بحث و حتی آموزش مفاهیم مشروطه. تناقض ماجرا هم همین‌جا بود؛ جنبشی که می‌خواست قدرت شاه را محدود کند، در یکی از مهم‌ترین لحظه‌هایش زیر سایهٔ سفارت یک امپراتوری خارجی شکل گرفت.

راوی به نقطه‌ای می‌رسد که می‌گوید «ایستاده‌ام جایی فراسوی نیک و بد» و سپس خود را از «صلب پدر به زهدان مادر» منتقل می‌کند. آیا این تولد دوباره به‌سوی تبدیل‌شدن به «ابرمرد»، همان راه «رستگاری» است که فرحان به او وعده می‌دهد، یا تنها یک چرخهٔ مجدد از رنج و پوچی است؟

عرض کردم یک‌بار. یعنی از دهنم در رفت. نیچه عبارتی دارد که می‌فرماید تصور کن جهان و زندگی تو دقیقاً با همین جزئیات، بارها و بارها، تا بی‌نهایت تکرار شود. حالا این فلاح و رستگاری است یا پوچی و رنج باشد به عهدهٔ شارحان. به‌هرحال متن داستان وقتی معنادار می‌شود که خواننده در آن تساهم داشته باشد.

راوی خود را یک «بازندهٔ ابدی» می‌داند و از منطق رسانه و بی‌ارزشی هنر در دنیای شبکه‌های اجتماعی انتقاد می‌کند. جایگاه و نقش نویسندگی و داستان‌نویسی در جهان امروز از نگاه شما چیست؟

تازگی‌ها فیلمی دیدم به اسم « ماه آبی» یا همان « Blue Moon». به همه توصیه می‌کنم آن را ببینند. فکر می‌کنم داستان‌نویسی به آن معنایی که در ذهن من است، دارد به یک امر موزه‌ای تبدیل می‌شود؛ عتیقه و باارزش است، اما از زندگی‌ها بیرون رفته. مثل آفتابهٔ مسی مادربزرگ که ارزشمند است، ولی حتی دیگر توی توالت‌ هم جا ندارد و از گنجه‌ای به گنجهٔ دیگر به ارث می‌رود. مفهوم هنر به زینت‌المجالس و سرگرمی تبدیل شده که البته برای خالی‌نبودن عریضه، اسانسی از احساسات و مفاهیمی که از منظر عمومی عمیق و اصیل محسوب می‌شود، به آن می‌زنند. نه اینکه قبلاً این مسئله نبود، ولی حالا به‌لطف نتفلیکس و اچ‌بی‌او و اینستاگرام و پلتفرم‌ها و الگوریتم‌های مشابه، خیلی شدتش بیشتر شده. به این موضوع زیاد فکر می‌کنم و خیلی برایم دردناک است. اما چه کار می‌شود کرد… 

فکر می‌کنید خوانندهٔ ایرانی ممکن است امروز این رمان را متفاوت از زمانی که آن را نوشتید، بخواند و درک کند؟

من هم مثل هر آدمی اگر خیلی خوب و باهوش باشم، فرزند زمان خویشم و این فرزند زمان خویش‌ بودن چیز کمی نیست. کسی که فرزند زمان خویش باشد، حداقل توانسته از دام مدها و فشن‌ها و افکاری که سلطهٔ خود را به‌دلیل استقبال و عنایتی که دارند و روزگاری هم احتمالاً بسیار تر و تازه بوده‌اند، خلاص کند. فرزند زمانه یعنی نیما، که فهمید در عصر او دیگر غزل و مثنوی زبان روز نیست. نیما توانست با زبان روزگار خودش شعر بگوید. این یعنی فرزند زمان خویش بودن. بنابراین من تلاشم که نزد ایزد محفوظ باد، این بوده که فرزند زمان خویش باشم. اما نکتهٔ دیگری هم هست که به‌نظرم مهم است. در طول مصاحبه هم گفتم، امیدوارم مصداق به مفهوم غلبه نکند. اگر غلبهٔ مصداق به مفهوم اتفاق نیفتد و البته باید متن طوری باشد و امیدوارم این‌طور شده باشد که دلالت بر بعضی مصادیق، کل فکر داستان را در خود نبلعد، آن وقت این رمان کوتاه ممکن است عمر بیشتری برای خوانده‌شدن داشته باشد. خواهیم دید چه خواهد شد. اما امیدوارم اگر این متن ارزش خواندن دارد، تا زنده‌ام ببینم چه خواهد شد. به‌هرحال خواهیم دید چه خواهد شد.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

خیلی ممنونم که با من گفت‌وگو کردید. گفت‌وگوکردن چیز خوبی است. به‌نظر من گفت‌وگوکردن باعث می‌شود بخش‌نامه‌ها صادر نشوند. ابطال دیکتاتوری با صدور بخش‌نامه‌های مونولوگ‌وار ضددیکتاتوری، به‌نظر من نه ممکن است و نه مطلوب. به‌نظر من فرهنگ گفت‌وگو رقیب فرهنگ بخش‌نامه است. ادبیات و مخصوصاً داستان خیلی قابلیت دارد که فرهنگ گفت‌وگو را شکل دهد. ادبیات با پلی‌فونی و دیالوگیسمی که باختین می‌گفت، رقیب جدی استبداد است. باز هم بابت گفت‌و‌گو تشکر می‌کنم.

ما هم از شما متشکریم که وقت باارزشتان را در اختیارمان گذاشتید.

*نسخهٔ چاپی این کتاب را می‌توان از کتاب‌فروشی پان‌به در داون‌تاون ونکوور، به‌صورت حضوری و آنلاین با امکان ارسال به تمام نقاط دنیا و همچنین از طریق وب‌سایت آمازون و دیگر کتاب‌فروشی‌های معتبر در کشورهای مختلف خریداری کرد.

نسخهٔ الکترونیکی این کتاب با فرمت ای‌پاب و چیدمان سیال متن روی پلت‌فرم‌های Apple ‌‌Books و Google Play Books تنها با یک کلیک در ۷۰ کشور جهان در دسترس است.

برای خرید نسخه‌های چاپی و الکترونیکی کتاب از لینک زیر دیدن کنید:

https://tr.ee/MyFatherKillsCaligula

نوشته «پدرم کالیگولا را می‌کشد»: روایتی از فروپاشی در چرخهٔ تکرار ابدی و نقد وسوسهٔ عظمت اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

عکس‌ها: امیرحسین رشیدی 

باخبر شدیم نمایش «تیرسیاس» که الهام‌گرفته از اعتراضات و جنبش‌های مردم ایران علیه سرکوب و نابرابری است، در روزهای ۷ و ۸ مارس در سالن پرزنتیشن هاوس، نورث ونکوور از سوی انجمن هنری بلک‌آوت ارائه خواهد شد.

