سر سندفورد فلمینگ

پایه‌گذار ساعت استاندارد جهانی امروزی بر اساس نصف‌النهار مبدأ در گرینویچ

ترجمه و تلخیص: زهرا آهن‌بر – ایران

سر سندفورد فلمینگ (Sir Sandford Fleming)، مخترع و مهندس اسکاتلندی-کانادایی، در ۷ ژانویهٔ ۱۸۲۷ در کرکودی اسکاتلند چشم به جهان گشود. والدین وی اندرو و الیزابت فلمینگ نام داشتند. سندفورد در ۱۴ سالگی به‌عنوان کارآموز نقشه‌برداری مشغول به‌ کار شد و در سال ۱۸۴۵ زمانی که ۱۸ سال داشت به‌همراه دیوید، برادر بزرگ‌ترش به کانادا مهاجرت کرد و پس از دو سال سکونت در شهرهای مختلف کانادا، سرانجام در سال ۱۸۴۷ در پیتربورو به خویشاوندان خود ملحق شدند و در آنجا سکونت گزیدند. سندفورد توانست در سال ۱۸۴۹ واجد شرایط کار در حرفهٔ نقشه‌برداری در این کشور شود. وی در همان سال مؤسسهٔ سلطنتی کانادایی علم را به کمک چند تن از دوستان خود تأسیس کرد که به‌صورت رسمی در نوامبر سال ۱۸۵۱ به ثبت رسید. این مؤسسه در ابتدا به‌عنوان مکانی حرفه‌ای برای نقشه‌برداران و مهندسان تأسیس شد، اما با گذر زمان به انجمن علمی گسترده‌تری تبدیل شد. او همچنین در آن سال، اولین تمبر پستی استان کانادا (انتاریو و کبک امروزی) را طراحی کرد.

نخستین تمبر پستی کانادا که توسط سر سندفورد فلمینگ طراحی شد
نخستین تمبر پستی کانادا که توسط سر سندفورد فلمینگ طراحی شد

طی سال‌های بعد، وی عموماً به‌عنوان نقشه‌بردار برای راه‌آهن «گرند ترانک» مشغول به فعالیت بود. سرانجام در سال ۱۸۵۵، سندفورد به مقام مهندس ارشد راه‌آهن شمالی کانادا منصوب شد.

فلمینگ که از بدو ورودش به پیتربورو با خانواده‌ای به‌نام هالز ارتباط نزدیکی برقرار کرده و مجذوب «آن جین» دختر جوان خانواده شده بود، اما ابراز عشق وی ۱۰ سال بعد در یک حادثهٔ سورتمه‌سواری صورت گرفت. سال بعد از حادثه، این دو در ژانویهٔ ۱۸۵۵ با هم پیوند زناشویی بستند و صاحب ۹ فرزند شدند. فلمینگ بسیار خانواده‌دوست بود و به همسر و فرزندان خود عشق می‌ورزید. پسر ارشد آن‌ها به‌نام فرانک اندرو در اکتشاف بزرگ نواحی غربی در سال ۱۸۷۲ پدر خود را همراهی کرد. فلمینگ در گردان دهم تفنگداران داوطلب کانادا خدمت کرد، در ژانویهٔ ۱۸۶۲ به درجهٔ سرگردی رسید و در سال ۱۸۶۵ از نیروهای شبه‌نظامی بازنشسته شد. سندفورد در سال ۱۸۸۸ همسر خود را از دست داد.

خانهٔ سر سندفورد فلمینگ از سال ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۱ در خیابان برانزویک در شهر هالیفاکس
خانهٔ سر سندفورد فلمینگ از سال ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۱ در خیابان برانزویک در شهر هالیفاکس

در سال ۱۸۶۳ سندفورد به‌عنوان نقشه‌بردار ارشد دولت در ساخت راه‌آهن مسیر تورو به پیکتو در منطقهٔ نوا اسکوشیا مشغول شد. طیِ ساخت این پروژه، سندفورد پیمانکارانی را که قیمت پیشنهادی بالایی داشتند، نمی‌پذیرفت و بدین ترتیب از وی خواسته شد که مبلغ پیشنهادی را خود تعیین کند. پنج سال بعد پروژه در حالی به اتمام رسید که وی هم برای خود سود خوبی به‌دست آورده بود و هم در هزینه‌های دولتی صرفه‌جویی کرده بود.

