مریم و سپهر بعدازظهرها به کوچه می‌آیند؛ نه چون جایی برای رفتن دارند، بلکه چون ماندن در خانه، وقتی هنوز تمام انرژی کودکی در وجودشان مانده، سخت است.

کوچه باریک است. خودروها از کنارشان عبور می‌کنند و گاهی موتورسیکلتی وارد مسیر بازی‌شان می‌شود. جدول کنار خیابان برای آن‌ها چوب موازنه است و دیوار یکی از ساختمان‌ها، هم‌بازی‌ای که توپ را هر بار به سویشان برمی‌گرداند.

پشت یک کارگاه ساختمانی، تکه‌زمین خاکی نسبتاً صافی وجود دارد که دور آن را با سیم پوشانده‌اند. گوشه‌ای از حصار شکافی کوچک دارد؛ به‌اندازه‌ای که یک کودک بتواند از آن عبور کند. مریم و سپهر می‌دانند نباید وارد آن زمین شوند، اما بعضی روزها این کار را می‌کنند، چون تنها جایی‌ست که می‌توانند لی‌لی بکشند، کمی بدوند و برای چند دقیقه نگران خودروها نباشند.

خانواده‌هایشان از آستانهٔ در مراقب آن‌ها هستند و پیش از آنکه بازی واقعاً تمام شود، صدایشان می‌زنند که به خانه برگردند.

مریم و سپهر شاید هیچ‌وقت نگویند که یک زمین بازی می‌خواهند. شاید مریم بگوید دوست دارد توپشان دیگر میان خودروها نرود و سپهر آرزو کند کمی بیشتر بیرون بماند. آن‌ها چیزی را توصیف می‌کنند که در محله‌شان جایش خالی است، حتی اگر هنوز نامی برای آن نداشته باشند؛ یک جای امن برای بازی.

فاصله داریم، اما بی‌تفاوت نیستیم

هزاران کیلومتر میان زندگی بسیاری از ما و کوچهٔ مریم و سپهر فاصله است. بسیاری از ما در ونکوور یا دیگر شهرهای جهان زندگی می‌کنیم، اما بخشی از زندگی‌مان همچنان آن‌طرف فاصله مانده است؛ در تماس‌های خانوادگی، خاطرهٔ محله‌هایی که در آن‌ها بزرگ شده‌ایم و نگرانی برای کودکانی که هنوز از فرصت‌های سادهٔ دوران کودکی محروم‌اند.

ما نمی‌توانیم یک‌شبه به کوچهٔ مریم و سپهر برویم یا زمین خالی محله‌شان را به فضایی امن تبدیل کنیم، اما فاصله همیشه به‌معنای ناتوانی نیست. گاهی یک قدم کوچک در این‌سوی جهان می‌تواند بخشی از تغییری واقعی در سوی دیگر باشد.

کارزار «جایی برای بازی» با همین باور شکل گرفته است؛ حرکتی جهانی برای همراهی، فعالیت و جمع‌آوری کمک‌های مالی با هدف حمایت از ساخت زمین‌های بازی و فضاهای باز امن برای کودکانی که امروز جایی مناسب برای بازی ندارند.

در طول ماه اوت (آگست)، خانواده‌ها و افراد مختلف در ونکوور، ایران و دیگر نقاط جهان می‌توانند راه بروند، بدوند، دوچرخه‌سواری کنند یا شنا کنند و حرکت روزمرهٔ خود را به بخشی از یک هدف مشترک تبدیل کنند.

قرار نیست همه ورزشکار باشند یا رکوردی بشکنند. هدف فردی، طی‌کردن ۳۰ کیلومتر در طول یک ماه است؛ مسافتی که می‌تواند از پیاده‌روی خانوادگی، قدم‌زدن بعد از شام، دوچرخه‌سواری آخر هفته یا شنا شکل بگیرد.

هر کیلومتر یادآوری می‌کند که فاصله داریم، اما بی‌تفاوت نیستیم.

بازی فقط سرگرمی نیست

بازی یکی از اصلی‌ترین راه‌هایی است که کودکان از طریق آن جهان را می‌شناسند. آن‌ها هنگام بازی تعادل، اعتمادبه‌نفس، همکاری، حل مسئله و ارتباط با دیگران را یاد می‌گیرند. اما بازی زمانی می‌تواند آزاد و سازنده باشد که فضای آن امن باشد.

یک زمین بازی فقط چند تاب و سرسره نیست. فضایی است که به کودکان اجازه می‌دهد بدون ترس بدوند، زمین بخورند، دوباره بلند شوند، دوست پیدا کنند و بازی را ادامه دهند. چنین فضایی بخشی از نگرانی والدین را نیز کمتر می‌کند. مادر یا پدر می‌توانند برای چند لحظه، به‌جای مراقبت دائمی از خطرهای خیابان، بازی کودکشان را تماشا کنند.

زمین بازی به کودک می‌گوید: در این محله، جایی هم برای تو ساخته شده است.

چگونه همراه شویم؟

کارزار «جایی برای بازی» از اول تا پایان ماه اوت (آگست) ۲۰۲۶ برگزار می‌شود و برای خانواده‌ها و افراد در سراسر جهان باز است.

مشارکت‌کنندگان می‌توانند از طریق پلتفرم TRIBE26 به‌صورت فردی ثبت‌نام کنند یا یک تیم خانوادگی بسازند. فعالیت‌ها و کیلومترهای طی‌شده به تلاش جمعی تیم و کارزار اضافه می‌شوند. کودکان نیز می‌توانند با نظارت والدین حضور داشته باشند.

این یک مسابقه نیست. خانواده‌ای که مسیر بیشتری طی می‌کند، ارزشمندتر از خانواده‌ای نیست که فقط چند پیاده‌روی کوتاه انجام می‌دهد. ارزش این حرکت در حضور، تداوم و تصمیم ما برای بی‌تفاوت‌نماندن است.

افرادی که امکان شرکت در چالش حرکتی را ندارند نیز می‌توانند مستقیماً کمک مالی کنند یا پیام کارزار را با دیگران به اشتراک بگذارند.

کمک‌های جمع‌آوری‌شده برای ایجاد زمین‌های بازی و فضاهای باز امن برای کودکانی استفاده خواهد شد که امروز به چنین فضاهایی دسترسی ندارند. این حمایت می‌تواند هزینه‌هایی مانند آماده‌سازی زمین، تجهیزات بازی و ایمن‌سازی محیط را پوشش دهد.

بنیاد The Power of Play به‌عنوان شریک اصلی کارزار در این مسیر حضور دارد، TRIBE26 بستر ثبت‌نام و ثبت فعالیت‌ها را فراهم می‌کند و توتِمین به‌عنوان شریک رسانه‌ای، داستان و پیشرفت این حرکت را به مخاطبان بیشتری می‌رساند.

«رسانهٔ همیاری» نیز به‌عنوان شریک رسانه‌ای کارزار، در معرفی «جایی برای بازی» به جامعهٔ فارسی‌زبان ونکوور همراه این حرکت است. همیاری با انتشار داستان کارزار و معرفی روش‌های مشارکت کمک می‌کند جامعهٔ ایرانیان ونکوور نیز بخشی از این تلاش مشترک باشد.

یک خانواده، یک قدم، یک جای امن

ما نمی‌توانیم طی یک ماه تمامِ کمبودهای جهان را برطرف کنیم یا برای هر کودکی یک‌باره زمین بازی بسازیم. اما می‌توانیم از یک نقطه شروع کنیم.

می‌توانیم همراه خانواده قدم بزنیم، فرزندمان را به تیم اضافه کنیم، دوستی را دعوت کنیم، مسیر همیشگی‌مان را رکاب بزنیم، شنا کنیم، پیام کارزار را به اشتراک بگذاریم یا مبلغی برای ساخت یک فضای امن کمک کنیم.

هرکدام از این کارها به‌تنهایی ساده‌اند، اما وقتی کنار هم قرار می‌گیرند، می‌توانند چیزی واقعی بسازند.

شاید در پایان ماه اوت (آگست) هنوز هزاران کیلومتر میان ما و مریم و سپهر فاصله باشد، اما آن‌سوی فاصله، کودکانی یک قدم به داشتن جایی امن برای بازی نزدیک‌تر خواهند شد.

برای پیوستن به کارزار، تشکیل تیم خانوادگی و ثبت فعالیت‌ها به tribe26.app مراجعه کنید. امکان کمک مستقیم نیز از طریق tribe26.app/donate فراهم است.

فاصله داریم، اما بی‌تفاوت نیستیم.

نوشته جایی برای بازی؛ یک قدم از اینجا، برای کودکی آن‌سوی فاصله اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترانه وحدانی – نورث ونکوور

نورث ونکوور از روز شنبه ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۶ صاحب یکی از بزرگ‌ترین و پیشرفته‌ترین مجموعه‌های عمومی خود شد. «مرکز اجتماعی و تفریحی هری جروم» که می‌توان آن را یک مرکز فرهنگی‌‌-ورزشی چندمنظوره نیز دانست، پس از بیش از بیست سال برنامه‌ریزی، گفت‌وگو با شهروندان و اجرای پروژه، درهای خود را به روی مردم گشود.

این ساختمان با بیش از ۱۸۹ هزار فوت مربع فضای برنامه‌ریزی‌شده، اکنون بزرگ‌ترین مرکز تفریحی در سراسر نورث شور به شمار می‌رود و قرار است نه‌تنها محلی برای ورزش، بلکه فضایی برای گردهمایی، آموزش، فعالیت‌های هنری، ارتباط میان نسل‌ها و تقویت سلامت جسمی و اجتماعی ساکنان باشد. 

در مراسم افتتاح، لیندا بوکانان، شهردار نورث ونکوور، همراه با اعضای شورای شهر، ازجمله شروین شهریاری، از شهروندان استقبال کرد. برنامه‌های این روز شامل بازدید از بخش‌های مختلف ساختمان، اجرای زنده، نمایش فعالیت‌های ورزشی، بازی و برنامه‌های خانوادگی بود. چند اثر هنری عمومی نیز در جریان مراسم رونمایی شد که از آن میان می‌توان به پرتره‌ای از هری جروم، اثر یارد نیگوسو، و آثاری از هنرمندان محلی دیگر اشاره کرد. 

مرکزی برای همه، نه‌فقط ورزشکاران

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های مجموعهٔ جدید، کوشش برای ایجاد فضایی است که افراد با سن‌، پیشینه و توانایی‌های متفاوت بتوانند در آن احساس تعلق و آسایش کنند. ساختمان را شرکت معماری ونکووری HCMA Architecture and Design طراحی کرده است؛ شرکتی که در طراحی مراکز عمومی، فرهنگی و تفریحی تجربهٔ گسترده‌ای دارد.

در طرح این مرکز، فضای عمومی صرفاً راهرویی برای رسیدن به سالن‌های ورزشی نیست؛ بلکه خود بخشی از تجربهٔ محیط اجتماعی ساختمان محسوب می‌شود. ورودی‌های روشن، فضاهای باز، محل‌های نشستن و گردهمایی و ارتباط میان بخش‌های داخلی و بیرونی، مجموعه را به جایی برای دیدار، گفت‌وگو و لذت‌بردن از اوقات فراغت تبدیل کرده است.

پال فست، معمار اصلی پروژه، این مجموعه را طرحی برای یک نسل توصیف کرده است، مجموعه‌ای که می‌تواند نقش مراکز تفریحی را در شهر از نو تعریف کند. به‌گفتهٔ او، طراحی ساختمان از جغرافیا و طبیعت ویژهٔ نورث شور الهام گرفته و هدف آن تعیین معیارهای تازه‌ای برای دسترسی‌پذیری و مشارکت اجتماعی است؛ به‌گونه‌ای که هر فرد، صرف‌نظر از پیشینه یا توانایی جسمی، بتواند جای خود را در آن بیابد. 