به‌همین مناسبت فرصتی یافتیم تا با مهرآفرین بیگی، نویسنده و کارگردان این نمایش، گفت‌وگویی داشته باشیم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ تهیهٔ بلیت این نمایش از این لینک دیدن کنید:
https://www.blackouttheater.com/nextprojects/tiresias

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً در ابتدا برای خوانندگانی که کمتر با شما و کارتان آشنایی دارند، کمی دربارهٔ پیشنیهٔ هنری‌تان بگویید.

من فارغ‌التحصیل رشتهٔ ادبیات نمایشی از دانشگاه سورهٔ تهران در مقطع کارشناسی، و فارغ‌التحصیل رشتهٔ تئاتر و هنرهای صحنه‌ای از دانشگاه پاریس ونسن در مقطع کارشناسی ارشد هستم. فعالیت هنری‌ام را به‌عنوان بازیگر و نویسندهٔ تئاتر، رادیو و فیلم کوتاه از سال ۲۰۰۹ در ایران آغاز کردم و بعد به پاریس رفتم و در آنجا به‌همراه دانشجوهای فرانسوی و بین‌المللی و همچنین پیش‌کسوتان تئاتر ایرانی کارم را ادامه دادم. در حال حاضر، ساکن ونکوور هستم و به‌عنوان یک هنرمند مستقل فعالیت خودم را ادامه می‌دهم. اولین پروژهٔ هنری‌ام را در ونکوور با اجرای کوتاهی از همین متن در فستیوال استند در سال ۲۰۲۴ آغاز کردم و اجرای نمایش تیرسیاس در راستا و ادامهٔ آن خواهد بود.

در معرفی این نمایش آمده است که « تیرسیاس»، نمایشی تأثیرگذار، و الهام‌گرفته از اعتراضات و جنبش‌های مردم ایران علیه سرکوب و نابرابری است. چه شد که نام « تیرسیاس»، شخصیت اسطوره‌ای یونانی، و نه نامی از شخصیت‌های اسطوره‌ای ایرانی، را برای این نمایش برگزیدید؟

انتخاب این اسم از پیشینهٔ من در علاقه به ادبیات نمایشی یونان می‌آید. تیرسیاس، نام یک شخصیت اسطوره‌ای بسیار آشنا در آثار یونان باستان است که به‌دست یکی از خدایان براساس داوری‌ای که انجام می‌دهد، نابینا می‌شود ولی در عوض به او حکمت پیش‌گویی اعطا می‌گردد.

آیا این نمایش را پیش از اعتراضات خونین اخیر در ایران نوشته بودید، یا پس از آن؟

ایدهٔ این متن برای من از شروع جنبش مهسا در سال ۲۰۲۲ شکل گرفت که از قضا هم‌زمانی داشت با مهاجرت من به کانادا. روزهای بسیار سختی بود برای مردم ایران و بالطبع من به‌عنوان یک مهاجر تازه‌رسیده از یک طرف دست‌به‌گریبان شرایط جدید و چالش‌های مهاجرت بودم و از طرف دیگر نگران و مشوش از اتفاقات داخل ایران. یادم می‌آید که نوشتن این متن برای من کارکردی اعتراضی و در عین حال روان‌درمانی داشت. از طرفی احساس می‌کردم باید به‌نوعی دِینم را به آدم‌هایی که به خیابان رفتند ادا کنم و در عین حال نوشتن و گفتن از ایران به‌نحوی تسکینی بر روح زخم‌خوردهٔ خودم بود.

آیا این نمایشنامه اقتباسی است، یا صرفاً با الهام‌گرفتن از اعتراضات اخیر خودتان آن را نوشته‌اید؟

خیر، این متن اقتباس از اثر دیگری نیست و تنها با الهام از شخصیت‌های واقعی نوشته شده است. دختران و پسران شجاع ایران‌زمین که برای آزادی به خیابان رفتند، برای من تأثیرگذار بودند. حتی سعی کردم در گوشه‌گوشهٔ متن از دیالوگ‌های اصلی این شخصیت‌های واقعی وام بگیرم.

لطفاً بفرمایید چه مدت روی این نمایش کار و تمرین کرده‌اید؟ چه کسانی در به‌ثمررساندن این کار همراه شما بوده‌اند؟ 

​​نوشتن این نمایشنامه از دو سال پیش آغاز شده و همچنان در حین تمرینات هم دچار تغییر و تحول است. مخصوصاً تمام سعیمان بر این است که نمایش و داستان را به اتفاقات جدید پیش‌آمده در ایران هم پیوند بزنیم.

مسلماً کار در این شرایطِ بسیار سخت که همه تحت تأثیر کشتار هولناک در ایران قرار دارند و همچنان نگران وضعیت عزیزانشان در ایران‌اند، برای شما و همکارانتان بسیار دشوار بوده است. چطور توانستید بر این مشکلات فائق آیید و روی تمرینات تمرکز کنید.

در واقع شرایط بسیار سختی را پشت سر گذاشتیم و همچنان می‌گذرانیم. ما هم مانند بقیه خسته، سوگوار و خشمگین شدیم، احساس کردیم هر لحظه می‌خواهیم دست از زندگی و کار بکشیم. اما تصمیم گرفتیم ادامه بدهیم چون این کار برای ما فقط یک اجرای تئاتر نبوده، آیین مبارزه است برای ادامه‌دادن و ادای دینی است به سرزمینمان ایران. نکتهٔ دیگر اینکه به‌نظر من هنر همواره نجات‌بخش و درمانگر بوده است و تحت هیچ شرایطی نباید آن را حذف کرد.

با چه چالش‌های دیگری برای به‌ثمررساندن اجرای این نمایش روبه‌رو بوده‌اید؟

فکر می‌کنم مهم‌ترین چالشی که بر سر راه یک هنرمند مهاجر و مستقل است، پیداکردن گروه و فراهم‌کردن بودجهٔ مناسب است. با توجه به اینکه نمایش به زبان فارسی است، با محدودیت‌های بیشتری هم مواجه بودیم، که البته باید تشکر فراوان بکنم از گروه هنری بلک‌آوت و امیرنعیم حسینی عزیز که با حمایت‌هایشان این مسیر را برای من و گروهم هموار کردند.