در سال ۱۸۶۲، او طرحی برای ساخت راه‌آهن بین‌قاره‌ای برای اتصال اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام پیش روی دولت قرار داد. در بخش اول این پروژه، راه‌آهن بین هالیفاکس و کبک باید ساخته می‌شد که پیش‌نیاز پیوستن نیوبرانزویک و نوا اسکوشیا به دولت فدرال کانادا بود، زیرا به‌دلیل جنگ داخلی آمریکا سفر در این مسیر خطرات زیادی را به‌همراه داشت. در سال ۱۸۶۷‌، او تحت عنوان مهندس ارشد راه‌آهن بین‌استانی کانادا در یک پروژهٔ فدرال مشغول به فعالیت شد و تا سال ۱۸۷۶ در این پست باقی ماند. در آن زمان، پافشاری سندفورد برای ساخت پل‌هایی از جنس سنگ و آهن به‌جای چوب بحث‌برانگیز بود، اما سرانجام به‌دلیل مقاومتِ این پل‌ها در مقابل آتش، مورد تأیید همگان قرار گرفت.

سر سندفورد فلمینگ

در سال ۱۸۷۱، در پی استراتژی اتصال شهرها از طریق راه‌آهن، استان بریتیش کلمبیا به سایر نقاط کشور پیوست و مقام مهندس ارشد در پروژهٔ ساخت راه‌آهن اقیانوس آرام کانادا به سندفورد فلمینگ پیشنهاد شد. اگرچه سندفورد به‌دلیل حجم بالای کار در مورد پذیرش آن تردید داشت، اما نهایتاً در سال ۱۸۷۲ با گروهی کوچک برای بررسی و نقشه‌برداری از مسیر، ازطریق کوه‌های راکی به‌سوی گذرگاه یلواستون راهی شد. یکی از همراهانش، جورج مونرو گرانت در مورد این سفر اکتشافی کتاب گزارشی تهیه کرد که بهترین فروش سال را از آن خود کرد. تا سال ۱۸۸۰ نزدیک به ۶۰۰ مایل از پروژه تکمیل شده بود که تغییر دولت باعث شد شرکتی خصوصی کل پروژه را تصاحب کند و سر چارلز توپر جایگزین سندفورد شد. دستمزد ۳۰٬۰۰۰ دلاری به وی پرداخت شد، اما این واقعه سخت‌ترین ضربهٔ زندگی حرفه‌ای فلمینگ بود. به‌هر صورت وی در سال ۱۸۸۴ مدیر راه‌آهن اقیانوس آرام کانادا شد و در مراسم تکمیل پروژه نیز حضور داشت.

پس از اینکه سندفورد در سال ۱۸۷۶ به‌دلیل اشتباه چاپی، زمان حرکت قطار و درج بعدازظهر به‌جای صبح، قطارش را از دست داد، طرح ساعتی «۲۴ ساعته» را برای کل دنیا پیشنهاد کرد که در آن به‌جای نصف‌النهارهای جغرافیایی، نقطه شروعی به‌عنوان مرکز زمین در نظر گرفته شده بود.

زادگاه ساعت استاندارد پلاک یادبودی در تورنتو در محلی که فلمینگ برای نخستین‌بار ساعت استاندارد را پیشنهاد کرد.
زادگاه ساعت استاندارد
پلاک یادبودی در تورنتو در محلی که فلمینگ برای نخستین‌بار ساعت استاندارد را پیشنهاد کرد.

در ۸ فوریه ۱۸۷۹، در جلسهٔ مؤسسهٔ سلطنتی کانادا در تورنتو، سندفورد گرینویچ لندن (۱۸۰ درجه کنونی) را به‌عنوان نصف‌النهار مبدأ پیشنهاد کرد. او عنوان کرد که زمان استاندارد را می‌توان به‌وقت محلی تعیین کرد که زیرمجموعهٔ ساعت جهانی به ‌نام زمان کیهانی باشد. سندفورد پیشنهاد خود را در کنفرانس‌های بزرگ بین‌المللی از جمله کنفرانس بین‌المللی نصف‌النهار‌ در سال ۱۸۸۴ مطرح کرد. این کنفرانس نسخهٔ متفاوتی از ساعت جهانی را پذیرفت اما حاضر به قبول مناطق زمانی مطرح‌شده توسط سندفورد نشد. با این‌ وجود، تا سال ۱۹۲۹ تمام کشورهای بزرگ دنیا مناطق زمانی پیشنهادی وی را پذیرفتند.