مرکز جدید در پلاک ۱۳۰ خیابان بیست و سوم شرقی، در نزدیکی تقاطع خیابان لانزدیل، قرار دارد. بخش‌هایی مانند اتاق‌های چندمنظوره، استودیوی هنر، مرکز جوانان، فضای مرکزی ساختمان، سالن ورزشی و بخش‌های آمادگی جسمانی از ۲۷ ژوئیه برای استفادهٔ عمومی در دسترس قرار گرفته‌اند. فعالیت‌های آزمایشی و بدون ثبت‌نام در ماه اوت ادامه خواهد داشت و بیشتر برنامه‌های منظم از ماه سپتامبر آغاز می‌شود.

از استخر و پیست یخ تا استودیوی هنر و آشپزخانهٔ اجتماعی

تنوع امکانات مرکز هری جروم نشان می‌دهد که مفهوم «تفریح» در این پروژه بسیار گسترده‌تر از ورزش‌های معمول در نظر گرفته شده است.

پیست یخ مجموعه با ابعاد استاندارد لیگ ملی هاکی ساخته شده و تا ۵۰۰ تماشاگر ظرفیت دارد. این فضا برای هاکی، هاکی روی یخ معلولان، رینگت، اسکیت عمومی، لاکراس، هاکی با اسکیت چرخ‌دار و همچنین ورزش‌هایی که به سطح خشک نیاز دارند، قابل‌استفاده است.

در کنار پیست یخ، یک سالن ورزشی با ابعاد المپیکی، فضاهای وسیع تمرین در داخل و خارج ساختمان، هشت اتاق چندمنظوره، استودیوی هنر، بخش‌های ویژهٔ کودکان خردسال و نوجوانان، آشپزخانهٔ اجتماعی و فضاهای متعدد برای نشست و گردهمایی ساخته شده است. این ترکیب به مرکز امکان می‌دهد میزبان کلاس‌های ورزشی، برنامه‌های هنری، فعالیت‌های آموزشی، اردوهای کودکان، برنامه‌های سالمندان و رویدادهای اجتماعی باشد. 

مرکز ورزش‌های آبی مجموعه قرار است در پاییز، پس از تکمیل آزمایش‌ها، آموزش کارکنان و دریافت تأییدیه‌های بهداشتی لازم، فعالیت خود را آغاز کند. این بخش دارای یک استخر تفریحی با رودخانهٔ آرام، فواره‌ها و محوطهٔ بازی کودکان، یک استخر ۲۵ متری با ده خط شنا، سکوی شیرجهٔ سه‌متری، تخته‌های شیرجهٔ یک و سه‌متری و حوضچه‌های آب گرم است.

یک حوضچهٔ آب گرم برای همهٔ سنین و حوضچه‌ای جداگانه برای افراد بالای ۱۶ سال، همراه با اتاق بخار و سونای خشک، در این بخش پیش‌بینی شده است. رختکن‌ها و سرویس‌های بهداشتی جنسیت‌شمول نیز برای پاسخ‌گویی به نیازهای گوناگون کاربران طراحی شده‌اند. 

سامانهٔ تصفیهٔ آب استخر از فناوری کم‌مصرف و کم‌کلر استفاده می‌کند و بنا بر اعلام شهر نورث ونکوور، این مرکز تنها دومین مجموعه در کاناداست که به چنین سامانه‌ای مجهز می‌شود. در پیست یخ نیز سیستم تبرید با دی‌اکسیدکربن، امکان بازیابی پیشرفتهٔ گرما را فراهم می‌کند.

ساختمان همچنین گواهی طراحی بدون کربن شورای ساختمان سبز کانادا را دریافت کرده است. این گواهی به‌معنای فراهم‌کردن زیرساختی است که سیستم‌های انرژی ساختمان بتوانند در آینده نیز با فناوری‌ها و استانداردهای تازه سازگار شوند. 

فضای مرکز جدید نسبت به ساختمان پیشین ۵۲ درصد افزایش یافته است. مجموعهٔ پیرامونی آن، مرکز تازهٔ فعالیت‌های سالمندان «سیلور هاربر» را نیز در بر می‌گیرد؛ فضایی امروزی‌تر و دسترس‌پذیرتر که بخشی از برنامهٔ گسترده‌تر نوسازی این محدوده محسوب می‌شود. 

هری جروم که بود؟

نام این مجموعه یادآور یکی از برجسته‌ترین ورزشکاران تاریخ کانادا و یکی از چهره‌های ماندگار جامعهٔ سیاه‌پوستان این کشور است.

هری وینستون جروم در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۰ در شهر پرنس آلبرت استان ساسکاچوان به دنیا آمد و در نوجوانی همراه خانواده‌اش به نورث ونکوور نقل مکان کرد. او در دوران دبیرستان در چند رشتهٔ ورزشی، ازجمله بیسبال و فوتبال، فعالیت می‌کرد، اما سرعت استثنایی‌اش در دوومیدانی بود که خیلی زود توجه مربیان و رسانه‌ها را به خود جلب کرد. 

جروم در سال ۱۹۵۹، در ۱۸ سالگی، رکورد ۲۲۰ یارد مدارس کانادا را که ۳۱ سال پابرجا مانده بود، شکست. همین موفقیت زمینه‌ساز دریافت بورس تحصیلی از دانشگاه اورگن شد؛ جایی که زیر نظر بیل باورمن، یکی از مربیان تأثیرگذار تاریخ دوومیدانی، تحصیل و تمرین کرد. 

در سال ۱۹۶۰، جروم مسافت ۱۰۰ متر را در ده ثانیه دوید و با رکورد جهانی آن زمان برابر شد. یک سال بعد، با ثبت زمان ۹٫۳ ثانیه، رکورد جهانی ۱۰۰ یارد را تکرار کرد. او در ادامه نیز در چند مادهٔ انفرادی و امدادی رکوردهای جهانی را ثبت یا تکرار کرد و برای مدتی به‌طور هم‌زمان در میان رکوردداران ۱۰۰ متر و ۱۰۰ یارد جهان قرار داشت. منابع مختلف مجموع رکوردهای جهانی ثبت‌شده یا مساوی‌شدهٔ او را شش یا هفت رکورد ذکر کرده‌اند؛ تفاوتی که به شیوهٔ شمارش رکوردهای انفرادی، امدادی و رکوردهای تکرارشده مربوط است. 

راه موفقیت جروم، با وجود استعداد کم‌نظیرش، آسان نبود. او در بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع سال ۱۹۶۲ دچار آسیب‌دیدگی شدید عضلهٔ ران شد. شدت مصدومیت به‌اندازه‌ای بود که بازگشت او به سطح قبلی‌اش در ورزش بعید به نظر می‌رسید. با این‌حال، پس از جراحی و دوره‌ای طولانی از توان‌بخشی، دوباره به میدان بازگشت.

اوج این بازگشت در المپیک ۱۹۶۴ توکیو رقم خورد؛ جایی‌که جروم در مسابقهٔ ۱۰۰ متر به مدال برنز رسید. دو سال بعد، مدال طلای ۱۰۰ یارد بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع را در جامائیکا به دست آورد و در سال ۱۹۶۷ نیز در رقابت‌های پان‌آمریکن وینیپگ قهرمان ۱۰۰ متر شد. او در سه دورهٔ بازی‌های المپیک، در سال‌های ۱۹۶۰، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸، نمایندهٔ کانادا بود. 

فراتر از خط پایان

اهمیت هری جروم تنها به مدال‌ها و رکوردهایش محدود نمی‌شود. او در دوره‌ای به موفقیت رسید که ورزشکاران سیاه‌پوست در کانادا با تبعیض و داوری‌های ناعادلانه روبه‌رو بودند. بخشی از انتقادهایی که پس از ناکامی‌ها یا مصدومیت‌هایش متوجه او می‌شد، آشکارا یا به‌طور ضمنی رنگ‌وبوی نژادپرستانه داشت. بازگشت او و کسب مدال المپیک، پاسخی عملی به کسانی بود که توانایی یا اراده‌اش را زیر سؤال می‌بردند. 

جروم افزون بر ورزش، در رشتهٔ تربیت بدنی تحصیل کرد و مدتی در مدارس ریچموند و ونکوور به تدریس پرداخت. پس از پایان دوران قهرمانی نیز در توسعه و مدیریت ورزش آماتور فعالیت کرد و به‌ویژه بر افزایش مشارکت کودکان و نوجوانان در فعالیت‌های ورزشی تأکید داشت. او در برنامه‌های ملی و استانی ترویج ورزش نقش داشت و در سال‌های پایانی زندگی، برنامهٔ جوایز ورزشی نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا را هدایت می‌کرد؛ طرحی که هدفش تشویق دانش‌آموزان دبستانی به ورزش بود. 

جروم در سال ۱۹۷۰ نشان افتخار کانادا (Order of Canada) را دریافت کرد و یک سال بعد به تالار مشاهیر ورزش کانادا راه یافت. نام او بر مسابقات دوومیدانی، مجموعه‌های ورزشی و جوایز ملی متعددی نهاده شده و تندیس برنزی‌اش در پارک استنلی ونکوور قرار دارد. او در سال ۲۰۱۰ نیز به‌عنوان یک شخصیت دارای اهمیت تاریخی ملی به رسمیت شناخته شد. 

هری جروم در ۷ دسامبر ۱۹۸۲، در ۴۲ سالگی به‌دلیل خون‌ریزی مغزی ناشی از آنوریسم، در نورث ونکوور درگذشت، اما زندگی کوتاه او تأثیری ماندگار بر ورزش و جامعهٔ کانادا بر جای گذاشت.

ادامهٔ یک میراث

شعار هری جروم «هرگز تسلیم نشو» بود. شهردار نورث ونکوور در مراسم افتتاح گفت که روح همین شعار در پروژهٔ جدید حضور دارد؛ پروژه‌ای که پس از بیش از دو دهه برنامه‌ریزی و تلاش سرانجام به نتیجه رسیده است. 

نام‌گذاری این مرکز به‌افتخار او تنها یادبود یک قهرمان ورزشی نیست. امکانات گستردهٔ مجموعه برای کودکان، جوانان، سالمندان، ورزشکاران دارای معلولیت، هنرمندان و خانواده‌ها با بخش مهمی از میراث جروم پیوند دارد: این باور که ورزش و فعالیت اجتماعی باید در دسترس همگان قرار گیرد.

مرکز فرهنگی‌‌ورزشی هری جروم از یک‌سو یادگار سریع‌ترین گام‌های یکی از قهرمانان بزرگ کاناداست و از سوی دیگر، فضایی برای گام‌های تازهٔ نسل‌هایی است که در سال‌های آینده در آن شنا خواهند کرد، ورزش خواهند آموخت، هنر خواهند آفرید و یکدیگر را خواهند شناخت. شاید بهترین ادای احترام به هری جروم نیز همین باشد: ساختمانی زنده که نام او را نه‌فقط بر سردر خود، بلکه در فرصت‌هایی که برای رشد، مشارکت و امید فراهم می‌کند، زنده نگه می‌دارد.

نوشته «هری جروم»؛ خانه‌ای تازه برای ورزش، فرهنگ و پیوندهای اجتماعی در نورث ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این بنای یادبود که در «جک لاکس کورت» (Jack Loucks Court) واقع در شهر نورث ونکوور احداث خواهد شد، ادای احترامی ماندگار به تمامی جان‌باختگان خواهد بود و فضایی را برای تأمل، یادبود و تسلی همگانی فراهم خواهد کرد. در میان ۱۷۶ قربانی این فاجعه، ۵۵ شهروند و ۳۰ مقیم دائم کانادا حضور داشتند که هفت تن از آنان ساکن منطقهٔ «نورث شور» بودند.