اگر بخواهید یک پیام از این نمایش برای مخاطبان بگویید، آن چیست؟ 

این اجرا شما را دعوت می‌کند به تجربه و درک جهان از نگاه انسان‌های مبارزی که یک روز صبح از خانه بیرون رفتند و وقتی بازگشتند دیگر هیچ‌چیز مثل قبل عادی نبود. برای ساعتی یادمان می‌رود چه کسی هستیم و جای افرادی می‌نشینیم که شاید پیش از آن حتی از وجودشان بی‌خبر بودیم، اما هر کدام از ما می‌توانستیم جای آن‌ها باشیم. 

آرزویتان برای مردم ایران چیست؟

آرزو می‌کنم و ایمان دارم که به‌زودی سرزمین عزیزمان، ایران، را از دست این مزدوران اشغالگر پس می‌گیریم.

بعد از « تیرسیاس»، برنامه‌تان برای ادامهٔ فعالیت‌های تئاتری‌تان چیست؟

در حال حاضر در حال کارکردن بر روی یک متن دیگر با مضمون مهاجرت هستم که امیدوارم بعد از اتمام این اجرا به‌زودی آمادهٔ ارائه شود.

در پایان، ضمن سپاس دوباره از وقت شما برای این گفت‌وگو، اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

تشکر می‌کنم از مجلهٔ شما بابت مصاحبه و وقتی که برای من گذاشتید. و از تمام هم‌وطنان عزیزم خواهشمندم تا از گروه‌های هنری و آثارشان حمایت کنند. ما با وجود مشکلات و امکانات محدود با عشق کار می‌کنیم و تنها دلگرمی ما حضور شما برای به‌اشتراک‌گذاشتن این عشق با شماست.

نوشته «تیرسیاس»، ادای دِینی به سرزمینمان ایران و مبارزانی که برای آزادی‌اش به خیابان رفتند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در تاریک‌ترین روزهای تاریخ معاصر ایران و پس از کشتار بی‌رحمانهٔ چندین هزار از هم‌وطنانمان به‌دست سرکوبگران جمهوری، خبری منتشر شد مبنی بر ثبت «درخواست رسیدگی» به این جنایت بی‌سابقه در دیوان کیفری بین‌المللی از سوی یک سازمان غیرانتفاعی ثبت‌شده در کانادا. با توجه به اهمیت این موضوع و پرسش هایی که پیرامون این اقدام مطرح شده بود، بر آن شدیم تا با مسئولان این نهاد غیرانتفاعی گفت‌وگویی داشته باشیم.

در گفت‌وگوی پیشِ رو، نازلی صدقی، حقوق‌دان و عضو هیئت‌مدیرهٔ «یک کلمه»، از چیستی و چرایی این شبکه، فلسفهٔ نام‌گذاری آن، ساختار عضویت، و نیز اقدام اخیر این مجموعه در ارائهٔ «درخواست رسیدگی» به دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) دربارهٔ وقایع ایران سخن می‌گوید؛ اقدامی که از نگاه او، هم‌زمان یک مسیر حقوقی پیچیده و یک مطالبهٔ سیاسی-اجتماعیِ نیازمند پیگیری مستمر است.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و بفرمایید شبکهٔ «یک کلمه» از چه زمانی آغاز به کار کرده، با چه هدفی شکل گرفته و اعضای آن چه کسانی هستند؟

من نازلی صدقی هستم. سابقهٔ فعالیت حرفه‌ای‌ام در حوزهٔ وکالت و حقوق در ایران بوده و اکنون به‌عنوان حقوق‌دان و عضو شبکهٔ «یک کلمه» فعالیت می‌کنم.

شبکهٔ «یک کلمه» که گاه از آن با عنوان «شبکهٔ وکلای یک کلمه» نیز یاد می‌شود، حدود یک سال پیش به‌صورت رسمی ثبت شد، هرچند فعالیت‌های ابتدایی آن اندکی پیش از ثبت رسمی آغاز شده بود. انگیزهٔ اصلی ما راه‌اندازی مجموعه‌ای از پروژه‌ها بود که خروجی آن‌ها، در نهایت، به آموزش عمومی و نیز آموزش تخصصی برای حقوق‌دانان و همکاران این حوزه منتهی شود.

با این‌حال، اگر بخواهم مأموریت کلان را در یک جمله خلاصه کنم، می‌گویم: «یک کلمه» با محوریت دموکراسی‌سازی برای ایران فردا فعالیت می‌کند. هر پروژه‌ای که تعریف می‌شود، چه ماهیت آموزشی داشته باشد و چه پروژه‌ای اجرایی و عملیاتی باشد، در نهایت در راستای همین هدف کلان طراحی شده است.

وجه تسمیهٔ «یک کلمه» چیست؟ این نام از کجا می‌آید؟

پرسش بسیار مهمی است. «یک کلمه» الهام‌گرفته از رسالهٔ معروف مستشارالدوله در دورهٔ مشروطیت است؛ رساله‌ای که نام آن «یک کلمه» بود و آن یک کلمه، «قانون» بود.

در واقع، یکی از ایده‌های محوری انقلاب مشروطه نیز همین بود: اینکه «قانون»، یا دقیق‌تر، «حاکمیت قانون» (Rule of Law)، بر جامعه و ساختارهای سیاسی و حکومتی حاکم شود. ما نیز از همان ایده الهام گرفتیم و نام شبکه را «یک کلمه» گذاشتیم تا یادآور این باشد که هر پروژهٔ اصلاحیِ پایدار، نیازمند بازگشت به اصول بنیادینِ حاکمیت قانون است.

آیا «یک کلمه» به‌عنوان سازمانی غیرانتفاعی در کانادا ثبت شده است؟

بله، این مجموعه به‌صورت فدرال در کانادا ثبت شده و ماهیت غیرانتفاعی دارد.

شما در این مجموعه چه نقشی دارید؟

من از اعضای هیئت مؤسس هستم و در هیئت‌مدیره نیز فعالیت می‌کنم.

آیا از چهره‌های حقوقی شناخته‌شده نیز با شما همکاری دارند؟ مثلاً دیدیم در پست‌هایی که به اشتراک گذاشته‌اید، نام پروفسور پیام اخوان مطرح شده است. آیا ایشان عضوی از مجموعهٔ شما هستند؟

پروفسور پیام اخوان به‌صورت رسمی در اسناد و مدارک سازمانی عضو هیئت‌مدیره نیستند، اما از حقوق‌دانان برجسته‌ای‌اند که همکاری نزدیک و همراهی مؤثر با «یک کلمه» دارند. سیاست‌گذاری رسمی مجموعه در سطح هیئت‌مدیره انجام می‌شود، اما همکاری علمی و تخصصیِ افراد برجسته برای ما بسیار ارزشمند است.