فلمینگ در کنار نوه‌هایش در سال ۱۸۹۳
فلمینگ در کنار نوه‌هایش در سال ۱۸۹۳

هنگامی‌که خصوصی‌سازی راه‌آهن منجر به برکناری سندفورد از همکاری با پروژه‌های دولتی شد، وی خود را از دنیای نقشه‌برداری بازنشسته کرد و به مقام ریاست دانشگاه کوئینز در کینگستون انتاریو منصوب شد و ۳۵ سال باقی‌مانده از عمر خود را در این سمت ماند. وی مدیریت پروژهٔ ساخت کابل زیردریایی تلگراف برای اتصال تمامی پادشاهی بریتانیا به‌نام خطوط قرمز را عهده‌دار شد که در سال ۱۹۰۲ تکمیل یافت.

سندفورد طیِ زندگی خود سرمایه‌گذاری‌هایی را نیز انجام می‌داد، از جمله او از سال ۱۸۸۲ یکی از مالکان مؤسس کارخانهٔ تولید پنبهٔ نوا اسکوشیا بود. در سال ۱۸۸۰ او به‌عنوان معاون رئيس انجمن صنعت باغبانی اتاوا خدمت کرد. سندفورد به تأسیس شرکت زغال سنگ و سیمان کانادا کمک کرد و همچنین عضو انجمن بریتانیای شمالی (اسکاتلند) در کانادا بود. دستاوردهای او به‌خوبی در سراسر جهان شناخته شده بود و در سال ۱۸۹۷ توسط ملکه ویکتوریا عنوان شوالیه به وی اعطا شد.

در سال ۱۹۱۰ شرکت زغال سنگ و سیمان کانادا با فرافکنیِ سهامدارانی تحت عنوان شرکت سیمان کانادا و در فرایندی خصومت‌آمیز به تصاحب آن‌ها درآمد، که به گفتهٔ برخی، این امر منجر به افسردگی روحی سندفورد شد و ظرف مدت کوتاهی مرگ وی را رقم زد. سندفورد فلمینگ در ۲۲ ژوئیه ۱۹۱۵ در سن ۸۸ سالگی در هلیفکس، نوا اسکوشیا درگذشت و در گورستان بیچوود در اتاوا به خاک سپرده شد.

تمبر پستی یادبود سر سندفورد فلمینگ. منتشر شده در سال ۱۹۷۷
تمبر پستی یادبود سر سندفورد فلمینگ. منتشر شده در سال ۱۹۷۷

شهر فلمینگ در ساسکاچوان به احترام سندفورد فلمینگ در سال ۱۸۸۲ نام‌گذاری شد. دپارتمان مهندسی برق در دانشگاه کوئینز در سال ۱۹۰۱ به افتخار وی نام‌گذاری شد. در سال ۱۹۵۰، به پیشنهاد هیئت مدیرهٔ مناطق و بناهای تاریخی کانادا، سندفورد فلمینگ به‌عنوان شخصیت ملی تاریخی انتخاب شد. همچنین در سال ۱۹۶۷، دانشکدهٔ فناوری و هنرهای کابردی فلمینگ در پیتربورو به یاد وی تأسیس شد و ساختمان اصلی دانشکدهٔ مهندسی و علمی-کاربردی دانشگاه تورنتو و آکادمی فلمینگ به افتخار وی نام‌گذاری شدند. چند مکان از جمله یک دبستان، یک قلهٔ کوه و جزیره‌ای در بارکلی سوند به یاد وی نام‌گذاری شده‌اند. دو تمبر پستی نیز برای بزرگداشت نام وی چاپ شده است.

منبع ویکی‌پدیا

ارسال دیدگاه