به‌منظور اطمینان از اینکه این یادبود بازتاب‌دهندهٔ ارزش‌ها و آرمان‌های جامعه باشد، شهرداری نورث ونکوور از ساکنان منطقهٔ نورث شور، خانواده‌های جان‌باختگان این فاجعه و همچنین طراحان دعوت می‌کند تا برای عضویت در این «هیئت مشورتی یادبود» درخواست دهند.

پذیرفته‌شدگان در فرایند انتخاب تیم طراحی مشارکت خواهند داشت و دیدگاه‌های خود را در روند توسعهٔ طرح ارائه خواهند داد. لازم به ذکر است که اعضای این هیئت مستقیماً در ساخت یا طراحی فیزیکی اثر نقشی نخواهند داشت. هم‌زمان، «کمیتهٔ راهبری» متشکل از اعضا و مشاوران «انجمن خانواده‌های جان‌باختگان پرواز پی‌اس۷۵۲» به پشتیبانی از این پروژه و ارائهٔ راهنمایی به شهرداری ادامه خواهد داد.

اگر شما یا کسی که می‌شناسید مایل به درخواست عضویت یا دریافت اطلاعات بیشتر هستید، لطفاً از وب‌سایت cnv.org/PS752Memorial دیدن کنید.

همچنین می‌توانید برای اطلاعات بیشتر با شمارهٔ ۷۳۳۳-۹۸۳-۶۰۴ تماس بگیرید یا به آدرس memorial@cnv.org ایمیل بزنید.

برای دریافت کمک به‌زبان فارسی، لطفاً درخواست خود را از طریق ایمیل ارسال کنید و کارکنان با پشتیبانی زبانی پیگیری خواهند کرد.

نوشته فراخوان شهرداری نورث ونکوور برای جذب داوطلب در «هیئت مشورتی طراحی یادبود پرواز PS752» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در سال ۲۰۲۷، ششمین دورهٔ «همایش بین‌المللی آموزش زبان و ادبیات فارسی» در حالی در دانشگاه بریتیش کلمبیا برگزار خواهد شد که این رویداد علمی-فرهنگی به دهمین سال شکل‌گیری خود نزدیک می‌شود؛ مسیری که از سال ۲۰۱۷ به ابتکار و تلاش‌های علمی دکتر مهبد غفاری در دانشگاه کمبریج آغاز شد و امروز به یکی از مهم‌ترین و اثرگذارترین بسترهای گفت‌وگوی جهانی در حوزهٔ آموزش زبان فارسی بدل شده است. این همایش نه‌تنها گردهمایی‌ای تخصصی برای پژوهشگران و مدرسان این حوزه است، بلکه به‌تدریج به نهادی مرجع برای تعیین جهت‌گیری‌ها، استانداردها و اولویت‌های آموزش زبان فارسی در سطح بین‌المللی تبدیل شده است.

همان‌گونه که در فراخوان رسمی این دوره آمده است، این همایش با مشارکت دانشگاه کمبریج و دانشگاه بریتیش کلمبیا، از تاریخ ۲۲ تا ۲۴ آوریل ۲۰۲۷ در شهر ونکوور برگزار می‌شود و تمرکز ویژه‌ای بر یکی از مهم‌ترین تحولات عصر حاضر، یعنی نقش فزایندهٔ هوش مصنوعی در آموزش زبان دارد. این انتخاب موضوعی، نشان‌دهندهٔ درک عمیق برگزارکنندگان از شرایط حساس و گذار تاریخی‌ای است که نظام‌های آموزشی در سراسر جهان با آن مواجه‌اند.

در دههٔ اخیر، پیشرفت‌های چشمگیر در حوزهٔ هوش مصنوعی، به‌ویژه در زمینهٔ پردازش زبان طبیعی، ابزارهای ترجمهٔ ماشینی، و تولید متن و آموزش دیجیتال، بنیان‌های سنتی آموزش زبان را به چالش کشیده است. در چنین شرایطی، این پرسش بنیادین مطرح می‌شود که جایگاه معلم، نقش تعامل انسانی، و مفهوم یادگیری معنادار در کلاس‌های زبان چگونه باید بازتعریف شود. همایش پیش‌رو دقیقاً در همین نقطهٔ حساس وارد می‌شود و تلاش دارد با گردهم‌آوردن متخصصان از سراسر جهان، به بازاندیشی در این مفاهیم بپردازد و راهکارهایی عملی و آینده‌نگر ارائه دهد.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این همایش، نقش آن در «دستورکارسازی» برای آموزش زبان فارسی در سطح جهانی است. برخلاف بسیاری از گردهمایی‌های علمی که صرفاً به ارائهٔ نتایج پژوهش‌ها محدود می‌شوند، این همایش به‌طور فعال در شکل‌دهی به گفتمان غالب این حوزه نقش ایفا می‌کند. موضوعاتی چون آموزش انسان‌محور در عصر هوش مصنوعی، طراحی مواد آموزشی نوین، افزایش انگیزهٔ زبان‌آموزان، و شیوه‌های نوین ارزشیابی، همگی نشان‌دهندهٔ تلاشی هماهنگ برای پاسخ‌گویی به نیازهای واقعی و فوری جامعهٔ آموزشی‌اند. از این منظر، تصمیمات و مباحث مطرح‌شده در این همایش، می‌توانند تأثیری مستقیم بر برنامه‌های درسی، روش‌های تدریس، و حتی سیاست‌گذاری‌های آموزشی در دانشگاه‌ها و مراکز آموزش زبان در سراسر جهان داشته باشند.

میزبانی دانشگاه بریتیش کلمبیا در این دوره نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این دانشگاه با برخورداری از یکی از فعال‌ترین و بزرگ‌ترین برنامه‌های آموزش زبان فارسی در خارج از کشورهای فارسی‌زبان، بستر مناسبی برای برگزاری چنین رویداد مهمی فراهم کرده است. حضور چندین عضو هیئت علمی متخصص، زیرساخت‌های آموزشی پیشرفته، و جامعه‌ای پویا از دانشجویان علاقه‌مند، این مرکز را به یکی از قطب‌های اصلی مطالعات ایرانی و آموزش زبان فارسی در آمریکای شمالی تبدیل کرده است.

افزون بر این، برگزاری همایش در شهر ونکوور، تأثیرات قابل‌توجهی بر جامعهٔ فارسی‌زبان این منطقه خواهد داشت. استان بریتیش کلمبیا، به‌ویژه شهر ونکوور، میزبان یکی از بزرگ‌ترین و فعال‌ترین جوامع ایرانی خارج از کشور است. در این میان، مدارس فارسی، مراکز فرهنگی، و معلمان فعال در این حوزه، همواره با چالش‌هایی چون کمبود منابع آموزشی به‌روز، نبودِ دوره‌های تخصصی توانمندسازی، و فاصله با تحولات علمی روز مواجه بوده‌اند. این همایش فرصتی کم‌نظیر فراهم می‌آورد تا این گروه‌ها به‌طور مستقیم با تازه‌ترین دستاوردهای علمی آشنا شوند، با متخصصان بین‌المللی ارتباط برقرار کنند، و از کارگاه‌های عملی و کاربردی بهره‌مند شوند.

کارگاه‌های این همایش، که به‌عنوان یکی از بخش‌های کلیدی آن طراحی شده‌اند، نقش مهمی در انتقال دانش و مهارت‌های عملی ایفا می‌کنند. این کارگاه‌ها نه‌تنها به معرفی نظریه‌های جدید آموزشی می‌پردازند، بلکه به‌طور مشخص بر آموزش مهارت‌هایی تمرکز دارند که معلمان برای مواجهه با شرایط جدید، به‌ویژه در عصر هوش مصنوعی، به آن‌ها نیاز دارند. از طراحی مواد آموزشی خلاقانه و انسان‌محور گرفته تا استفادهٔ مؤثر و انتقادی از ابزارهای هوش مصنوعی در کلاس درس، این کارگاه‌ها می‌توانند به‌طور مستقیم کیفیت آموزش زبان فارسی را در سطوح مختلف ارتقا دهند.

در چنین بستری، اهمیت حمایت مالی از این همایش بیش از پیش آشکار می‌شود. برگزاری رویدادی در این سطح، با مشارکت پژوهشگران بین‌المللی، نیازمند منابع مالی قابل‌توجهی است تا بتواند از نظر علمی، اجرایی و تجربی در بالاترین سطح ممکن برگزار شود. در مراحل ابتدایی برنامه‌ریزی، میزان و کیفیت حمایت‌های مالی می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری ساختار همایش، جذب سخنرانان برجسته، برگزاری کارگاه‌های تخصصی، و فراهم‌آوردن امکانات مناسب برای شرکت‌کنندگان ایفا کند.

حمایت از این همایش، صرفاً یک کمک مالی نیست، بلکه مشارکت در یک پروژهٔ فرهنگی-علمی با تأثیرات بلندمدت و در سطح جهانی است. حامیان این رویداد این فرصت را خواهند داشت که نام و هویت خود را در کنار یکی از مهم‌ترین ابتکارات جهانی در حوزهٔ آموزش زبان فارسی مطرح کنند. وب‌سایت رسمی همایش، که هم‌اکنون فعال است و اطلاعات مربوط به برنامه‌ها، سخنرانان و حامیان را منتشر می‌کند، بستری بین‌المللی برای معرفی نهادها و افرادی فراهم می‌آورد که در این مسیر نقش‌آفرینی می‌کنند. حضور در این فضا، نه‌تنها نشان‌دهندهٔ تعهد به فرهنگ و زبان فارسی است، بلکه می‌تواند به تقویت جایگاه اجتماعی و بین‌المللی حامیان نیز کمک کند.

در نهایت، باید تأکید کرد که این همایش در لحظه‌ای حساس از تاریخ آموزش زبان فارسی برگزار می‌شود؛ لحظه‌ای که در آن، فناوری‌های نوین می‌توانند هم تهدیدی برای روش‌های سنتی باشند و هم فرصتی بی‌سابقه برای نوآوری و گسترش. انتخاب مسیر درست در این نقطهٔ عطف، نیازمند گفت‌وگو، هم‌اندیشی و همکاری گسترده است – و این دقیقاً همان فضایی‌ست که این همایش فراهم می‌آورد.

از این‌رو، از همهٔ علاقه‌مندان، نهادهای فرهنگی، و حامیان بالقوه دعوت می‌شود تا با حمایت از این رویداد، در شکل‌دهی به آیندهٔ آموزش زبان فارسی سهمی فعال داشته باشند. برای کسب اطلاعات بیشتر دربارهٔ همایش و شیوه‌های مشارکت، می‌توان به وب‌سایت رسمی آن مراجعه کرد:

pips.ubc.ca/main-page

همچنین، علاقه‌مندان به حمایت مستقیم، می‌توانند با دکتر حسام دهقانی در دانشگاه بریتیش کلمبیا به آدرس hessam.dehghani@ubc.ca تماس حاصل نمایند. بی‌تردید، مشارکت در این رویداد، سرمایه‌گذاری‌ای ارزشمند در حفظ، گسترش و بالندگی زبان و فرهنگ فارسی در سطح جهانی خواهد بود.

نوشته ونکوور میزبان ششمین دورهٔ «همایش بین‌المللی آموزش زبان و ادبیات فارسی» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

الف صدرا – ونکوور

پروندهٔ دکتر مسعود مسجودی، از زمان ناپدیدشدن وی در اوایل فوریهٔ ۲۰۲۶ در برنابی به یکی از موضوعات اصلی بحث‌های عمومی به‌ویژه در بین جامعهٔ ایرانیان کانادا تبدیل شده است. این پرونده پس از اعلام تیم یکپارچهٔ تحقیقات جنایی (Integrated Homicide Investigation Team (IHIT)‎) مبنی بر پیداشدن بقایای پیکر ایشان در شهر میشن، در شرق ونکوور و دستگیری دو متهم، وارد مرحلهٔ جدیدی شد. 