اگر ممکن است اعضای ثابت هیئت‌مدیره را معرفی کنید.

در حال حاضر اعضایی که وضعیت حضورشان تثبیت شده است، عبارت‌اند از: آقای سعید دهقان که مدیرعامل «یک کلمه» محسوب می‌شوند، آقای محمد اولیایی‌فرد، از وکلای شناخته‌شدهٔ حقوق بشری، و آقای بهنام دارایی‌زاده که علاوه بر فعالیت‌های حقوق بشری، عضو هیئت‌مدیره نیز هستند. 

سازوکار عضویت در شبکه چگونه است؟ آیا فقط وکلای کانادایی یا حقوق‌دانان می‌توانند ملحق شوند؟

نازلی صدقی: ما دو بخش اصلی داریم. بخش نخست، حقوق‌دانان‌اند؛ به‌معنای عام: کسانی که در ایران وکیل‌اند، یا در کانادا وکیل‌اند، یا تحصیلات حقوقی دارند، اما لزوماً پروانهٔ وکالت ندارند.

بخش دوم، کنشگران مدنی و فعالان اجتماعی‌اند؛ چه در داخل ایران و چه در خارج از کشور. به‌همین دلیل است که گاه تأکید می‌کنیم بهتر است گفته شود «شبکهٔ یک کلمه» نه صرفاً «شبکهٔ وکلای یک کلمه»، زیرا کنشگرانی در کنار حقوق‌دانان با ما همکاری دارند که در همین یک سال نقش‌های مهم و اثرگذاری ایفا کرده‌اند.

به موضوع اقدام اخیر شما برسیم. بسیاری تصور می‌کنند تنها دولت‌ها یا کشورهای عضو می‌توانند در دیوان کیفری بین‌المللی طرح شکایت کنند. درحالی‌که شما به‌عنوان سازمانی غیرانتفاعی اقدام کرده‌اید. این موضوع چگونه ممکن است؟

ابتدا لازم است یک اصلاح واژگانی انجام دهم: اصطلاح «شکایت» در اینجا دقیق نیست. در ادبیات عمومی، واژهٔ «شکایت» رایج است، اما در چارچوب دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) سازوکار اصلی «درخواست رسیدگی» است.

دیوان ساختاری دارد که به اشخاص حقیقی، سازمان‌های مردم‌نهاد و نیز دولت‌ها اجازه می‌دهد «اطلاعات و درخواست» ارائه دهند تا دادستان بررسی کند که آیا شرایط لازم برای ورود به مرحلهٔ رسیدگی فراهم است یا نه. حتی اگر دولتی هم درخواست ارائه کند، باز این دادستان است که باید احراز کند موضوع در صلاحیت دیوان قرار می‌گیرد و شرایط حقوقی بر اساس اساسنامهٔ رم برقرار است یا خیر.

به‌بیان ساده، شما در ICC «طرح شکایت» به‌معنای مرسوم ندارید؛ بلکه «اطلاع‌رسانی و ارائهٔ درخواست بررسی» دارید و این دادستان است که پس از بررسی، تصمیم می‌گیرد آیا پرونده وارد فرآیند رسمی شود یا نه.

آیا پیش‌تر نمونه‌هایی وجود داشته که بدون حمایت رسمی یک کشور، سازمان‌های مردم‌نهاد بتوانند موضوعی را مطرح کنند و دیوان وارد بررسی شود؟

در عمل، مواردی بوده که بدون ارجاع مستقیم کشورها، دادستانی وارد بررسی شده است. اما باید توجه داشت که «مسیر حقوقی» برای ایجاد صلاحیت اهمیت دارد. در برخی پرونده‌ها، شورای امنیت سازمان ملل مسیر را باز کرده است؛ در برخی دیگر، شرایط صلاحیتی از طریق عناصر دیگر فراهم شده است.

مهم این نیست که «چه کسی درخواست را ارائه می‌دهد»، مسئلهٔ اصلی این است که دادستان بتواند صلاحیت دیوان را برای ورود به بررسی احراز کند. این فرآیند، پیچیده است و لازم است انتظارات عمومی را واقع‌بینانه مدیریت کنیم: این مسیر بن‌بست نیست، اما بسیار پیچیده و زمان‌بر است.

در وضعیت کنونی ایران، چالش اصلی چیست؟

چالش محوری ما «صلاحیت» است. یعنی ممکن است دیوان اساساً وارد مرحلهٔ رسیدگی نشود، اگر که نتواند از منظر حقوقی صلاحیت خود را احراز کند.

در عین حال، این نکته مهم است که بعضی مسیرها می‌تواند به تقویت بحث صلاحیت کمک کنند. برای مثال، وقتی مقامات یک کشور عضو اساسنامهٔ رم اعلام می‌کنند که شهروندان‌شان در یک رویداد آسیب دیده یا کشته شده‌اند، ممکن است مسیرهای حقوقیِ مشخص‌تری ایجاد شود. اما باز هم تأکید می‌کنم همه‌چیز به ارزیابی دادستان و سپس سازوکارهای داخلی دیوان بستگی دارد.

با وجود پیچیدگی‌هایی که به آن‌ها اشاره کردید، چرا تصمیم گرفتید درخواست رسیدگی ارائه کنید؟

چون وقتی یک درخواست منسجم، مستند و دقیق در دفتر دادستان ثبت می‌شود، آن دفتر مکلف است نفیاً یا اثباتاً پاسخ دهد و تصمیم بگیرد. این با وضعیتی که هیچ سند منظم و رسمی‌ای روی میز نیست، کاملاً متفاوت است.

از سوی دیگر، ما از ابتدا هدفمان صرفاً ثبت یک درخواست و رهاکردن آن نبود. می‌دانستیم این مسیر، حواشی و فشارهای زیادی دارد. اما برای ما مهم بود که یک «مطالبهٔ حقوقیِ صورت‌بندی‌شده» ایجاد کنیم تا بتوان آن را در مسیرهای دیگر، ازجمله مسیرهای سیاسی و رسانه‌ای، نیز پیگیری کرد.

در کنار درخواست رسیدگی، چه نوع اسناد و مدارکی ضمیمه شد؟

ما اسناد را در سه دستهٔ اصلی طبقه‌بندی کردیم.