روند تحقیقاتی گستردهٔ IHIT و کشف بقایای پیکر مقتول

ناپدیدشدن دکتر مسعود مسجودی ۴۵ ساله، در ۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، پس از دریافت گزارش‌هایی از سوی همسایگان نگران، از سوی پلیس سواره‌نظام سلطنتی کانادا در برنابی آغاز شد. بررسی‌های ابتدایی نشان داد که ناپدیدشدن او «غیرعادی» بوده و به‌احتمال زیاد عمل مجرمانه‌ای رخ داده است. به‌همین دلیل، هدایت این پرونده به‌سرعت به تیم IHIT سپرده شد تا با همکاری نزدیک با پلیس برنابی و خدمات یکپارچهٔ شناسایی پزشکی قانونی (IFIS)، تحقیقات ادامه یابد.

کارآگاهان IHIT روی تعیین یک خط زمانی و بررسی شرایط منتهی به ناپدیدشدن مسجودی تمرکز کردند و شواهدی را کشف کردند که آن‌ها را به این باور رساند که او به قتل رسیده است. تیم تحقیقات جنایی مسیرهای مختلفی را دنبال کرد و جست‌وجوهایی را در چندین مکان مشکوک انجام داد. این تلاش‌های گسترده در نهایت به کشف بقایای پیکر مسجودی در تاریخ ۶ مارس ۲۰۲۶ در شهر میشن منجر شد.

تیم IHIT در اطلاعیهٔ خود از همکاری نهادهایی مانند پلیس میشن، خدمات یکپارچهٔ سگ‌های پلیس (IPDS)، تیم یکپارچهٔ واکنش اضطراری (IERT)، خدمات یکپارچهٔ شناسایی پزشکی قانونی و تیم جست‌وجو و نجات میشن برای یافتن پیکر دکتر مسجودی قدردانی کرد.

دستگیری متهمان و اتهام قتل درجه‌یک

در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۲۶، یعنی کمی بیش از یک ماه پس از ناپدیدشدن مسجودی، دو نفر در ارتباط با این قتل بازداشت شدند. متهمان مهدی احمدزاده رضوی، ۴۸ ساله و ساکن شهر میپل ریج، و آرزو سلطانی، ۴۵ ساله و ساکن نورث ونکوور، هستند. خدمات دادستانی بریتیش کلمبیا (BC Prosecution Service) اتهام هر یک از این دو فرد را یک فقره قتل درجه‌یک اعلام کرده است.

گروهبان فریدا فانگ، مسئول روابط رسانه‌ای IHIT، در این خصوص تأکید کرد که طرح اتهام قتل درجه‌یک «نقطهٔ عطف مهمی» محسوب می‌شود و «نشان‌دهندهٔ تلاش‌های گسترده در چند هفتهٔ گذشته است». او همچنین اشاره کرد که قربانی و دو متهم یکدیگر را می‌شناختند، هرچند انگیزهٔ این جرم هنوز در دست بررسی است.

IHIT با آگاهی از تأثیر گستردهٔ این پرونده بر جامعه، اذعان کرد که «با آغاز روند دادرسی، هنوز کارهای زیادی باقی مانده است». با این‌حال، همان‌طور که دادستانی بریتیش کلمبیا تأکید کرده است، این اتهامات صرفاً ادعاهایی‌اند که با توجه به شواهد موجود مطرح شده‌اند و تا زمانی که روند دادگاه طی نشده و قاضی حکمی صادر نکرده است، این دو فرد هنوز به جرمی محکوم نشده‌‌اند.

آغاز رسیدگی قضایی و اجرای قانون منع انتشار اطلاعات

با دستگیری متهمان، پرونده وارد مرحلهٔ دادرسی شد. این مرحله مستلزم حضور متهمان در جلسات دادگاه است. تاکنون، دو جلسهٔ دادگاه در روزهای ۱۶ و ۲۵ مارس با حضور متهمان برگزار شده است. تیم IHIT بلافاصله پس از طرح اتهامات اعلام کرد که ازآنجاکه این موضوع اکنون در دادگاه در حال رسیدگی است، فعلاً اطلاعات بیشتری منتشر نخواهد شد. این سکوت خبری، که با آغاز روند پیگرد قضایی همراه است، عمدتاً به‌دلیل صدور «منع انتشار» (Publication Ban) قضایی است.

در کانادا، بند ۱ از بخش ۵۱۷ قانون جزای کانادا به دادگاه اجازه می‌دهد تا در جریان رسیدگی به درخواست وثیقهٔ متهم، حکم منع انتشار صادر کند. هدف اصلی از این حکم، تضمین حق متهم برای محاکمهٔ عادلانه توسط هیئت منصفه‌ای بی‌طرف است. بر اساس این ماده، هرگونه شواهد، استدلال‌ها، یا تصمیمات ارائه‌شده در طول جلسات ابتدایی نمی‌تواند از سوی رسانه‌ها منتشر شود و این ممنوعیت تا زمانی که حکم نهایی صادر شود، ادامه خواهد داشت.

در پایان جلسه دوم دادگاه، تاریخ جلسهٔ بعدی روز ۲۷ آوریل ۲۰۲۶ اعلام شد تا وکلای مدافع بتوانند در این فرصت مدارک و شواهدی را که پلیس گردآوری کرده بررسی کنند. 

گفتنی است در حاشیهٔ این جلسه و در بیرون ساختمان دادگاه استانی ونکوور، تعدادی از حاضران با یکدیگر درگیر شده بودند که این درگیری با مداخلهٔ پلیس خاتمه یافت.

گروهبان فریدا فانگ، افسر روابط رسانه‌ای IHIT، در گفت‌وگوی اختصاصی با رسانهٔ همیاری به برخی پرسش‌ها که با وجود منع قانونی انتشار امکان پاسخ داشتند، پاسخ گفت که خلاصه‌ای از این گفت‌وگو از نظرتان خواهد گذشت:

وضعیت تحقیقات و تاریخ وقوع جرم: گروهبان فانگ وضعیت تحقیقات را به‌روزرسانی کرد و اعلام داشت که دو متهم در تاریخ ۱۴ مارس به‌اتهام قتل درجه‌یک متهم شده‌اند و همچنان در بازداشت باقی مانده‌اند. وی همچنین تأیید کرد که طبق اظهارنامهٔ کتبی سوگندخورده، تاریخ رسمی وقوع جرم قتل، ۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، در برنابی، بریتیش کلمبیا یا نزدیک آن، تعیین شده است.

خطر برای عموم: برای اطمینان‌بخشی به جامعه، فانگ تأکید کرد که این یک حادثهٔ هدفمند بوده است، زیرا «دو متهم و قربانی یکدیگر را می‌شناختند»، که نشان می‌دهد این اتفاق به‌صورت تصادفی رخ نداده و خطر خاصی متوجه عموم مردم نیست.

اطلاعات محرمانه در دادگاه: در خصوص جزئیات پزشکی قانونی و سیر تحقیقات، فانگ از افشای اطلاعاتی مانند علت مرگ، وضعیت شناسایی جسد، یا اینکه آیا محل کشف بقایای پیکر صحنهٔ اصلی جرم بوده است، خودداری کرد. وی توضیح داد که این جزئیات در دادگاه و به صلاحدید قاضی علنی خواهند شد تا بر روند پیگرد قضایی تأثیر نگذارند.

ارتباط با خانوادهٔ قربانی: فانگ همچنین اعلام کرد که بازرسان IHIT در طول تحقیقات با خانوادهٔ آقای مسجودی در تماس بوده و هستند و آن‌ها را در جریان امور قرار می‌دهند، اما از افشای جزئیات مربوط به تحویل جسد و ترتیبات مراسم خاک‌سپاری به‌دلایل حفظ حریم خصوصی خودداری کرد و این موضوع را یک امر خصوصی خانوادگی دانست.

این پاسخ‌های مختصر و محدود نشان می‌دهند که افکار عمومی و جامعهٔ خبری باید تا زمان لغو منع انتشار قانونی یا آغاز محاکمهٔ اصلی صبر کنند تا بتوانند از جزئیات مربوط به شواهد و روند دادگاهی آگاه شوند. با توجه به وجود منع انتشار اطلاعات (بخش ۵۱۷‎ ‎‎(۱)‎ قانون جزای کانادا)، فعلاً تمرکز اصلی بر تلاش‌های قانونی دادستانی و تیم دفاعی است تا پرونده را برای محاکمه‌ای طولانی و پیچیده آماده کنند.

نوشته قتل دکتر مسعود مسجودی: تمرکز تحقیقات و محدودیت‌های انتشار در پی آغاز دادرسی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

عکس‌های کار جدید: نت کنیوئل (Nat Canuel)

اسموکی دِوِل (Smokey Devil) یا اسموکی دی (Smokey D)، نام هنری جِیمی هاردی (Jamie Hardy)، هنرمند نقاش مشهور خیابانی ونکوور، است. اسموکی بیش از بیست سال است که طرح‌هایش را روی دیوارهای شهر ونکوور و به‌ویژه شرق داون‌تاون می‌کشد. طرح‌های اسموکی به بخشی از هویت شهری شرق داون‌تاون ونکوور بدل شده است و کارهای او در شبکه‌های خبری ملی کانادا مانند سی‌بی‌سی و گلوبال نیوز پوشش داده شده است. او همچنین در چندین مصاحبه با این شبکه‌ها و رسانه‌های دیگر حاضر شده است. علاوه بر این، آثار او همراه با چند هنرمند خیابانی دیگر در نمایشگاه‌هایی به معرض نمایش گذاشته شده است. طرح‌های اسموکی بیشتر برای افزایش آگاهی مردم دربارهٔ بحران مصرف بیش‌ازحد مواد مخدر و دیگر مشکلات جامعه است.

در اکتبر سال ۲۰۲۲، اسموکی دی با پشتیبانی ریحانه میرجانی، فعال اجتماعی و از بنیان‌گذاران مؤسسهٔ خیریهٔ فود لینک، طرحی را در شرق داون‌تاون ونکوور برای حمایت از جنبش اعتراضی مردم ایران با شعار «زن، زندگی، آزادی» (Woman, Life, Freedom) کشید، که گزارش کوتاهی از آن در شمارهٔ ۱۷۱ رسانهٔ همیاری منتشر شد.

باخبر شدیم که این هنرمند بار دیگر و اکنون در حمایت از اعتراضات اخیر در ایران که کشته‌شدن هزاران انسان بی‌گناه به‌دست نیروهای سرکوب رژیم جمهوری اسلامی را در پی داشت، طرح جدیدی را روی همان دیوار کار کرده است. این طرح از عکسی که پس از کشتار خونین ۱۸ و ۱۹ دی منتشر و وایرال شد، الهام گرفته شده است. گفتنی‌ست که این پروژه نیز با حمایت ریحانه میرجانی به انجام رسیده است. 

علاقه‌مندانی که می‌خواهند از نزدیک این طرح را ببینند، می‌توانند به آدرس زیر مراجعه کنند:

‎433 Carrall St, Vancouver, BC V6B 6E3

همچنین برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ کارهای این هنرمند، می‌توانید از گروه فیس‌بوکی زیر دیدن کنید:

https://bit.ly/SmokeyDevil-TheDocumentary

در پایان تصاویری از طرح جدید اسموکی دی در حمایت از اعتراضات مردم ایران از نظرتان می‌گذرد.

نوشته انعکاس اعتراضات مردم ایران بر دیواری در مرکز شهر ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بعدازظهر سه‌شنبه، ۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۶، شهری کوچک و دورافتاده در شمال بریتیش کلمبیا که بسیاری آن را شهری زیبا و آرام می‌شناختند، ناگهان وارد کابوسی شد که بیشتر کانادایی‌ها آن را تنها در خبرهایی از مرزهای جنوبی کشور می‌شنوند؛ تیراندازی مرگ‌بار در یک مدرسه. آنچه در دبیرستان تامبلر ریج رخ داد، نه‌تنها یک حادثهٔ جنایی، بلکه یک شوک ملی بود؛ رویدادی که به‌سرعت از مرزهای یک جامعهٔ کوچک فراتر رفت و بار دیگر بحث‌هایی را دربارهٔ امنیت مدارس، سلامت روان، و سیاست‌های کنترل سلاح در کانادا، زنده کرد.

چه اتفاقی افتاد؟

طبق گزارش رسمی پلیس سواره‌نظام سلطنتی کانادا (RCMP)، حدود ساعت ۱:۲۰ بعدازظهر به‌وقت غرب کانادا، پلیس تامبلر ریج گزارشی از «تیراندازی فعال» در دبیرستان شهر دریافت کرد و بلافاصله هشدار عمومی پلیس (PIPA) صادر شد. مأموران محلی RCMP به‌فاصلهٔ دو دقیقه از تماس اولیه وارد دبیرستان شدند.

در ادامه، پلیس اعلام کرد مهاجم، جوانی ۱۸ ساله به‌نام جِسی وَن روتْسِلار بود، که پیکرش در داخل مدرسه پیدا شد و پلیس باور دارد که مرگ او بر اثر خودکشی بوده است. بنا بر اعلام پلیس، دو سلاح گرم (یک سلاح بلند و یک سلاح کمریِ تغییریافته) در محل کشف شده است. هم‌زمان بیش از ۱۰۰ دانش‌آموز و کارکنان مدرسه به یک مرکز اجتماعی منتقل شدند تا روند تخلیه و بررسی تهدیدهای احتمالی انجام شود.

RCMP در به‌روزرسانی رسمی خود اعلام کرد که در مجموع ۹ نفر ازجمله مهاجم جان باخته‌اند. قربانیانِ مدرسه شامل یک آموزگار زن ۳۹ ساله، سه دانش‌آموز دختر ۱۲ ساله و دو دانش‌آموز پسر ۱۲ و ۱۳ ساله بوده‌اند. همچنین دو قربانی دیگر، یک زن ۳۹ ساله و یک پسر ۱۱ ساله، در خانه‌ای در همان شهر پیدا شدند؛ مادر و برادرخواندهٔ مهاجم که وی آن‌ها را پیش از رفتن به‌سوی مدرسه به قتل رسانده بود.

در میان مجروحان، دو نفر، یک دختر ۱۲ ساله و یک زن ۱۹ ساله، با آمبولانس هوایی به بیمارستان منتقل شدند و RCMP گفته است که وضعیت هر دو وخیم است.

جِسی وَن روتْسِلار در زمان تولد پسر بوده است، اما از شش سال پیش روند تغییر جنسیت به دختر را آغاز کرده بود. 

در ساعات اولیه، RCMP یک هشدار اضطراری محلی صادر کرد و از ساکنان خواست در خانه بمانند، درها را قفل کنند و از ورود به آن منطقه دوری کنند. سپس عصر همان روز پلیس اعلام کرد هشدار رسمی لغو شده و تهدید دیگری برای عموم وجود ندارد.

در بخش درمانی، نورثرن هلث (Northern Health) اعلام کرد مرکز درمانی تامبلر ریج با احتمال پذیرش مصدومان در جریان عملیات پلیس در حالت آماده‌باش قرار گرفت و هماهنگی‌های لازم انجام شد.

منطقهٔ آموزشی ۵۹ نیز خبر داد که دبیرستان تامبلر ریج و مدرسهٔ ابتدایی شهر تا پایان هفته تعطیل خواهد بود و اطلاعات مربوط به حمایت‌های روانی و اجتماعی از طریق کانال‌های رسمی اطلاع‌رسانی خواهد شد.

واکنش دولت‌ها: «اندوه ملی» و حضور میدانی در شهر

در سطح استانی، دولت بریتیش کلمبیا اعلام کرد نخست‌وزیر استان، دیوید اِبی، همراه با وزیر ایمنی عمومی و دادستانی کل (Public Safety and Solicitor General) برای دیدار با افراد آسیب‌دیده، رهبران محلی و مسئولان حاضر در منطقه، به تامبلر ریج سفر کرده است.

در کنار آن، دولت استان صفحه‌ای رسمی با عنوان «حمایت از مردم در پی فاجعهٔ تامبلر ریج» منتشر کرد و دربارهٔ راه‌های دریافت کمک، حمایت از کودکان و کنارآمدن با رویدادهای تروماتیک اطلاع‌رسانی کرد.

در سطح فدرال نیز نخست‌وزیر کانادا در مجلس عوام دربارهٔ این تراژدی سخن گفت و بر همدردی ملی با خانواده‌های قربانیان و جامعهٔ محلی تأکید کرد. این پیام‌ها در کنار سکوت و ادای احترام در نهادهای رسمی نشان می‌داد که ماجرا صرفاً یک خبر محلی نیست؛ یک زخم ملی است.

چرا این حادثه تا این حد تکان‌دهنده است؟

کانادا کشوری است که از نظر بسیاری از شهروندانش، امنیت عمومی، و مدرسه به‌عنوان یک فضای امن، جزو بدیهیات زندگی روزمره است. همین تصورِ ریشه‌دار باعث می‌شود هر حادثه‌ای از جنس تیراندازی در مدرسه، اثر روانیِ بسیار گسترده‌تری داشته باشد، به‌خصوص وقتی در شهری کوچک اتفاق می‌افتد؛ شهری که روابط انسانی نزدیک‌تر است و تقریباً «همه همدیگر را می‌شناسند».

از نظر تاریخی هم حافظهٔ جمعی کانادا نسبت به خشونت‌های جمعی حساس است. «کشتار ۱۹۸۹ دانشکدهٔ پلی‌تکنیک مونترآل» که به کشته‌شدن ۱۴ زن انجامید، آن‌قدر بر فرهنگ عمومی اثر گذاشت که بعدها «روز ملی یادبود و اقدام علیه خشونت علیه زنان» در پی آن شکل گرفت و هنوز هم هر سال این کشتار جمعی یادآوری می‌شود. همچنین کانادا هنوز خاطرهٔ تلخ «حملهٔ مرگ‌بار نوا اسکوشیا در ۲۰۲۰» را فراموش نکرده است.

وقتی حادثه‌ای مانند تامبلر ریج رخ می‌دهد، جامعه به‌طور طبیعی این پرسش را مطرح می‌کند: «پس با وجود قوانین سخت‌گیرانه‌تر، چطور چنین چیزی ممکن شد؟»

بحثی که دوباره باز می‌شود: سلاح، مجوز، و پیشگیری

کانادا قوانین فدرال مشخصی دربارهٔ سلاح گرم دارد، ازجمله «قانون سلاح گرم» (Firearms Act) که چارچوب کلیِ مجوزها، ثبت و مقررات را تعریف می‌کند.

دولت فدرال در سال‌های اخیر نیز بارها از «تقویت کنترل سلاح» سخن گفته و در وب‌سایت «Public Safety Canada» دربارهٔ رویکردهای جدید برای کاهش خشونت با سلاح اطلاع‌رسانی کرده است.

اما در کنار سیاست‌گذاری، یک واقعیت دردناک هم وجود دارد: هیچ قانون و هیچ سیستم امنیتی‌ای نمی‌تواند «صفرِ مطلق» بسازد. آنچه پس از هر فاجعه اهمیت پیدا می‌کند، کاهش احتمال تکرار، تشخیص زودهنگام خطر، و داشتن شبکه‌های حمایتی قوی برای افراد در زمان بحران است، به‌خصوص در جوامع کوچک که دسترسی به خدمات تخصصی سلامت روان گاهی دشوارتر است.

در کانادا، نوجوانان بین ۱۲ تا ۱۷ سال می‌توانند برای مجوز حمل سلاح گرم خردسالان درخواست دهند که به آن‌ها اجازه می‌دهد سلاح‌های گرم بدون محدودیت را برای اهداف تأییدشده، مانند یادگیری نحوهٔ استفاده از سلاح گرم، مسابقات تیراندازی، شکار یا تمرین تیراندازی، قرض بگیرند.

به‌گفتهٔ RCMP، وَن روتْسِلار مجوز حمل سلاح گرم داشت که البته در سال ۲۰۲۴ منقضی شده بود. سخنگوی RCMP گفت که سلاح‌های گرم دو سال پیش از خانهٔ این خانواده طبق قانون جزا توقیف شده بودند، اما مالک قانونی سلاح‌ها درخواست بازگرداندن آن‌ها را کرده بود.

به‌گفتهٔ RCMP، این خانواده بارها سابقهٔ حضور پلیس در محل سکونتشان را داشته‌اند و برخی از تماس‌ها مربوط به مسائل مربوط به سلامت روان بوده است، ازجمله موردی که طی آن مظنون طبق قانون سلامت روان دستگیر و برای ارزیابی به بیمارستان منتقل شد.

بعد از شوک: ترمیم جمعی و مسئولیت عمومی

گزارش‌های رسمی دولت استان دربارهٔ حمایت از خانواده‌ها و نوجوانان، و همچنین اعلام آماده‌باش و هماهنگی درمانی در منطقه، یک پیام روشن دارد: جامعه تنها نمی‌ماند.

در عین حال، نقش مدرسه و منطقهٔ آموزشی در مدیریت بحران و حمایت روانی از دانش‌آموزان و خانواده‌ها تعیین‌کننده است؛ نامه‌ها و اطلاعیه‌های منطقهٔ آموزشی نشان می‌دهد که تعطیلی مدرسه فقط یک تصمیم اداری نیست، بلکه بخشی از روند سوگواری و مراقبت جمعی است.

برای بسیاری از کانادایی‌ها، این حادثه یادآور یک حقیقت تلخ است: حتی دورافتاده‌ترین و آرام‌ترین شهرها هم مصونیت مطلق ندارند. اما در همان حال، واکنش سریع نیروهای امدادی، همراهی دولت‌ها، و بسیج خدمات حمایتی نشان می‌دهد جامعهٔ کانادایی چگونه در لحظه‌های بحران تلاش می‌کند از دلِ شوک، به‌سمت ترمیم حرکت کند.

نوشته کانادا در بهت تیراندازی مرگ‌بار در دبیرستان تامبلر ریج اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در شرایط کنونی، هم‌زمان با ناآرامی‌ها و بحران‌های اخیر در ایران، فشارهای روانی و نگرانی‌های عمیقی بسیاری از اعضای جامعه، به‌ویژه فارسی‌زبانان، را درگیر کرده است. بسیاری از پزشکان و کارکنان حوزهٔ سلامت در نورث‌شور نیز عزیزانی در ایران دارند و همین موضوع بر میزان اضطراب و نیاز به حمایت‌های به‌موقع افزوده است.

بخش پزشکان خانوادهٔ نورث شور (North Shore Division of Family Practice)، با درک این شرایط، تلاش می‌کند ارتباط میان پزشکان نورث شور و ارائه‌دهندگان خدمات مراقبت‌های اولیه را تقویت کند و دسترسی افراد به مراقبت‌های درمانی و حمایتی مناسب را آسان‌تر سازد. هدف از معرفی این خدمات آن است که فارسی‌زبانان منطقه هرچه بیشتر با منابع و حمایت‌های در دسترس آشنا شوند و بتوانند در کنار دریافت مراقبت‌های درمانی، به حمایت‌های روانی و اجتماعی مورد نیاز خود نیز به‌موقع دسترسی پیدا کنند.

بخش پزشکان خانوادهٔ نورث شور، سازمانی غیرانتفاعی است که با هدف افزایش ظرفیت مراقبت‌های اولیهٔ سلامت، بهبود پیامدهای سلامت بیماران و حمایت از پزشکان خانواده فعالیت می‌کند. اعضای این نهاد را پزشکان خانوادهٔ فعال در منطقهٔ نورث شور تشکیل می‌دهند و تمرکز اصلی آن بر تقویت دسترسی جامعه به خدمات سلامت با کیفیت است.