دستهٔ نخست، مدارکی بود که از منابع درمانی به ما رسید و به‌هیچ‌وجه قابلیت انتشار عمومی نداشت. این تصاویر از نظر انسانی بسیار دردناک و از نظر امنیتی نیز حساس بود.

دستهٔ دوم، مدارکی بود که پیش‌تر در فضای عمومی منتشر شده بود، اما ما آن‌ها را دوباره بررسی و به‌صورت هدفمند انتخاب و مرتب کردیم؛ یعنی از پراکندگی خارج کردیم و در چارچوب یک گزارش منظم و حقوقی قرار دادیم.

دستهٔ سوم، گردآوری و ارجاع به گزارش‌ها و مطالب رسانه‌های معتبر جریان اصلی بود. ما با دقت، پوشش‌های رسانه‌ای را مرور کردیم، لینک‌ها را در متن گزارش آوردیم و تلاش کردیم به منابعی تکیه کنیم که برای ارزیابی‌های بین‌المللی قابل‌اتکاتر باشد.

با توجه به پیشرفت هوش مصنوعی و احتمال جعل محتوا، راستی‌آزمایی چگونه انجام شد؟

پرسش بسیار دقیقی است. ما به‌صورت مستقیم تیم فنی مستقلی برای راستی‌آزمایی دیجیتال در اختیار نداشتیم، اما رویکردمان این بود که از منابعی استفاده کنیم که فرآیندهای دقیق‌تری برای صحت‌سنجی دارند؛ به‌ویژه رسانه‌هایی که در استانداردهای حرفه‌ای شناخته می‌شوند.

در مورد مدارک حساس و غیرقابل‌انتشار نیز، منبع ارسال‌کننده و اعتبار آن مورد بررسی قرار گرفت. نهایتاً مسئولیت نهاییِ راستی‌آزمایی بر عهدهٔ سازوکارهای دیوان است، اما ما تلاش کردیم احتمال خطا را تا حد ممکن کاهش دهیم، هرچند ادعای «صفر» بودن خطا را نداریم.

پس از ثبت درخواست، چه اتفاقی افتاده و قدم بعدی چیست؟

ما تأییدیه‌ای دریافت کرده‌ایم که درخواست ثبت وارد سیستم شده است، اما هنوز برای دریافت بازخورد ماهوی بسیار زود است.

از نظر ما، تقویت این مسیر به چند عامل بستگی دارد: نخست، تکرار و تکثیر اقدام‌های مشابه از سوی دیگر سازمان‌های مردم‌نهاد. ما دست همکاری به‌سوی همهٔ حقوق‌دانان و فعالان دراز می‌کنیم تا این مطالبه تنها بر دوش یک مجموعه نماند.

دوم، ایجاد فشار سیاسی و رسانه‌ای منسجم؛ زیرا در عمل، حقوق و سیاست از یکدیگر جدا نیستند. شما ممکن است در متن لایحه، با منطق صرفاً حقوقی پیش بروید، اما برای اینکه یک نهاد بین‌المللی در فضای واقعی جهان امروز به حرکت درآید، فشار اجتماعی و رسانه‌ای می‌تواند نقش مهمی داشته باشد.

آیا امکان دارد دولت کانادا نیز به‌صورت رسمی از این مسیر حمایت کند؟

از نظر حقوقی، این امکان وجود دارد و از نظر عملی نیز ما آن را به‌عنوان یکی از مسیرهای مهم پیگیری می‌کنیم. با این‌حال، باید واقع‌گرا بود: چنین اقدام‌هایی غالباً «فعل سیاسی» محسوب می‌شود، نه صرفاً فعل حقوقی. یعنی نیازمند ارادهٔ سیاسی و همچنین فشار متمرکز از سوی جامعهٔ مدنی است.

کانادا در حوزهٔ حقوق بشر در مواردی پیشرو بوده، اما در برخی موارد نیز محافظه‌کارانه رفتار کرده است. به‌گمان من، تحولات روزهای آینده و میزان انسجام کنشگران و جامعهٔ مدنی در شکل‌دادن به مطالبه، اثر تعیین‌کننده خواهد داشت.

ما در روزهای اخیر شاهد بوده‌ایم که درخواست‌نامه‌هایی در سطح مجلس عوام تهیه‌شده و ارائه‌کنندگان خواهان اقدام دولت کانادا در مواجهه با جمهوری اسلامی شده‌اند، ولی در میان درخواست‌های اعلام‌شده از دولت، درخواستی برای بردن پرونده به دیوان بین‌المللی کیفری نبوده است. پیش از این، دولت‌های دیگر خواستار رسیدگی به پرونده‌های کشورهای ثالث در این دیوان شده‌اند. به‌عنوان مثال آفریقای جنوبی خواهان رسیدگی به پروندهٔ اسرائیل در جنگ نوار غزه شد یا گامبیا خواستار رسیدگی به کشتار مسلمانان روهینگیا در میانمار شد، با توجه به اینکه کانادا یکی از شهروندانش را هم در کشتارهای اخیر از دست داده است، آیا برنامه‌ای برای تهیهٔ درخواست‌نامه‌ای با حمایت آقای احساسی، نمایندهٔ ایرانی‌تبار مجلس، یا حتی نمایندگان دیگر ازجمله نمایندگان مناطق ایرانی‌نشین که ما هم در ونکوور داریم یا نمایندگان اپوزیسیون از دولت کانادا، برای حمایت از درخواست شما یا ارسال درخواست مستقل دارید؟

صددرصد، تهیهٔ درخواست‌نامه‌ای که کانادایی‌ها بتوانند آن را امضا کنند و این موضوع را از دولت بخواهند، عملی‌تر است و اتفاقاً در یکی دو روز گذشته در یکی از جلسات داخلی اعضای یک کلمه این موضوع مطرح شد، ولی من باز هم این موضوع را الان دوباره یادداشت کردم به‌خاطر اینکه امروز هم دوباره آن را پیگیری کنم که از ظرفیت نمایندگان پارلمانمان این استفاده را بکنیم و این پیشنهاد اتفاقاً پیشنهادی عملیاتی‌ست.

لطفاً کمی دربارهٔ پروژه‌های دیگر شبکهٔ یک‌کلمه توضیح بدهید.

در حال حاضر چند پروژهٔ فعال داریم که می‌توانم دربارهٔ سه مورد از آن‌ها صحبت کنم.