در چارچوب این مأموریت، مجموعه‌ای از خدمات و منابع حمایتی برای افراد و خانواده‌ها، به‌ویژه در حوزهٔ سلامت روان و حمایت‌های اجتماعی، در دسترس قرار گرفته است.

یکی از این خدمات، درمانگران سلامت روان در شبکهٔ مراقبت اولیه (Primary Care Network Mental Health Clinicians) است. این خدمات شامل مشاورهٔ کوتاه‌مدت برای مواجهه با فشارهای زندگی، مصرف مواد، سوگ و فقدان، فشارهای مراقبت از دیگران، اضطراب و افسردگی می‌شود. درمانگران سلامت روان PCN همچنین می‌توانند در زمینه‌هایی مانند مسکن، امور مالی و ارجاع افراد به منابع حمایتی دیگر، ازجمله خدمات مرتبط با نیازهای پیچیده‌تر سلامت روان، یاری‌رسان باشند.

این خدمات به‌صورت حضوری یا مجازی ارائه می‌شود، برای بزرگسالان ۱۹ سال به بالا است و برای افرادی که تحت پوشش MSP هستند، بدون هزینه خواهد بود. زبان اصلی خدمات انگلیسی است، اما امکان استفاده از خدمات مترجم نیز وجود دارد. دسترسی به این خدمات مستلزم ارجاع از سوی پزشک خانواده است. برای اطلاعات بیشتر می‌توانید به وب‌سایت www.nspcn.ca مراجعه کنید، یا با آدرس ایمیل، یا شماره تلفن زیر تماس بگیرید:

nspcn@nsdivision.ca

778-945-3017

در کنار این خدمات، IMPACT نورث شور از مهاجران حمایت می‌کند تا بتوانند زندگی سالم و پویایی را در کانادا بنا کنند. حمایت‌های این مجموعه شامل آشنایی با نظام سلامت محلی، کمک در دسترسی به طرح خدمات پزشکی بریتیش‌کلمبیا (MSP)، ارائهٔ اطلاعات و ارجاع در حوزهٔ سلامت روان و بهزیستی، و همچنین برگزاری گروه حمایتی سلامت زنان است. این خدمات به زبان‌های انگلیسی و فارسی ارائه می‌شود و مخاطبان آن بزرگسالان و خانواده‌ها هستند. برای اطلاعات بیشتر می‌توانید با آدرس ایمیل یا شماره تلفن زیر تماس بگیرید:

office@impactnorthshore.ca

604-988-2931

منابع اجتماعی نورث شور (North Shore Community Resources – NSCR) نیز دسترسی به حمایت‌هایی را فراهم می‌کند که به افراد در مدیریت زندگی روزمره کمک می‌کند. این حمایت‌ها شامل پشتیبانی از مراقبان، کمک در زمینهٔ مسکن و غذا، مقابله با انزوای اجتماعی، حمایت در تحرک و جابه‌جایی و خروج از منزل، کمک برای رفت‌وآمد به قرارهای پزشکی، و همچنین حمایت در امور مالی و مالیاتی است. این خدمات به زبان‌های انگلیسی و فارسی ارائه می‌شود و برای بزرگسالان و خانواده‌ها در دسترس است. برای اطلاعات بیشتر می‌توانید با آدرس ایمیل یا شماره تلفن زیر تماس بگیرید:

nscr@nscr.ca

604-982-3312

برای نوجوانان و جوانان، فاندری نورث شور (Foundry North Shore) خدمات مشاورهٔ رایگان برای افراد ۱۲ تا ۲۴ سال ارائه می‌دهد. این خدمات حوزه‌هایی مانند مراقبت‌های سلامت روان، خدمات مرتبط با مصرف مواد، سلامت جسمی و جنسی، حمایت از جوانان و خانواده‌ها، و خدمات اجتماعی را در بر می‌گیرد. زبان اصلی خدمات انگلیسی است و در صورت نیاز، خدمات مترجم نیز فراهم می‌شود. برای اطلاعات بیشتر می‌توانید با شماره تلفن زیر تماس بگیرید:

604-984-5060

در شرایط بحرانی، تیم پاسخ به بحران انجمن سلامت روان کانادا (Canadian Mental Health Association – Crisis Response) آمادهٔ ارائهٔ حمایت فوری است. اگر فردی یا یکی از اعضای خانواده‌اش با بحران سلامت روان مواجه باشد، این تیم می‌تواند از طریق تماس تلفنی، پیامک یا به‌صورت حضوری کمک‌رسانی کند. این خدمات که به زبان‌های انگلیسی و فارسی ارائه می‌شود، برای افراد ۱۳ سال به بالا در دسترس است و هفت روز هفته، از ساعت ۸ صبح تا ۱۲:۳۰ بامداد فعالیت دارد. برای اطلاعات بیشتر می‌توانید با آدرس ایمیل یا شماره تلفن زیر تماس بگیرید:

CRCL@cmhanorthshore.ca

+1 888-261-7228

نوشته معرفی خدمات حمایتی شبکهٔ سلامت نورث شور برای فارسی‌زبانان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

بیستم ژانویهٔ ۲۰۲۶، مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، در اجلاس مجمع جهانی اقتصاد در داووسِ سوئیس سخنرانی کرد. سخنرانی او با تشویق ایستادهٔ حاضران در جلسه که مقامات بلندپایهٔ کشورهای مختلف جهان بودند، مواجه شد. این سومین بار در تاریخ این مجمع بود که چنین اتفاقی می‌افتاد. پیش از این نلسون ماندلا، رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی، و ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، تنها کسانی بودند که پس از سخنرانی‌شان شاهد تشویق ایستادهٔ حاضران بودند.

این سخنرانی مهم توجه جهانیان را به خود جلب کرد و واکنش‌ها به آن از همان اجلاس داووس آغاز شد.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا، در سخنرانی‌اش در این اجلاس که تمرکزش روی تصاحب گرینلند بود، گفت: «تمام چیزی که ما از دانمارک می‌خواهیم، ​​برای امنیت ملی و بین‌المللی، و برای دور نگه‌داشتن دشمنان بالقوهٔ بسیار پرانرژی و خطرناکمان، این سرزمینی‌ست که قرار است بزرگ‌ترین گنبد طلایی‌ای را که تاکنون ساخته‌نشده، روی آن بسازیم. ما در حال ساخت گنبد طلایی هستیم که طبیعتاً قرار است از کانادا دفاع کند.

اتفاقاً کانادا چیزهای رایگان زیادی از ما دریافت می‌کند. آن‌ها هم باید سپاسگزار باشند، اما نیستند. من دیروز نخست‌وزیر شما را تماشا کردم، او خیلی سپاسگزار نبود. آن‌ها باید از ایالات متحده سپاسگزار باشند. کانادا به‌خاطر ایالات متحده زنده است. مارک، دفعهٔ بعد که اظهارات خود را بیان می‌کنی، این را به خاطر بسپار.»

مارک کارنی پس از بازگشت از داووس در روز ۲۴ ژانویه، یعنی چهار روز پس از سخنانش در اجلاس مجمع جهانی اقتصاد، در کبک سیتی به سخنان ترامپ واکنش نشان داد و گفت: «کانادا و ایالات متحده همکاری قابل‌توجهی در زمینه‌های اقتصاد، امنیت و تبادل فرهنگی غنی ایجاد کرده‌اند، اما کانادا به‌خاطر ایالات متحده زنده نیست. کانادا به‌خاطر کانادایی‌بودن ما شکوفا می‌شود. ما در خانه‌مان ارباب هستیم، این کشور خودمان است، آیندهٔ ماست، انتخاب با ماست.»

پس از این سخنان ترامپ با ارسال پستی در شبکهٔ اجتماعی تروث سوشال که متعلق به خود اوست، دعوتش از کارنی را برای حضور در هیئت صلح غزه پس گرفت. 

اما واکنش آمریکا به همین ختم نشد، اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، روز ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، در جریان یک گفت‌وگوی تلویزیونی با شبکهٔ خبری فاکس، گفت: «من امروز در دفتر بیضی‌شکل کاخ سفید با رئیس‌جمهور بودم. او با نخست‌وزیر کارنی صحبت کرد، که با لحنی بسیار «پرحرارت» برخی از اظهارات تأسف‌بار خود در داووس را پس می‌گرفت.»

اما مارک کارنی روز سه‌شنبه ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۶ در حالی‌که در راه جلسهٔ کابینه با وزاریش بود، در واکنش به اظهارت بسنت گفت: «برای اینکه کاملاً واضح باشد، و من این را به رئیس‌جمهور هم گفتم، منظورم همان چیزی بود که در داووس گفتم.» و در پاسخ به پرسش تکمیلی دربارهٔ اینکه آیا چیزی از حرف‌هایش را پس گرفته، گفت: «نه.»

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، روز چهارشنبه ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، در واکنش به اظهارات کارنی در روز قبل به کارنی هشدار داد و گفت: «من فقط نخست‌وزیر کارنی را تشویق می‌کنم کاری را که فکر می‌کند برای مردم کانادا بهتر است انجام دهد، نه اینکه بخواهد خودش را برتر نشان دهد، زیرا ما مذاکرات USMCA را در پیش داریم.»

سخنرانی کارنی در اجلاس داووس در داخل کانادا هم واکنش‌هایی به همراه داشت. پیر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی در مجلس عوام کانادا، گفت که این سخنرانی به‌خوبی نوشته شده بود و با فصاحت بیان شد، اما در عین حال از سابقهٔ مارک کارنی در کاهش وابستگی کانادا به ایالات متحده انتقاد کرد. پوئلیور نوشت: «اگر سخنان و نیات نیکِ لیبرال‌ها کالاهای قابل‌معامله بودند، کانادا همین الان هم ثروتمندترین ملت روی زمین بود. متأسفانه، پس از یک دهه وعده و سخنرانی‌های پرطمطراق، لیبرال‌ها اقتصاد ما را پرهزینه‌تر و وابسته‌تر از همیشه کرده‌اند.»

پوئلیور گفت که کارنی حق دارد مجدداً تأکید کند که کانادا باید بیشتر به خود متکی باشد، کمتر وابسته باشد و با کشورهای همفکر همکاری کند، و افزود که محافظه‌کاران «مثل همیشه» مایل به همکاری با نخست‌وزیر برای «تبدیل این سخنان به نتیجه» هستند.

برای اینکه بدانیم چرا این سخنرانی این‌همه پرسروصدا و پرحاشیه شده است، در این شماره ترجمهٔ کامل آن را که متن اصلی‌اش از وب‌سایت رسمی نهاد نخست‌وزیری کانادا برداشته شده، منتشر کرده‌ایم، که نظر شما را به آن جلب می‌‌کنیم.

* * * * *

باعث افتخار و البته وظیفهٔ من است که امشب در این لحظهٔ حساس که کانادا و جهان در حال گذر از آن‌اند، در کنار شما باشم.

امشب، من دربارهٔ گسستی در نظم جهانی، پایان یک داستان خوشایند و آغاز یک واقعیت تلخ، صحبت خواهم کرد، جایی که ژئوپلیتیک – جایی که قدرت بزرگ و اصلی – تسلیم هیچ محدودیت و قیدوبندی نمی‌شود.

از سوی دیگر، می‌خواهم به شما بگویم که کشورهای دیگر، به‌ویژه قدرت‌های میانی مانند کانادا، ناتوان نیستند. آن‌ها ظرفیت ایجاد نظم جدیدی را دارند که ارزش‌های ما، مانند احترام به حقوق بشر، توسعهٔ پایدار، همبستگی، حاکمیت و تمامیت ارضی کشورهای مختلف را در بر می‌گیرد.

قدرتِ ضعیف‌ترها با صداقت شروع می‌شود.

به‌نظر می‌رسد هر روز به ما یادآوری می‌شود که در عصر رقابت قدرت‌های بزرگ زندگی می‌کنیم. اینکه نظم مبتنی بر قانون در حال محوشدن است. اینکه قوی‌ترها هر کاری از دستشان برمی‌آید، انجام می‌دهند و ضعیف‌ترها باید هر چه را لازم است، تحمل کنند.

این جملهٔ قصار توسیدید (Thucydides) به‌عنوان امری اجتناب‌ناپذیر ارائه می‌شود – منطق طبیعی روابط بین‌الملل که خود را دوباره نشان می‌دهد. و در مواجهه با این منطق، تمایل شدیدی برای کشورها وجود دارد که برای کنار آمدن با یکدیگر، سازش، اجتناب از دردسر و امید به اینکه رعایت قوانین، امنیت را به ارمغان می‌آورد، با یکدیگر همراه شوند.

خب، این اتفاق نخواهد افتاد. 

خب، گزینه‌های ما چیست؟

در سال ۱۹۷۸، واتسلاو هاول، دگراندیش اهل چک و بعدها رئیس جمهور، مقاله‌ای با عنوان «قدرت بی‌قدرتان» نوشت . در آن، او یک سؤال ساده پرسید: نظام کمونیستی چگونه خود را حفظ کرد؟

پاسخ او با یک سبزی‌فروش شروع شد. این مغازه‌دار هر روز صبح تابلویی را پشت ویترین مغازه‌اش نصب می‌کند: «کارگران جهان، متحد شوید!» او به این حرف اعتقادی ندارد. هیچ‌کس به آن اعتقادی ندارد. اما به‌هر حال تابلو را نصب می‌کند – برای جلوگیری از دردسر، برای نشان‌دادن اطاعت، برای کنارآمدن با یکدیگر. و ازآنجاکه هر مغازه‌داری در هر خیابانی همین کار را می‌کند، این سیستم همچنان پابرجاست. 

نه‌صرفاً از طریق خشونت، بلکه از طریق مشارکت مردم عادی در آیین‌هایی که خودشان به نادرستی‌شان واقف‌اند.

هاول این را «زندگی در دروغ» نامید. قدرت این سیستم نه از حقیقت آن، بلکه از تمایل همه به ایفای نقش به‌گونه‌ای که گویی حقیقت دارد، ناشی می‌شود. و شکنندگی آن نیز از همین منبع ناشی می‌شود: وقتی حتی یک نفر از ایفای نقش دست می‌کشد – وقتی سبزی‌فروش تابلوی خود را برمی‌دارد – توهم شروع به ترک‌خوردن می‌کند.

دوستان، وقت آن رسیده که شرکت‌ها و کشورها تابلوهای خود را پایین بیاورند.

برای دهه‌ها، کشورهایی مانند کانادا تحت آنچه ما نظم بین‌المللی مبتنی بر قانون می‌نامیم، رونق گرفتند. ما به نهادهای آن پیوستیم، اصول آن را ستودیم، از پیش‌بینی‌پذیری آن بهره‌مند شدیم، و به‌همین دلیل، توانستیم سیاست‌های خارجی مبتنی بر ارزش‌ها را تحت حمایت آن دنبال کنیم.

ما می‌دانستیم که داستان نظم بین‌المللی مبتنی بر قوانین تا حدودی نادرست است. اینکه قوی‌ترین‌ها در صورت لزوم خود را معاف می‌کنند. اینکه قوانین تجارت به‌صورت نامتقارن اجرا می‌شوند. و می‌دانستیم که قوانین بین‌المللی بسته به هویت متهم یا قربانی، با دقت متفاوتی اعمال می‌شوند. 

این داستان مفید بود، و هژمونی آمریکا، به‌ویژه، به ارائهٔ کالاهای عمومی کمک کرد: خطوط دریایی باز، سیستم مالی پایدار، امنیت جمعی و حمایت از چارچوب‌هایی برای حل اختلافات.

بنابراین، ما تابلو را در پنجره قرار دادیم. ما در این آیین‌ها شرکت کردیم و تا حد زیادی از اشاره به شکاف‌های بین لفاظی و واقعیت اجتناب کردیم.

این معامله دیگر جواب نمی‌دهد.

بگذارید رک و راست بگویم. ما در بحبوحهٔ یک گسستیم، نه یک گذار.

در طول دو دههٔ گذشته، مجموعه‌ای از بحران‌ها در امور مالی، بهداشت، انرژی و ژئوپلیتیک، خطرات یکپارچه‌سازی شدید جهانی را آشکار کرده است. 

اخیراً، قدرت‌های بزرگ شروع کرده‌اند به استفاده از یکپارچه‌سازی اقتصادی به‌عنوان سلاح، تعرفه‌ها به‌عنوان اهرم فشار، زیرساخت‌های مالی به‌عنوان اجبار و زنجیره‌های تأمین به‌عنوان نقاط ضعفی برای سوءاستفاده.

شما نمی‌توانید «درون دروغ» سود متقابل از طریق یکپارچه‌سازی زندگی کنید، زمانی که یکپارچه‌سازی به منبع فرودستی شما تبدیل می‌شود.

نهادهای چندجانبه‌ای که قدرت‌های متوسط ​​به آن‌ها متکی بوده‌اند – سازمان تجارت جهانی، سازمان ملل، کنفرانس کشورهای عضو سازمان ملل – که خود معماری حل مسئلهٔ جمعی‌اند – در معرض تهدید قرار دارند. 

در نتیجه، بسیاری از کشورها به نتایج مشابهی می‌رسند. آن‌ها باید استقلال استراتژیک بیشتری را در زمینه‌های انرژی، غذا، مواد معدنی حیاتی، امور مالی و زنجیره‌های تأمین ایجاد کنند. 

این انگیزه قابل‌درک است. کشوری که نمی‌تواند خودش را تغذیه کند، سوخت مورد نیازش را تأمین کند یا از خودش دفاع کند، گزینه‌های کمی دارد. وقتی قوانین دیگر از شما محافظت نمی‌کنند، خودتان باید از خودتان محافظت کنید.

اما بیایید با چشمانی باز ببینیم که این به کجا منتهی می‌شود. جهانی که در آن قلعه‌ها ساخته شده باشند، فقیرتر، شکننده‌تر و ناپایدارتر خواهد بود. 

و حقیقت دیگری هم وجود دارد. اگر قدرت‌های بزرگ حتی تظاهر پایبندی به قواعد و ارزش‌ها را برای پیگیری بی‌قیدوشرط قدرت و منافع خود کنار بگذارند، تکرار دستاوردهای حاصل از معامله‌گرایی دشوارتر خواهد شد. هژمون‌ها نمی‌توانند دائماً از روابط خود پول دربیاورند. 

متحدان برای مقابله با عدم قطعیت، تنوع‌بخشی خواهند کرد. آن‌ها بیمه می‌خرند، گزینه‌ها را افزایش می‌دهند تا حاکمیت خود را بازسازی کنند – حاکمیتی که زمانی مبتنی بر قوانین بود، اما به‌طور فزاینده‌ای در توانایی مقاومت در برابر فشار، ریشه خواهد داشت. 

این اتاق می‌داند که این مدیریت ریسک کلاسیک است. مدیریت ریسک هزینه دارد، اما هزینهٔ استقلال استراتژیک، هزینهٔ حاکمیت، می‌تواند به اشتراک گذاشته شود. سرمایه‌گذاری‌های جمعی در تاب‌آوری، ارزان‌تر از ساختن قلعه‌های شخصی به‌دست هر کس است. استانداردهای مشترک، پراکندگی را کاهش می‌دهند. مکمل‌‌بودن‌ها جمع مثبت‌اند.

سؤال برای قدرت‌های متوسط، مانند کانادا، این نیست که آیا باید با این واقعیت جدید سازگار شوند یا خیر. ما باید این کار را انجام دهیم. سؤال این است که آیا ما صرفاً با ساختن دیوارهای بلندتر سازگار می‌شویم – یا می‌توانیم کاری جاه‌طلبانه‌تر انجام دهیم.

اکنون، کانادا جزو نخستین کشورهایی بود که این زنگ بیدارباش را شنید و این امر ما را به تغییر اساسی در موضع استراتژیک خود سوق داد.

کانادایی‌ها می‌دانند که فرضیات قدیمی و راحت‌طلبانهٔ ما مبنی بر اینکه جغرافیا و عضویت ما در ائتلاف‌ها به‌طور خودکار رفاه و امنیت را به ارمغان می‌آورد، دیگر معتبر نیست.

رویکرد جدید ما بر چیزی استوار است که الکساندر استاب، رئیس‌جمهور فنلاند، آن را «واقع‌گرایی مبتنی بر ارزش» نامیده است – یا به عبارت دیگر، ما قصد داریم هم اصولی و هم عمل‌گرا باشیم.

پایبندی به ارزش‌های اساسی: حاکمیت و تمامیت ارضی، ممنوعیت استفاده از زور مگر در مواردی که با منشور سازمان ملل متحد سازگار باشد، و احترام به حقوق بشر.

عمل‌گرا در تشخیص اینکه پیشرفت اغلب تدریجی است، منافع متفاوت است، و اینکه همهٔ شرکا در همهٔ ارزش‌های ما مشترک نیستند. ما به‌طور گسترده، استراتژیک و با چشمانی باز در حال تعاملیم. ما به‌طور فعال جهان را آن‌گونه که هست، می‌پذیریم، نه اینکه منتظر جهانی باشیم که آرزویش را داریم.

ما در حال تنظیم روابط خود هستیم تا عمق آن‌ها منعکس‌کنندهٔ ارزش‌های ما باشد. ما با توجه به سیالیت نظم جهانی، خطراتی که این امر ایجاد می‌کند و خطراتی که برای آینده وجود دارد، تعامل گسترده را برای به‌حداکثررساندن نفوذ خود در اولویت قرار می‌دهیم.

ما دیگر نه‌تنها به قدرت ارزش‌هایمان، بلکه به ارزش قدرتمان نیز تکیه می‌کنیم.

ما در حال ایجاد این قدرت در خانه هستیم. 

از زمان روی‌کارآمدن دولت من، ما مالیات بر درآمد، سود سرمایه و سرمایه‌گذاری تجاری را کاهش داده‌ایم، تمام موانع فدرال بر سر راه تجارت بینِ‌استانی را برداشته‌ایم و به‌سرعت در حال پیگیری یک تریلیون دلار سرمایه‌گذاری در انرژی، هوش مصنوعی، مواد معدنی حیاتی، کریدورهای تجاری جدید و فراتر از آنیم. 

ما هزینه‌های دفاعی خود را تا پایان این دهه دو برابر می‌کنیم و این کار را به روش‌هایی انجام می‌دهیم که صنایع داخلی ما را تقویت کند.

ما به‌سرعت در حال تنوع‌بخشی به فعالیت‌های خود در خارج از کشور هستیم. ما با اتحادیهٔ اروپا بر سر یک همکاری استراتژیک جامع، ازجمله پیوستن به SAFE، ترتیبات تدارکات دفاعی اروپا، به توافق رسیده‌ایم. 

ما در شش ماه گذشته، دوازده توافق تجاری و امنیتی دیگر را در چهار قاره امضا کرده‌ایم. 

در چند روز گذشته، ما همکاری‌های استراتژیک جدیدی را با چین و قطر به پایان رسانده‌ایم.

ما در حال مذاکره برای پیمان‌های تجارت آزاد با هند، اتحادیهٔ کشورهای جنوب شرق آسیا (آسه‌آن)، تایلند، فیلیپین و بازار مشترک کشورهای آمریکای جنوبی (مرکوسور) هستیم.