نخست، پروژهٔ «قانون ایران فردا» است. در این پروژه، ما بر تدوین یک «پیش‌نویس پیشنهادی» برای قوانین پایه در مجلس آیندهٔ ایران کار می‌کنیم. هدف این است که بخش‌های ایدئولوژیک و مذهبیِ قوانین موجود، ماده‌به‌ماده شناسایی شود و برای هر ماده، پیشنهاد اصلاحی ارائه شود: اینکه کدام ماده قابل‌حفظ است، کدام نیازمند اصلاح است و کدام باید لغو شود.

پیچیدگی این پروژه در آن است که از یک‌سو باید ساختارهای کارآمد موجود را حفظ کرد و از سوی دیگر، عناصر فقهی و شریعت‌محور را با دقت و مسئولیت از متن قانون خارج کرد؛ آن هم به‌گونه‌ای که جامعه بتواند آن را بپذیرد و در عین حال، بذر اصلاحات پیشرو نیز برای آینده کاشته شود. حتی در میانهٔ مسیر، ناگزیر شدیم از متخصصانی در فلسفهٔ حقوق و زبان‌شناسی کمک بگیریم تا زبان حقوقی از پیچیدگی غیرضروری به‌سمت ساده‌نویسی و فهم‌پذیری حرکت کند.

پروژهٔ دوم «دموکراسی دیجیتال» است. ما با الهام از تجربه‌هایی مانند تایوان، بارسلونا و برخی نمونه‌های دیگر، به‌دنبال مدلی هستیم که در آن، در کنار حفظ نهاد پارلمان، مردم بتوانند با استفاده از ابزارهای دیجیتال، در برخی تصمیم‌ها مشارکت مستقیم داشته باشند، به‌جای اینکه مشارکت سیاسی تنها به انتخابات هر چند سال یک‌بار محدود شود. این نوع مشارکت نیازمند تمرین گفت‌وگو، شنیدن یکدیگر و عادت‌دادن حکمرانان به شنیدن صدای مردم است.

پروژهٔ سوم، «آموزش و توانمندسازی زنان» است؛ با هدف تربیت زنانی که توان مدیریت و رهبری را در سطوح مختلف، از مدیریت‌های محلی تا نقش‌های سیاست‌گذاری، پیدا کنند. ما باور داریم توانمندسازی زنان، نه یک پروژهٔ جانبی، بلکه یکی از ستون‌های جامعهٔ آینده است.

اگر نکتهٔ پایانی‌ای دارید، خوشحال می‌شویم بشنویم.

نکتهٔ مهم برای من این است که درهای «یک کلمه» به روی تمام حقوق‌دانان و کنشگران باز است. ما دست یاری به‌سوی همه دراز می‌کنیم تا بتوانیم زیر چتر یک سازمان منسجم، فعالیت‌ها را متمرکزتر و مؤثرتر پیش ببریم، به‌ویژه با تمرکز بر ظرفیت‌هایی که در کانادا وجود دارد، اما محدود به کانادا نیز نیست.

هدف نهایی ما روشن است: آموزش، توانمندسازی و دموکراسی‌سازی برای ایران فردا؛ و هر پروژه‌ای که تعریف می‌شود، باید به این مقصد خدمت کند.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته «یک کلمه»؛ از حاکمیت قانون تا دموکراسی‌سازی برای ایران فردا؛ گفت‌وگو با نازلی صدقی، حقوق‌دان و عضو شبکهٔ «یک کلمه» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در طول سالیان انتشار مجلهٔ رسانهٔ همیاری و مدیریت صفحهٔ ورزش آن، افتخار داشته‌ام که با تعداد بسیاری از ورزشکاران، مربیان، قهرمانان و دست‌اندرکاران ورزش گفت‌وگو کنم. یکی از تجربیات شیرین، نگاه‌کردن به مسیر رشد بسیاری از این دوستان و دستاوردها و موفقیت‌های جدید آن‌هاست.

چهار سال پیش و در صد و چهل و هفتمین شمارهٔ رسانهٔ همیاری مورخ ۲۶ نوامبر ۲۰۲۱ گفت‌وگویی داشتم با استاد بزرگ کاراته، حمید اثنی‌عشری، یکی از برجسته‌ترین استادان کیوکوشین در جهان و از استادانی‌اند که شاگرد استاد بزرگ، ماسوتاتسو اویاما، ابداع‌کنندهٔ سبک کیوکوشین، بوده‌اند (این گفت‌وگو را در اینجا بخوانید). ایشان همچنین نمایندهٔ ارشد سازمان جهانی کیوکوشین کان کاراته در کانادا هستند و ریاست انجمن آمریکای شمالی و جنوبی این سازمان را هم به‌عهده داشته‌اند.

به‌تازگی باخبر شدم که استاد اثنی‌عشری با حضور در مسابقات جهانی توکیو موفق به دریافت درجهٔ دان ۸ در این رشته شده‌اند.

به‌همین مناسبت و برای آخرین شمارهٔ سال ۲۰۲۵ گفت‌وگوی دیگری با ایشان انجام داده‌ام که توجه شما را به آن جلب می‌کنم.

* * *‌ * *

با سلام خدمت شما استاد اثنی‌عشری گرامی، لطفاً بفرمایید مسابقات اخیر کی و در کجا برگزار شد؟

مسابقات جهانی کیوکوشین کان کاراته امسال در روزهای ۲۲ و ۲۳ ماه نوامبر در شهر توکیو برگزار شد. این مسابقات هر دو سال یک بار برگزار می‌شود و دورهٔ بعدی آن در سال ۲۰۲۷ و در ژاپن خواهد بود.

چه دسته‌های وزنی و سنی‌ای در این مسابقات بود؟

در قسمت مردان، از وزن منهای ۶۰ کیلوگرم شروع و‌ با اختلاف ۵ کیلوگرم تا وزن به‌اضافهٔ ۹۰ کیلوگرم دسته‌بندی شده بود. در قسمت بانوان، از وزن منهای ۵۰ کیلوگرم شروع و با اختلاف ۵ کیلوگرم تا وزن به‌اضافهٔ ۷۰ کیلوگرم گروه‌بندی شده بود.

در این مسابقات، افراد بالای ۳۵ سال سن هم به سه گروه سنی ۳۶ تا ۴۰، ۴۱ تا ۴۵ و ۴۶ تا ۵۰ سال تقسیم شده و در اوزان یادشده با هم به رقابت پرداختند.

آیا در این مسابقات قوانین خاص یا جدیدی وجود داشت؟

قوانین مسابقه فرق زیادی با گذشته نداشت. ضربهٔ دست به صورت ممنوع و تغییراتی جزئی در نحوهٔ دادن خطاها اعمال شده بود.

آیا امسال مسابقات کاتا یا فرم برگزار شد؟

مسابقات کاتا هم در قسمت مردان، هم در قسمت بانوان و همچنین پیش‌کسوتان برگزار شد.

آیا مسابقات شکستن اجسام سخت هم در این دوره وجود داشت؟

شکستن اجسام سخت فقط برای شرکت‌کنندگان کاتا و فقط چهار نفری که به مرحلهٔ نهایی می‌روند، انجام شد.

هر شرکت‌کننده می‌بایستی با ضربهٔ تیغهٔ دست، جلوی مشت، آرنج و تیغهٔ پا تختهٔ استاندارد ۱۵ در ۱۰ اینچی و ضخامت یک اینچی را بشکند. در صورت آوردن امتیاز مساوی در دورهٔ فینال، کسی که تخته‌های بیشتری را شکسته باشد به‌عنوان برنده اعلام می‌کنند. ضمن اینکه به فردی که بیشترین تخته را شکسته باشد، در آخر مسابقات جام داده می‌شود.

چند شرکت‌کننده و از چند کشور در این مسابقات حضور داشتند؟

حدود ۸۰۰ شرکت‌کننده از ۴۰ کشور مختلف در این دوره از رقابت‌ها حضور داشتند.

از کانادا چند نفر و به چه عنوانی در مسابقات حضور داشتند؟

از کانادا ۶ داور، ۶ مسابقه‌دهنده و ۳ مربی از شهرهای ونکوور، مونترآل، هلیفکس و مانکتون شرکت کردند. تنها یک مبارز از ونکوور توانست به مقام سومی در وزن خود دست یابد. تیم ما (ونکوور) شامل این افراد بود: امیرعلی دولتشاهی در قسمت کومیته که مقام سوم را کسب کرد، ملیسا فدرسپیل در قسمت کاتا، تاکا اوگاوا به‌عنوان مربی و اکبر پورشاده و بهمن رفیعی به‌عنوان داور در این مسابقات حضور داشتند. من هم به‌عنوان رئیس کمیتهٔ بین‌المللی سازمان کیوکوشین کان شرکت داشتم.

آیا کارگاه و سمیناری هم در کنار مسابقات برگزار شد؟

در روز قبل از مسابقات، یعنی روز جمعه، ۲۱ نوامبر، سمینار داوری برای داوران مسابقات برگزار شد و روز بعد از مسابقات، یعنی روز دوشنبه، ۲۴ نوامبر، سمینار تکنیک و‌ کاتا برگزار شد و‌ در آخر سمینار آزمون ارتقاء درجه برای مربیانی که واجد شرایط بودند، اجرا شد.

لطفاً در مورد ارتقاء درجهٔ خودتان بفرمایید. آیا فرد غیرژاپنی دیگری با چنین درجهٔ بالایی وجود دارد؟

در مراسم افتتاحیه، به من و دو نفر دیگر درجهٔ دان ۸ و عنوان هانشی شیهان اعطا شد. من و دو شیهان دیگر تنها افراد غیرژاپنی هستیم که به این درجه نائل شده‌ایم. برای اعطای این درجه در در کنار توانایی‌های فنی، فعالیت‌های جانبی در راستای گسترش سبک، توانایی رهبری ‌‌انجمن و محبوبیت عمومی و‌ شخصیت فردی به‌عنوان الگو برای دیگران، مواردی‌اند که مورد نظر قرار می‌گیرند.

سازمان کیوکوشین رویاما دارای چه جایگاهی در دنیاست؟

سازمان کیوکوشین کان کاراته به رهبری کایچو رویاما، یکی از فعال‌ترین و پرجمعیت‌ترین سازمان‌ها در میان دیگر گروه‌هاست. این سازمان در حال حاضر ۲۰۲ نماینده در ۵۲ کشور دارد که به‌نسبت سال گذشته رشد چشمگیری داشته و انتظار می‌رود که این رشد ادامه داشته باشد.

علاقه‌مندان یا کیوکوشین‌کارهای قدیمی چگونه می‌توانند با شما مرتبط شوند؟ کلاس‌های شما به چه شکل اداره می‌شود و مکان آن کجاست؟

کلاس‌های من در مجموعهٔ ورزشی YWCA برگزار می‌شود. در این کلاس‌ها، من در کنار موارد تکنیکی و قدرتی به موارد اخلاقی و انضباط شخصی تأکید فراوان اعمال می‌کنم. در واقع تأکید بر بودو (Budo Karate) دارم که در درازمدت تأثیر مثبتی بر کیفیت زندگی افراد خواهد داشت. 

علاقه‌مندان می‌توانند برای ارتباط با من به وب‌سایت www.kyokushinkan.ca مراجعه کنند.

نوشته مسابقات جهانی کیوکوشین و افتخاری دیگر برای کاراتهٔ ایران و کانادا‎ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

در ادامهٔ گفت‌وگوها با ورزشکاران و مربیان، در این شماره با آقای هادی رمضان‌پور آشنا می‌شویم. ایشان را برای اولین بار در یک جلسهٔ مربیگری فوتبال در کوکئیتلام ملاقات کردم.

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق ورزشی‌تان بگویید.

سلام، من هادی رمضان‌پور هستم، متولد سال ۱۳۶۴ در شهر زیبای شیراز. فوتبال را از دوران کودکی آغاز کردم؛ زمانی که بازی در کوچه و زمین‌های خاکی با توپ پلاستیکی ساده، بزرگ‌ترین تفریح ما بود. با گذشت زمان و علاقهٔ شدید به فوتبال، مسیرم به تیم‌های باشگاهی استان فارس باز شد. در تیم‌های جوانان دنای شیراز و سپس تیم بزرگسالان لیگ استان فارس بازی کردم.

در دوران دانشجویی نیز به‌عنوان بازیکن تیم دانشگاه آزاد شیراز در مسابقات منطقهٔ یک کشور شرکت داشتم. افتخار دارم که همراه با این تیم دوبار قهرمان منطقهٔ یک کشور و یک‌بار هم قهرمان مسابقات دانشجویان ایران شدیم.

پس از مهاجرتم به کانادا، مسیر من از بازیکنی به مربیگری تغییر کرد. از سال ۲۰۲۳ فعالیت مربیگری را در آکادمی متروفورد کوکئیتلام (Coquitlam Metro-Ford Soccer Club) در ردهٔ زیر ۱۵ سال آغاز کردم. این آکادمی از معتبرترین مجموعه‌های فوتبالی در منطقهٔ ونکوور بزرگ است. از سال ۲۰۲۵ نیز افتخار این را داشته‌ام که به‌عنوان مربی تیم زیر ۱۳ ساله‌های Burnaby FC و هم‌زمان مربی تیم Taj Coquitlam فعالیت کنم.