ما کار دیگری انجام می‌دهیم. برای کمک به حل مشکلات جهانی، ما هندسهٔ متغیر را دنبال می‌کنیم. به‌عبارت دیگر، ائتلاف‌های مختلف برای مسائل مختلف، بر اساس ارزش‌ها و منافع مشترک.

بنابراین، در مورد اوکراین، ما عضو اصلی ائتلاف The coalition of the willing و یکی از بزرگ‌ترین مشارکت‌کنندگان سرانه در دفاع و امنیت آن هستیم. 

در مورد حاکمیت قطب شمال، ما قاطعانه در کنار گرینلند و دانمارک ایستاده‌ایم و کاملاً از حق منحصربه‌فرد آن‌ها برای تعیین آیندهٔ گرینلند حمایت می‌کنیم. تعهد ما به مادهٔ ۵ ناتو تزلزل‌ناپذیر است.

ما با متحدان ناتو (ازجمله کشورهای حوزهٔ نوردیک بالتیک ۸‎) برای ایمن‌سازی بیشتر جناح‌های شمالی و غربی این اتحاد، ازجمله از طریق سرمایه‌گذاری‌های بی‌سابقهٔ کانادا در رادارهای فراافق، زیردریایی‌ها، هواپیماها و نیروهای زمینی و یخی، همکاری می‌کنیم. کانادا به‌شدت با تعرفه‌های گمرکی بر سر گرینلند مخالف است و خواستار مذاکرات متمرکز برای دستیابی به اهداف مشترکمان در زمینهٔ امنیت و رفاه در قطب شمال است.

در زمینهٔ تجارت چندجانبه، ما از تلاش‌ها برای ایجاد پلی بین شراکت ترانس-پاسیفیک و اتحادیهٔ اروپا حمایت می‌کنیم که می‌تواند یک بلوک تجاری جدید با ۱٫۵ میلیارد نفر جمعیت ایجاد کند. 

در مورد مواد معدنی حیاتی، ما در حال تشکیل باشگاه‌های خریداران با محوریت گروه هفت هستیم تا جهان بتواند به‌جای عرضهٔ متمرکز، تنوع ایجاد کند. 

در حوزهٔ هوش مصنوعی، ما با دموکراسی‌های همفکر همکاری می‌کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که در نهایت مجبور به انتخاب بین هژمون‌ها و ابرقدرت‌ها نخواهیم شد.

این چندجانبه‌گرایی ساده‌لوحانه نیست. و همچنین به نهادهای آن‌ها متکی نیست. این [رویکرد] در حال ایجاد ائتلاف‌هایی است که در هر مورد، با شرکایی که زمینهٔ مشترک کافی برای اقدام مشترک دارند، کار می‌کنند. در برخی موارد، این اکثریت قریب‌به‌اتفاق کشورها خواهند بود. 

و این [رویکرد] در حال ایجاد شبکه‌ای متراکم از ارتباطات در زمینهٔ تجارت، سرمایه‌گذاری و فرهنگ است که می‌توانیم از آن برای چالش‌ها و فرصت‌های آینده استفاده کنیم.

قدرت‌های میانه باید با هم عمل کنند، زیرا اگر سر میز نباشید، حتماً در منو خواهید بود.

اما من همچنین می‌گویم که قدرت‌های بزرگ می‌توانند به‌تنهایی از عهدهٔ این کار برآیند. آن‌ها اندازهٔ بازار، ظرفیت نظامی و اهرم لازم برای دیکته‌کردن شرایط را دارند. قدرت‌های متوسط ​​این ویژگی‌ها را ندارند. اما وقتی ما فقط به‌صورت دوجانبه با یک هژمون مذاکره می‌کنیم، از موضع ضعف مذاکره می‌کنیم. ما آنچه را که پیشنهاد می‌شود، می‌پذیریم. ما با یکدیگر رقابت می‌کنیم تا بیشترین سازش را داشته باشیم.

این حاکمیت نیست. این اجرای حاکمیت در عین پذیرش تابعیت است. 

در جهانی که رقابت قدرت‌های بزرگ وجود دارد، کشورهای بینابین یک انتخاب دارند: برای جلب توجه با یکدیگر رقابت کنند یا با هم متحد شوند و مسیر سومی با تأثیرگذاری ایجاد کنند.

ما نباید اجازه دهیم که ظهور قدرت سخت، ما را از این واقعیت غافل کند که قدرتِ مشروعیت، صداقت و قواعد – اگر تصمیم بگیریم که آن‌ها را با هم به کار گیریم – همچنان قوی خواهند ماند.

که [این] مرا به هاول برمی‌گرداند.

«زندگی بر اساس حقیقت» برای قدرت‌های متوسط ​​به چه معناست؟

اولاً، این به‌معنای نامگذاری واقعیت است. از استناد به «نظم بین‌المللی مبتنی بر قانون» گویی هنوز همان‌طور که تبلیغ می‌شود، عمل می‌کند، دست بردارید. آن را همان‌طور که هست بنامید: سیستمی از تشدید رقابت قدرت‌های بزرگ، جایی که قدرتمندترین‌ها منافع خود را با استفاده از یکپارچه‌سازی اقتصادی به‌عنوان اجبار دنبال می‌کنند.

این به‌معنای اقدام مداوم و اعمال استانداردهای یکسان در قبال متحدان و رقباست. وقتی قدرت‌های متوسط ​​از یک جهت ارعاب اقتصادی را مورد انتقاد قرار می‌دهند، اما وقتی از جهت دیگر می‌آید، سکوت می‌کنند، ما تابلو را پشت در نگه می‌داریم. 

این به‌معنای ساختن چیزی است که ادعا می‌کنیم به آن اعتقاد داریم، نه اینکه منتظر بمانیم تا نظم قدیمی احیا شود. این به‌معنای ایجاد نهادها و توافقاتی است که همان‌طور که توضیح داده شد، عمل می‌کنند.

و این به‌معنای کاهش تأثیر اهرمی است که امکان اعمال زور را فراهم می‌کند. ایجاد یک اقتصاد داخلی قوی همیشه باید اولویت فوری هر دولتی باشد. تنوع‌بخشی در سطح بین‌المللی فقط احتیاط اقتصادی نیست؛ بلکه پایه و اساس مادی برای سیاست خارجی صادقانه است، زیرا کشورها با کاهش آسیب‌پذیری خود در برابر تلافی‌جویی، حقِ داشتن مواضع اصولی را به دست می‌آورند.

کانادا هر آنچه را دنیا می‌خواهد، دارد. ما یک ابرقدرت انرژی هستیم. ما ذخایر عظیمی از مواد معدنی حیاتی را در اختیار داریم. ما تحصیل‌کرده‌ترین جمعیت جهان را داریم. صندوق‌های بازنشستگی ما جزو بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین سرمایه‌گذاران جهان‌اند. به‌عبارت دیگر، ما سرمایه، استعداد و دولتی با ظرفیت مالی عظیم برای اقدام قاطع داریم.

و ما ارزش‌هایی داریم که بسیاری دیگر آرزوی آن را دارند.

کانادا یک جامعهٔ کثرت‌گرا و کارآمد است. عرصهٔ عمومی ما پر از صدای رسا، تنوع و آزادی است. کانادایی‌ها همچنان به پایداری متعهدند.

ما شریکی پایدار و قابل‌اعتمادیم – در دنیایی که به‌هیچ‌وجه شریکی نیست که روابط را برای بلندمدت بسازد و به آن‌ها ارزش بدهد.

کانادا چیز دیگری هم دارد: تشخیص آنچه در حال رخ‌دادن است و عزم راسخ برای اقدام متناسب با آن.

ما درک می‌کنیم که این گسست، چیزی بیش از سازگاری را می‌طلبد. این گسست، صداقت در مورد جهان را آن‌گونه که هست، می‌طلبد.

تابلو را از پنجره بیرون می‌آوریم.

ما می‌دانیم که نظم قدیمی دیگر برنمی‌گردد. نباید برای آن سوگواری کنیم. نوستالژی یک استراتژی نیست.

اما ما معتقدیم که از دل این شکستگی می‌توانیم چیزی بهتر، قوی‌تر و عادلانه‌تر بسازیم. 

این وظیفهٔ قدرت‌های متوسط ​​است؛ کشورهایی که بیشترین ضرر را از دنیای قلعه‌ها و بیشترین سود را از دنیای همکاری واقعی می‌برند.

قدرتمندان قدرت خود را دارند. اما ما هم چیزی داریم؛ ظرفیت دست‌کشیدن از تظاهر، نام‌بردن از واقعیت، تقویت قدرت خود در داخل کشور و اقدام مشترک.

این مسیر کاناداست. ما آن را آشکارا و با اطمینان انتخاب می‌کنیم. 

و این مسیری کاملاً باز برای هر کشوری است که مایل باشد در آن با ما همراه شود. 

خیلی ممنون.

نوشته پایان داستانی خوشایند و آغاز واقعیتی تلخ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

 مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – نورث ونکوور

شهرداری نورث ونکوور در همبستگی با اعتراضات مردم ایران، نمای ساختمان شهرداری را با رنگ‌‌های پرچم ایران نورپردازی کرده است. همچنین در جلسهٔ مورخ ۲۶ ژانویهٔ‌ ۲۰۲۶ شورای این شهر، شروین شهریاری، عضو ایرانی‌تبار این شورا، سخنان کوتاهی در همین ارتباط ایراد کرد که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.  

* * * * *

در سراسر ایران، معترضانِ بی‌سلاح – مردم عادی که خواهان کرامت، آزادی و حقوق اولیهٔ انسانی بوده‌اند – با سطحی ویرانگر از خشونت روبه‌رو شدند. گزارش‌ها نشان می‌دهد که هزاران نفر، ازجمله کودکان، به‌دلیل استفاده از آزادی‌های بنیادین خود هدف گلوله قرار گرفته و کشته شده‌اند.

بر وخامت این فاجعه، قطع گستردهٔ اینترنت که هفته‌ها ادامه داشته، افزوده است. بسیاری از ایرانی-کانادایی‌ها نمی‌توانند با عزیزانشان تماس بگیرند. خانواده‌ها در ترس و وحشت به سر می‌برند، چرا که نمی‌دانند عزیزانشان در امان هستند یا خیر.

برای بسیاری از مردم شهر خودمان، این خبری ناملموس نیست. مسئله‌ای شخصی است.

ایرانی-کانادایی‌های نورث ونکوور همسایگان ما، همکاران ما، صاحبان کسب‌وکارهای محلی ما، کارکنان حوزهٔ سلامت ما، و فعالان مشاغل فنی و خدماتی ما هستند. بسیاری از آن‌ها در حال حاضر بار عاطفی سنگینی را به دوش می‌کشند. آن‌ها نگران‌اند. سوگوارند. حالشان خوب نیست.

پس امروز، از شما می‌خواهم که همچنان [از این مسئله] روی برنگردانید.

در عوض، حال همسایگان ایرانی-کانادایی خود را بپرسید. حال همکارانتان را جویا شوید. حال مشتریانتان را بپرسید. حال کسانی را که در زندگی‌تان مطرح‌اند و ممکن است در سکوت در تقلا باشند، بپرسید. لحظه‌ای همدلی می‌تواند تفاوتی عمیق ایجاد کند و به مردم یادآوری کند که دیده می‌شوند و رنجشان نادیده گرفته نمی‌شود.

ما، هم به‌عنوان شورای شهر و هم به‌عنوان یک جامعه، شاید توان تغییر رویدادهایی را که در سراسر جهان در جریان است، نداشته باشیم. اما توان ایستادن در همبستگی را با کسانی که رنج می‌کشند، داریم. توان نشان‌دادن همدلی را داریم. و توان آن را داریم که اطمینان حاصل کنیم هیچ‌کس در شهر ما در این دوران احساس تنهایی نکند.

نوشته اعلام همبستگی شهرداری نورث ونکوور با مردم ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.