چه شد که به فوتبال علاقه‌مند شدید؟

علاقهٔ من به فوتبال از دوران کودکی و از همان بازی‌های خیابانی با توپ پلاستیکی شروع شد. در آن دوران، هیچ‌چیز به‌اندازهٔ دویدن روی زمین خاکی و زدن گل به دروازه‌های سنگی برایم لذت‌بخش نبود. فوتبال برای من فقط یک بازی نبود، بلکه به‌مرور به بخشی از هویت و زندگی‌ام تبدیل شد. کم‌کم در زمین‌های فوتسال و بعد چمن شروع به بازی کردم. بازی حرفه‌ای را از تیم جوانان دنای شیراز شروع کردم که در لیگ شیراز و استان بازی می‌کرد. آن زمان بازیکنان زیادی در لیگ شیراز بودند ازجمله امیدرضا روانخواه و غلامرضا رضایی و…

در کدام پست بازی می‌کردید و پست مورد علاقهٔ شما کدام است؟

در دوران بازیگری، معمولاً در پست‌های هافبک مرکزی، هافبک هجومی و مهاجم دوم بازی می‌کردم. اما پست مورد علاقه‌ام همیشه هافبک هجومی بود، چون در این پست می‌توانستم هم نقش بازی‌ساز را داشته باشم و هم در گلزنی سهمی داشته باشم.

بهترین و بدترین خاطرهٔ ورزشی شما چیست؟

بهترین خاطرهٔ ورزشی من، بدون شک، قهرمانی تیم دانشگاه آزاد شیراز در سال ۱۳۸۵ است. آن سال در کنار بازیکنان بزرگی بازی می‌کردیم و سطح رقابت‌ها بسیار بالا بود. حس بالابردن جام و شادی جمعی تیم، لحظه‌ای است که هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود.

اما در مقابل، بدترین خاطره‌ام مربوط به سال ۱۳۸۶ است، زمانی‌که به‌دلیل آسیب‌دیدگی از ناحیه رباط صلیبی زانو مجبور شدم فوتبال حرفه‌ای را کنار بگذارم.

بازیکنان مورد علاقهٔ ایرانی و غیرایرانی شما چه کسانی‌اند؟

بازیکن ایرانی مورد علاقه‌ام علی کریمی است؛ فوتبالیستی با تکنیک بی‌نظیر، هوش تاکتیکی فوق‌العاده و صداقت در رفتار. او برای من نماد فوتبال ناب ایرانی است. علاوه بر بازی فوتبال جذابی که داشت در اخلاق و مردمی‌بودن هم همیشه زبانزد بوده است.

از بین بازیکنان خارجی، همیشه دیگو مارادونا را تحسین کرده‌ام. او فقط یک بازیکن نبود، بلکه یک هنرمند واقعی در زمین فوتبال بود؛ جادوگری به‌تمام معنا.

لطفاً کمی دربارهٔ فعالیت‌های ورزشی‌تان در کانادا و مراحل مورد نیاز برای مربیگری بفرمایید.

در کانادا، علاوه بر مربیگری رسمی در تیم‌های مختلف، در کارگاه‌ها و دوره‌های آموزشی مربیگری فوتبال شرکت کرده‌ام تا دانش و مهارت خود را مطابق با استانداردهای روز دنیا ارتقا دهم. همچنین در برنامه‌های آموزشی برای کودکان و نوجوانان به‌عنوان مربی داوطلب حضور داشته‌ام تا نه‌تنها مهارت‌های فنی را به آن‌ها یاد دهم، بلکه ارزش‌هایی مانند کار تیمی، احترام و روحیهٔ ورزشی را نیز منتقل کنم. 

در کانادا شما برای اینکه بتوانید از تیم‌های پایه شروع به مربیگری کنید، باید چهار دورهٔ آموزشی را به‌صورت آنلاین و عملی بگذرانید؛ دوره‌های active start‏، learn to train‏، fundamental و soccer for life. هرکدام از این دوره‌ها مختص گروه سنی خاصی است؛ از ۶ تا ۱۸ سال. بعد از گذراندن این دوره‌ها باید برای c-diploma اقدام کنید. در کانادا برای کسب تجربهٔ بیشتر اغلب باید به‌صورت داوطلبانه فعالیتتان را شروع کنید. 

علاقه‌مندان چطور می‌توانند با شما در ارتباط باشند؟

از طریق صفحهٔ اینستاگرام من به آدرس: ‎@Coach_hadi1

فوتبال ایران و کانادا را چگونه مقایسه می‌کنید؟

فوتبال ایران پر از شور، احساس و استعداد ذاتی است. بازیکنان ایرانی از نظر تکنیک فردی و انگیزه فوق‌العاده‌اند، اما متأسفانه کمبود امکانات، ضعف در برنامه‌ریزی و تفکر نتیجه‌محور، مانع پیشرفت پایدار شده است.

در مقابل، فوتبال در کانادا ساختارمندتر و حرفه‌ای‌تر پیش می‌رود. در اینجا تمرکز بیشتر بر لذت‌بردن از بازی، توسعهٔ مهارت‌ها و آموزش احترام در ورزش است. مربیان و والدین نقش بزرگی در رشد سالم بازیکنان دارند، و این فرهنگ برای من بسیار جالب و آموزنده بوده است.

آیندهٔ فوتبال ایران و کانادا را چگونه می‌بینید؟

به‌باور من، استعداد ذاتی بازیکنان ایرانی چیزی است که در کمتر کشوری دیده می‌شود، اما متأسفانه، نبود مدیریت علمی و زیرساخت‌های مناسب باعث شده بسیاری از این استعدادها شکوفا نشوند.

در سوی دیگر، فوتبال کانادا پس از حضور در جام جهانی اخیر، با رشد چشمگیری در سطح علاقه و سرمایه‌گذاری مواجه شده است. با برگزاری جام جهانی ۲۰۲۶ در کانادا، انتظار می‌رود که فوتبال در این کشور به‌سرعت رشد کند. این فرصت بزرگی است، به‌ویژه برای جوانان ایرانی‌تبار مقیم کانادا تا استعداد خود را نشان دهند و آینده‌ای درخشان در فوتبال این کشور بسازند.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته هادی رمضان‌پور: استعداد ذاتی بازیکنان ایرانی چیزی است که در کمتر کشوری دیده می‌شود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.